kk , którym orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat to jest o czyn z art.
z art.
G. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego występek z art.
z art.
kk i za to na podstawie art.
z art. 37a kk skazuje go na karę 300 (trzysta) stawek dziennych grzywny po 10 (dziesięć) złotych każda stawka; II na podstawie art. 42§3 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych; III na podstawie art. 43a§2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie (...) (dziesięć tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; IV na podstawie art. 627 kpk i art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w wysokości 70 złotych oraz wymierza mu opłatę w wysokości 300 złotych. Sygn. akt II K 864/17 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy: W dniu 16 listopada 2017 r. około godz. 18.20 w okolicy (...) w C. po drodze publicznej R. G. prowadził samochód marki V. (...) o nr rej (...) w stanie nietrzeźwości. W chwili I badania o godz. 18.31 miał 0,99 mg/l, w chwili II badania o godz. 18.52 1 mg/l, a w chwili trzeciego badania o godz. 19.11 miał 0,96 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Alkohol spożywał on tego samego dnia. Dowód : wyjaśnienia oskarżonego – k. 13-14, 34, zeznania świadka A. G. – k. 20-21, wyniki badania alkometrem– k. 2. R. G. miał w chwili czynu 35 lat, ma wykształcenie zawodowe, jest mechanikiem pojazdów samochodowych, utrzymuje się z prac dorywczych, z których osiąga miesięcznie około 2000 złotych, jest żonaty, ma dwoje dzieci, nie był leczony psychiatrycznie ani odwykowo. Był karany za czyn z art.
w sprawie II K 14/17), popełniony w dniu 12 listopada 2016 r. Nie ma on prawa jazdy. Dowód : wyjaśnienia oskarżonego – k. 12, karta karna – k. 22-23, odpis wyroku– k. 7, informacja z urzędu pracy – k. 18, informacja Starosty Powiatowego w L. – k. 8, informacja o wpisach do ewidencji kierowców – k.10. R. G. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Sąd zważył, co następuje: Wina i sprawstwo oskarżonego nie budziły wątpliwości sądu. Wyjaśnienia oskarżonego przyznającego się do winy, potwierdzone wynikami badania jego stanu trzeźwości, sąd uznał za wiarygodne. Dodatkowo zostały one potwierdzone zeznaniami świadka A. G. . Pozostałe dowody również nie budziły wątpliwości. Sąd w pełni podzielił stanowisko oskarżyciela publicznego co do kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego. Oskarżony prowadził bowiem w stanie nietrzeźwości samochód w ruchu lądowym, będąc już karanym za taki czyn oraz w czasie obowiązującego go zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Zgodnie z art.
kk , zachowanie takie zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Wymierzając oskarżonemu karę, sąd, stosownie do treści art. 53 kk , wziął pod uwagę przede wszystkim stopień winy i społecznej szkodliwości jego czynu, które uznał za znaczne. Oskarżony prowadził samochód w stanie dość znacznego stopnia nietrzeźwości, bez żadnej szczególnej potrzeby życiowej, co choć w części mogłoby łagodzić wymowę jego zachowania. Oskarżony nadto prowadził samochód w warunkach ruchu miejskiego. Ponadto, oskarżony spożywał alkohol w tym samym dniu i to w takich ilościach, iż nie mógł mieć najmniejszych wątpliwości, iż jest mocno nietrzeźwy. Sąd wziął uwagę również względy prewencji, w tym indywidualnej, gdyż oskarżony był już karany za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a także względy prewencji generalnej, związane ze znaczną ilością tego typu występków, mimo surowej polityki karnej ustawodawcy w tym zakresie i licznych informacji medialnych o dużej liczbie zatrzymywanych nietrzeźwych kierowców. Mając na uwadze te okoliczności, sąd uznał jednak, że właściwszą karą będzie kara o charakterze wolnościowym. W ocenie sądu bowiem dotychczasowy sposób życia oskarżonego, jeszcze stosunkowo młodego człowieka, pracującego dorywczo, ale mającego na utrzymaniu żonę i dwoje dzieci, wskazuje, iż kara pozbawienia byłaby karą przedwczesną, zbyt represyjną. Mimo odpowiadania przez oskarżonego w warunkach art.
kk i wspomnianego wysokiego stężenia alkoholu w organizmie, warunki rodzinne i właściwości osobiste oskarżonego dają realną podstawę wnioskowania, iż wystarczająca dla zapobieżenia kolejnym naruszeniom prawa z jego strony będzie kara grzywna (połączona oczywiście z obowiązkowymi a surowymi i dolegliwymi środkami karnymi). Ilość stawek dziennych grzywny (trzysta) sąd dostosował do wspomnianego znacznego stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, natomiast wysokość dziennej stawki ze względu na niezbyt dobrą sytuację materialną oskarżonego sąd ustalił na minimalnym dopuszczalnym poziomie. Z tych względów, na podstawie art.
z art. 37a kk orzeczono, jak w punkcie I części dyspozytywnej wyroku. Sąd miał obowiązek orzec wobec oskarżonego, co do zasady, dożywotni środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, stosownie do treści art. 42§3 kk . Brak było takich cech w inkryminowanym zachowaniu oskarżonego, które mogłyby zostać uznane za wyjątkowy wypadek, pozwalający na orzeczenie tego zakazu na czas krótszy. Z tych względów, sąd orzekł, jak w punkcie II wyroku. W myśl art. 43a§2 kk , sąd miał obowiązek orzec świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie co najmniej dziesięciu tysięcy złotych. Sąd uznał, mimo wysokiego stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, że wystarczająco dolegliwe, z uwagi na sytuację materialną i rodzinną oskarżonego, będzie określenie wysokości świadczenia właśnie na poziomie dziesięciu tysięcy złotych, o czym orzeczono w punkcie III wyroku. Mając na uwadze sytuację materialną oskarżonego, pracującego dorywczo, ale stosunkowo młodego i zdolnego do pracy, sąd uznał, iż brak podstaw do stwierdzenia, iż nie jest on w stanie ponieść kosztów sądowych i opłaty i orzekł, jak w punkcie IV wyroku, obciążając go obowiązkiem uiszczenia tych należności.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.