Sygn. akt IX W 3924/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 lutego 2018 r. Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Aneta Żołnowska Protokolant: Katarzyna Szklarczyk w obecności oskarżyciela publ. D. K. po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2018 r., 19 lutego 2018r. sprawy J. B. s. Z. i C. z domu B. ur. (...) w N. obwinionego o to, że: w dniu 14.12.2017r. około godz. 10:54 w miejscowości T. przy sklepie spożywczym kierując pojazdem V. (...) o nr rej. (...) stworzył zagrożenie w ruchu drogowym w wyniku czego doprowadził do zderzenia lusterkami z pojazdem F. (...) o nr rej. (...) - tj. za wykroczenie z art. 86 § 1 kw w zw. z art. 22 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym ORZEKA: I. obwinionego J. B. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 86 § 1 kw skazuje go na karę 300 (trzysta) złotych grzywny; II. na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych obciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 (sto) złotych i opłatą w kwocie 30 (trzydzieści) złotych. (...) UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny w sprawie: W dniu 14 grudnia 2016r. około godz. 10.54 A. Z.
(1)kierował samochodem m – ki F. (...) o nr rej. (...) . Jechał przez miejscowość T. , od strony S. w kierunku O. . Na wysokości sklepu, jadący w przeciwnym kierunku J. B. , kierujący pojazdem m - ki V. (...) o nr rej. (...) , zjechał na lewy pas ruchu w trakcie omijania pojazdu częściowo znajdującego się na jego pasie ruchu. A. Z.
(1), pomimo zjechania do prawej krawędzi, nie udało uniknąć się zdarzenia. Wymijające pojazdy zderzyły się, w wyniku czego uległo połamaniu lusterko lewe zewnętrzne w pojeździe F. . J. B. nie zatrzymał się, pojechał w kierunku S. . A. Z.
(1)zawrócił i udał się za pojazdem m – ki V. (...) . W trakcie jazdy wykonał zdjęcia tyłu samochodu z numerem rejestracyjnym. Udało mu się zatrzymać J. B. , ale ten nie chciał z nim rozmawiać, poinformował go, że dzwoni na Policję, co też uczynił. W związku z powyższym A. Z.
(1)w dniu następnym złożył w K. w O. zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia na piśmie. (dowody zeznania świadka A. Z. – protokół rozprawy z dnia 19.02.2018r. k. 3, zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia k, 1, karta zdarzenia drogowego k. 2) Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż w tym czasie nie było go w T. . Przyznał, iż tylko on jeździ tym pojazdem. Wykluczył jakoby na pojeździe były jakiekolwiek uszkodzenia, oprócz uszkodzeń eksploatacyjnych. Oświadczył, iż nie zna pokrzywdzonego. Potwierdził, iż na zdjęciach wykonanych przez pokrzywdzonego w dniu 14.02.2016r. jest jego pojazd. (wyjaśnienia – rozprawa z 29.02.2018r k. 29, 19.02.2018r. k. 31) Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego albowiem są one sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w szczególności z jasnymi i spójnymi zeznaniami pokrzywdzonego. W ocenie Sądu wyjaśnienia obwinionego są przyjętą przez niego linią obrony i zmierzają do uniknięcia odpowiedzialności za zarzucane wykroczenie. Podkreślić należy, iż obwiniony potwierdził, iż na zdjęciach okazanych przez pokrzywdzonego jest jego samochód, ale nie zmienił swych wyjaśnień, w których kategorycznie twierdził, iż w dniu 14.12.2016r. nie przejeżdżał przez T. . Świadek A. Z.
(1)zeznał zgodnie z ustalonym stanem faktycznym. Stwierdził, iż nie zauważył uszkodzeń w samochodzie V. (...) , w jego pojeździe było wyłamane z zaczepów lusterko. Zeznał, iż kierowcą samochodu był mężczyzna o posturze obwinionego, prawdopodobnie był to on, lecz ze względu na upływ czasu nie jest w stanie rozpoznać obwinionego ze stuprocentową pewnością. Sąd dał wiarę zeznaniom wyżej wymienionego świadka bowiem są one jasne i spójne. Świadek dokładnie opisał samo zdarzenie oraz pościg za obwinionym i rozmowę z nim. Nie miał wątpliwości co do identyfikacji pojazdu, bowiem wykonał w trakcie jazdy za nim zdjęcia z widocznym numerem rejestracyjnym. Stwierdził, również z niemal stuprocentową pewnością, iż rozpoznaje w obwinionym kierowcę samochodu V. w dniu 14.12.2016r. Zezna, iż nie widział jakie uszkodzenia powstały w pojeździe V. , ale obwiniony twierdził, że on nie ma żadnych uszkodzeń. Podkreślić należy, iż pokrzywdzony zrobił wszystko, aby zatrzymać sprawcę zdarzenia, próbował załatwić sprawę bez udziału Policji, co nie znalazło zrozumienia z drugiej strony. Ostatecznie poinformował Policję, odstąpił od pościgu, tak jak polecił mu funkcjonariusz i złożył zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia na piśmie. Pokrzywdzony jest osobą całkowicie obcą dla obwinionego, stąd nie ma żadnych podstaw by go bezpodstawnie oskarżać. Świadek E. B. zeznała, iż tylko mąż korzysta z samochodu V. (...) . O zdarzeniu dowiedziała się dopiero w dniu przesłuchania przez Policję. Wykluczyła, że mąż był w T. , bowiem nigdy tam nie jeżdżą. Świadek pamiętała, iż 15 grudnia 2016r. wylatywali do córki, a samochód postawiony został na parkingu strzeżonym, wcześniej samochód był oglądany przez pracownika parkingu, który nie stwierdził uszkodzeń. (zeznania z 29.01.2018r. k. 29) Świadek K. T. zeznał, iż nie był świadkiem zdarzenia, dowiedział się od nim od pokrzywdzonego. Potwierdził, iż A. Z.
(1)rozmawiał z obwinionym po zdarzeniu, a następnie wykonał zdjęcia jego samochodu. (zeznania z 29.01.2018r. k. 29) Świadek D. W. zeznał, iż dokonywał oględzin pojazdu m – ki V. (...) w dniu 14 grudnia 2016r. w godzinach dziennych, nie był w stanie dokładniej określić czasu. W tym czasie pojazd nie posiadał widocznych uszkodzeń. (zeznania z 19.02.2018r. k. 31) Sąd dał wiarę zeznaniom powyższych świadków, choć zeznania ich nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Żadne z nich nie był bezpośrednim świadkiem zdarzenia. E. B. nie była w stanie powiedzieć, gdzie w czasie zdarzenia był jej mąż, K. T. o zdarzeniu dowiedział się od pokrzywdzonego, zaś D. W. dokonywał oględzin pojazdu w dniu 14.12.2016r., ale nie sposób stwierdzić czy było to przed czy po zdarzeniu i czy pojazd w wyniku zderzenia miał uszkodzenia, które zostałyby przez niego zakwalifikowane jako inne niż eksploatacyjne. Zgodnie z przepisem art. 22 ust 4 Prawa o ruchu drogowym kierujący zmieniający pas ruchu ma obowiązek ustąpić pierwszeństwa kierującemu, który porusza się pasem na który zamierza wjechać. W tym przypadku obwiniony omijając pojazd zajmujący częściowo jego pas ruchu, wjechał na pas dla przeciwnego kierunku ruchu, którym poruszał się pokrzywdzony, a któremu był zobowiązany ustąpić pierwszeństwa. Dodatkowo znajdują w niniejszej sprawie przepisy dotyczące wymijania - art. 23 ust 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym , który zobowiązuje kierującego wykonującego ten manewr do zachowania bezpiecznej odległości od wymijanego pojazdu, a w razie potrzeby zjechania do prawej krawędzi, zmniejszenia prędkości lub zatrzymania się. Obwiniony nie zastosował się do żadnego z tym wymagań. Dla dokonania wykroczenia z art. 86 § 1 kw ustawodawca wymaga wystąpienia skutku w postaci zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Podkreślić zarazem trzeba, że skutkiem takim nie musi być konkretne zdarzenie. Wystarczy bowiem, że z pewnych okoliczności, związanych z zachowaniem sprawcy, wynikać będzie zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Niebezpieczeństwo winno mieć jedynie charakter realny i konkretny, czyli wiązać się z możliwością powstania dalszych negatywnych skutków wynikających z zaistniałego zdarzenia. W niniejszym przypadku, nie dość że doszło do uszkodzenia mienia, to także istniało realne zagrożenie dla kierującej pojazdem F. (...) . Wobec powyższych ustaleń, w ocenie Sadu, wina obwinionego jest ewidentna i została mu udowodniona. J. B. w dniu 14.12.2016r. ok. godz. 10.54 w miejscowości T. przy sklepie spożywczym kierując pojazdem V. (...) o nr rej. (...) nie zachował ostrożności podczas manewru wymijania z kierującym samochodem F. (...) o nr rej. (...) , zjechał na zajmowany przez niego pas ruchu, doprowadzając do zderzenia pojazdów, uszkodzenia pojazdu F. oraz zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Czyn ten wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 86§1kw i z mocy tego przepisu obwiniony został skazany i wymierzono mu karę jak sentencji wyroku. Wymierzając obwinionemu karę Sąd miał na względzie dotychczasową karalną obwinionego za wykroczenia drogowe ( k. 25) oraz fakt, iż odjechał z miejsca zdarzenia bez porozumienia pokrzywdzonym, nie pozostawiając mu swoich danych. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sadu, kara wymierzona obwinionemu jest adekwatna do stopnia jego zawinienia i społecznej szkodliwości czynu. Tak ukształtowana wpłynie na obwinionego wychowawczo i zapobiegawczo i spełni swe zadania w zakresie prewencji ogólnej., Wobec skazania obwiniony został obciążony kosztami postępowania i opłatą.