Sygn. akt IV RNs 407/17 POSTANOWIENIE Dnia 16 lutego 2018r. Sąd Rejonowy w Wieliczce IV Wydział Rodzinny i Nieletnich w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Paweł Styrna Protokolant: sekr. sądowy Rita Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 16.02.2018r. w Wieliczce na rozprawie sprawy z wniosku Gminnej komisji R. Problemów Alkoholowych w W. przy uczestnictwie W. M. o zastosowanie obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu postanawia: I. zobowiązać uczestnika W. M. PESEL (...) do poddania się leczeniu odwykowemu przeciwalkoholowemu w stacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego, II. nakazać ściągnąć od uczestnika na rzecz Skarbu Państwa Sąd Rejonowy w Wieliczce kwotę 381,18 zł (trzysta osiemdziesiąt jeden złotych 18/100) tytułem zwrotu wydatków wyłożonych na opinie psychiatryczną i psychologiczną; III. zasądzić od W. M. na rzecz Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w W. kwotę 40 zł (czterdzieści złotych) tytułem zwrotu opłaty sądowej, IV. orzec, że strony samodzielnie ponoszą pozostałe koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Sygnatura akt IV RNs 407/17 UZASADNIENIE postanowienia z 16 lutego 2018r. Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w W. wniosła o orzeczenie wobec W. M. obowiązku leczenia w zakładzie lecznictwa odwykowego, wskazując, że (...) została pisemnie zawiadomiona przez MOPS w W. o konieczności rozważenia podjęcia czynności zmierzających do ustalenia czy zachodzą względem uczestnika podstawy do zastosowania ustawy z 26.10.1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałanie alkoholizmowi . Uczestnik wezwany do biegłych nie stawił się, a komisja po przeanalizowaniu akt sprawy podjęła decyzje o skierowaniu sprawy do sądu. Uczestnik W. M. wniósł o oddalenie wniosku, zaprzeczając jego twierdzeniom. Niesporne było, że uczestnik W. M. postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa Podgórza w Krakowie z dnia 2 marca 2015r. zobowiązany został do podjęcia leczenia odwykowego w niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego. Postępowanie wykonawcze dotyczące tego orzeczenia zakończono 5 kwietnia 2017r. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W. M. mieszka w jednym domu z żoną E. M. , córka K. M. i jej synem. Uczestnik z żona zajmuje parter domu, zaś córka z synem mieszkają na piętrze. Uczestnik nie prowadzi z żoną wspólnego gospodarstwa, oddzielnie kupują sobie żywność i oddzielnie przygotowują posiłki. Uczestnik nadal ciągami pije alkohol (wódkę, piwo), spowodowało to zwolnienie go z pracy; pod wpływem alkoholu jest agresywny słownie, stosuje groźby i wyzwiska; zwraca się do żony słowami „ty mendo”, do córki zaś mówił „szmato, suko”. Wyzwiska te słyszał małoletni syn K. M. , który mieszka w tym samym domu. Zachowanie uczestnika było przyczyna łącznie pięciu interwencji policji w (...) i (...) . W opinii psychologiczno-psychiatrycznej biegli K. A.
(1)i A. K. wskazali, że uczestnik spełnia kryteria uzależnienia od alkoholu stosuje typowe dla tej choroby mechanizmy. Jest on głęboko uzależniony od alkoholu, a pod jego wpływem przejawia szereg negatywnych zachowani. Biegli wskazali, że uczestnik wymaga leczenia odwykowego w trybie stacjonarnym. Wnioski te potwierdzili powołani przez Sąd biegli: psychiatra J. K. i psycholog M. P. . Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wiarygodnych zeznań E. M. i K. M. , które zeznawały pewnie i rzeczowo, jednoznacznie wskazując okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie, ich relacje były zgodne i wzajemnie się uzupełniały. Podstawa ustaleń faktycznych była też opinia biegłych psychiatry K. A.
(2)oraz biegłej psycholog A. K. . Opinia została sporządzona przez specjalistów, została wydana po osobistym badaniu uczestnika, zawiera też jednoznaczne wnioski końcowe, których żadna ze stron nie zakwestionowała. Z tych samych względów za wiarygodne Sąd uznał opinie psychiatryczną J. K. i psychologiczną M. P. . Za wiarygodną Sąd uznał również informacje policji o ilości i przebiegu interwencji w miejscu zamieszkania uczestnika. Sąd odmówił wiary zeznaniom W. M. , w części, w której kwestionował on swoje uzależnienie od alkoholu oraz wpływ tego uzależnienia na rozkład życia rodzinnego, gdyż zeznania te pozostają w sprzeczności z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym, w szczególności z opiniami biegłych sądowych, w których jednoznacznie potwierdzono uzależnienie alkoholowe uczestnika oraz zeznaniami świadków E. M. i K. M. . Sąd zważył, co następuje: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 35, poz. 230, tekst jednolity: Dz. U. 2007 r. Nr 70, poz. 473) ustanawia w przepisie art. 21 ust. 2 zasadę dobrowolności poddania się leczeniu przez osoby uzależnione od alkoholu, a jednocześnie dopuściła określone w niej wyjątki od powyższej zasady. Wyjątki te zostały podyktowane ważnymi względami społecznymi i dotyczą one osób, które w związku z nadużywaniem alkoholu powodują rozkład życia rodzinnego, demoralizację małoletnich, uchylają się od pracy albo systematycznie zakłócają spokój lub porządek publiczny i które nie poddają się dobrowolnemu leczeniu. Stosownie do treści przepisu art. 26 ustawy takie osoby, jeżeli są uzależnione od alkoholu, można zobowiązać do poddania się leczeniu w stacjonarnym lub niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego, a o obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu orzeka sąd (art. 25 ust. 2, art. 29). Nałożenie przez sąd obowiązku poddania się leczeniu stanowi wyjątek od zasady dobrowolności leczenia przewidzianej w art. 21 ust. 2 zdanie drugie ustawy. Postępowanie ma na celu ustalenie, czy w stosunku do osoby, której dotyczy, istnieją ustawowe przesłanki do poddania jej obowiązkowi leczenia, a w wypadku istnienia takich podstaw, czy leczenie to powinno mieć miejsce w stacjonarnym czy niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego. Podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są wiec art. 24 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi , zgodnie, z którymi do poddania się leczeniu odwykowemu w warunkach stacjonarnych lub niestacjonarnych, zobowiązać można te osoby, które w związku z nadużywaniem alkoholu (…) zakłócają spokój porządek publiczny, po zasięgnięciu opinii w przedmiocie uzależnienia od alkoholu i wskazania rodzaju zakładu leczniczego. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy zauważyć należy, że po za wszelką wątpliwością zrealizowana została medyczna przesłanka, zastosowania obowiązku leczenia odwykowego W. M. . Z opinii psychologiczno-psychiatrycznej przedstawionej w niniejszej sprawie, wynika, bowiem jednoznacznie, że uczestnik jest głęboko uzależniony od alkoholu, nie ma woli podjęcia leczenia odwykowego, które uważa za niezasadne, a wiec w takiej sytuacji konieczne jest podjęcie leczenia w warunkach oddziału zamkniętego. W ocenie Sądu spełniona została także tzw. społeczna przesłanka, obowiązkowego leczenia odwykowego uczestnika, a potwierdzają ją w szczególności relacje świadków E. M. i K. M. , z których jednoznacznie wynika, że W. M. swoim zachowaniem spowodował rozkład życia rodzinnego, przejawiający się w faktycznej separacji małżonków oraz w awanturach, które słyszy mieszkający w tym samym domu małoletni wnuk uczestnika. Co prawda uczestnik, wyklucza, aby zdarzenia te pozostawały w związku z nadużywaniem alkoholu, jednakże argumentacja ta nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na treść powołanych wyżej opinii psychologiczno-psychiatrycznej, w których jednoznacznie potwierdzono chorobę alkoholową uczestnika i wskazano na obowiązek leczenia odwykowego w tzw. systemie zamkniętym. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia. O kosztach postepowania orzeczono na podstawie art. 520 § 1 kpc , mając na uwadze, że interesy stron były sprzeczne. Nakazując ściągnąć od uczestnika kwotę 381,18 zł, stanowiącą równowartość wydatków na wynagrodzenie biegłych, tymczasowo pokrytych przez Skarb Państwa, stosowano art. 83 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 113 ustawy z 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych .