Sad powszechny, IV K 438/17

Sygn. akt IV W 438/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lutego 2018 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie w IV Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSR Tomasz Ładny Protokolant: Paulina Puzia Oskarżyciel publiczny: A. N. po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 25.09.2017r., 13.11.2017r., 21.12.2017r. i 9.02.2018r. sprawy M. M. , s. A. i D. , ur. (...) w P. oskarżonego o to, że: w dniu 07 lipca 2015r. w W. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził (...) Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 4988 zł poprzez wprowadzenie w błąd pracowników w/wym. banku, co do zamiaru wywiązania się z umowy kredytu, w ten sposób, że w celu zawarcie umowy o Kredytu na zakup Towarów i Usług Nr (...) w wysokości 4988 zł poświadczył nieprawdę podając nieprawdziwe dane osobowe, co miało istotne znaczenie dla uzyskania przedmiotowego kredytu, co stanowiło działanie na szkodę (...) Bank (...) SA z/s we W. tj. o czyn z art. 286§1 kk w zw. z art. 297§1 kk w zw. z art. 11§2 kk orzeka I. Oskarżonego M. M. w ramach zarzucanego mu czynu uznaje za winnego tego, że w nieustalonym miejscu w okresie 29.06.2015r. – 7.07.2015r. chcąc, aby inna osoba dokonała wyłudzenia kredytu udzielił jej pomocy w ten sposób, że w celu osiągnięcia przez nieustaloną osobę korzyści majątkowej założył rachunek bankowy w banku (...) o numerze (...) niezbędny do tego wyłudzenia, który następnie w dniu 6.07.2015r. rozszerzono o kolejny rachunek o numerze (...) , które wykorzystano następnie do zawarcia w dniu 7.07.2015r. umowy kredytu z (...) Bank (...) SA na zakup towarów o nr (...) w wysokości 4988 zł poprzez wskazanie nieprawdziwych danych osobowych, adresu, zajęcia i wynagrodzenia co doprowadziło do wprowadzenia w błąd w/w banku i niekorzystnego rozporządzenia mieniem tego banku w kwocie 4988 zł, tj. czynu z art. 18§3 kk w zw. z art. 286§1 kk i za to skazuje go, a na mocy art. 19§1 kk w zw. z art. 286§1 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, II. Na mocy art. 624§1 kpk zwalnia oskarżonego z ponoszenia kosztów postępowania obciążając nimi Skarb Państwa. III. Zasądza ze Skarbu państwa na rzecz obrońcy – adw. P. O. -wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu w kwocie 826.56 (osiemset dwadzieścia sześć i 56/100) złotych, w tym 23% VAT, sygn. akt IV K 438/17 UZASADNIENIE Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: M. M. zamieszkuje w P. . W nieustalonej miejscu w okresie od 29.06.2015r. – 7.07.2015r. podjął on decyzję o udzieleniu nieustalonej osobie pomocy w dokonaniu przestępstwa wyłudzenia kredytu na zakup sprzętu elektronicznego w systemie sprzedaży ratalnej. W tym celu w dniu 29.06.2015r. w Oddziale Banku (...) w K. przy ul. (...) M. M. otworzył rachunek bankowy. Przy założeniu rachunku posłużył się dowodem osobistym (...) . Następnie w dniu 6.07.2015r. za pośrednictwem bankowości elektronicznej otwarto dodatkowy do wcześniej otwartego rachunek bankowy. Następnego dnia rachunek ten został wykorzystany przez nieustaloną osobę do wyłudzenia kredytu, w ten sposób, że ta osoba w celu dokonania zakupów na stronie sklepu internetowego (...) podała dane kupującego (...) wskazując numer dowodu osobistego (...) , PESEL (...) i adres zamieszkania w W. przy ul. (...) , a także nierzetelne dane o zatrudnieniu i dochodach, a następnie wypełniła niezbędne dokumenty w celu uzyskania kredytu na zakup wybranych towarów, przy czym do zawarcia umowy niezbędne było dokonanie przelewu kwoty 1 zł na wskazany w systemie numer rachunku bankowego. Przelewu tego dokonano z w/w rachunku dodatkowego założonego w dniu 6.07.2015r. Następnie dokonano automatycznie przelewu zwrotnego kwoty 1 zł wskazując w nim jednocześnie indywidualny identyfikator transakcji, który był niezbędny do zawarcie umowy kredytowej. Nastąpiło to poprzez wprowadzenie danych w postaci imienia , nazwiska, numeru umowy oraz w/w indywidualnego identyfikatora transakcji w formularzu akceptacyjnym. Po poprawnym wprowadzeniu przez tą samą nieustaloną osobę danych - umowa została zawarta, a zakupione towary o wartości 4988zł dostarczono nieustalonej osobie za pośrednictwem kuriera w W. , przy czym kurier miał dostarczyć je na w/w adres wskazany podczas zawierania umowy, a odebrała je nieustalona osoba. Kredytodawcą był w tym przypadku (...) Bank (...) SA , który wprowadzono w błąd poprzez wskazanie nieprawdziwych danych osobowych, adresu, zajęcia i wynagrodzenia kredytobiorcy co doprowadziło do zawarcia umowy zakupu towarów o nr (...) o wartości 4988 zł i niekorzystnego rozporządzenia mieniem tego banku w tej kwocie. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: zeznań świadków: E. F. (k.47v.-48), P. G. (k.54v.-55) P. R. (k.215-216, 19-20) i W. T. (k.216-217, 101v.-102) oraz dokumentów ujawnionych i zaliczonych w poczet materiału dowodowego na rozprawie. Oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień w postępowaniu przygotowawczym (k.144), zaś na rozprawę nie stawił się i prowadzoną ją pod jego nieobecność. Sąd nie uwzględnił twierdzeń oskarżonego co do jego winy uznając, że dokonanie tego czynu bez jego udziału nie było możliwe. Sąd dał wiarę świadkom przesłuchanym w tej sprawie. Świadek P. R. opisał przebieg tego zakupu wskazując szczegóły procedury zakupu, dane wskazane przez nabywcę i okoliczność, że udzielony kredyt nie był spłacany oraz wysokość powstałej szkody. E. F. zeznała, że na jej adres przychodziła jakaś korespondencja adresowana do Ł. M. z banku (...) , lecz tej osoby nie zna. W. T. zeznał na okoliczności dostarczenia paczki adresatowi, lecz z jego relacji wynika, że nie pamięta okoliczności ani miejsca jej doręczenia, zaś P. G. zeznał, że należącego do niego dowodu osobistego (...) nikomu nie użyczał. Sąd uwzględnił zeznania wszystkich w/w świadków. Zeznania P. R. znajdują potwierdzenie w załączonych dokumentach dotyczących przedmiotowego zakupu i kredytu, zaś żaden z dowodów nie wskazuje na jakikolwiek udział w tym przestępstwie E. F. , której adres wskazano jako adres kredytobiorcy czy też P. G. , którego numer dowodu osobistego wskazano jako należący do Ł. M. . Sąd nie znalazł także podstaw do kwestionowania zeznań W. T. – uwzględniając powszechnie znany charakter pracy kurierów dostarczających towary. Sąd poddał analizie dokumenty załączone do akt sprawy i podjął także z urzędu czynności zmierzające do ustalenia osób korzystających z urządzeń, którym przypisano numery IP wykorzystane do obsługi rachunku bankowego. Dokonane sprawdzenia nie przyniosły rezultatu i ostatecznie nie ustalono kto wprowadził dane umożliwiające dokonanie tego zakupu i sprzedaż tych towarów na raty. Należy zważyć co następuje: Zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy nie jest kompletny, lecz brak jest środków dowodowych, których wykorzystanie mogłoby mieć wpływ na ustalenia faktyczne w tej sprawie. Oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Zeznania przesłuchanych świadków nie dostarczyły podstaw do identyfikacji sprawcy, a jedynie zeznania P. R. zawierają powtórzenie danych wynikających z dokumentów, którymi dysponuje pokrzywdzony bank, wskazujących na czas, miejsce i okoliczności dokonania przedmiotowego zakupu towarów i wyłudzenia kredytu na nie, danych wskazanych przez sprawcę i procedurę tej transakcji zawartej przez internet. Informacje dotyczące numerów IP, telefonu, adresu poczty elektronicznej jak i dane z banku (...) nie umożliwiły ustalenia osoby, która przedmiotowe towary zamówiła, wypełniła umowę, dokonała przelewu i odebrała towar. Mimo wyczerpania środków dowodowych Sąd nie znalazł podstaw do przypisania oskarżonemu czynu w formie zjawiskowej przyjętej w akcie oskarżenia. Nie zdołano powiązać osoby oskarżonego z żadnym działaniem związanym z zawarciem umowy sprzedaży tego towaru i jego kredytowaniem i w konsekwencji wobec braku dowodów na jego sprawstwo Sąd przyjął, że uzasadnione jest przypisanie mu jedynie odpowiedzialności za pomocnictwo do tego przestępstwa. Wniosek ten wypływa wprost z dokumentów załączonych do akt sprawy. Założony przez oskarżonego rachunek bankowy wymagał jego osobistego stawiennictwa w banku i z informacji banku wynika (k.77), że oskarżony rachunek założył w placówce banku w dniu 29.06.2015r. w K. przy ul. (...) posługując się dowodem osobistym (...) . Dowód osobisty o tym numerze był następnie wykorzystywany przez oskarżonego, czego dowodem jest protokół jego przesłuchania w charakterze świadka w toku tego postępowania. Jakkolwiek dowód ten jest objęty zakazem dowodowym, to nie jest nim objęte to na jakiej podstawie podczas tej czynności stwierdzano jego tożsamość, a z tych danych wynika wprost, że w dniu 15.06.2016r. tożsamość M. M. ustalono na podstawie dowodu osobistego (...) – k. 58. Na tej podstawie nie budzi wątpliwości fakt, że oskarżony założył ten rachunek bankowy w dniu 29.06.2015r. Następnie ten rachunek został rozszerzony o rachunek dodatkowy, który został założony przez internet. Jak wynika z informacji uzyskanych z banku – k. 236 – założenie tego dodatkowego rachunku było możliwe wyłącznie w sytuacji posiadania numeru użytkownika i hasła dostępu do serwisu, które powinno być znane tylko oskarżonemu. W tej sytuacji Sąd uznał, że założenie tego dodatkowego rachunku nie było możliwe bez wiedzy i zgody oskarżonego, a zważywszy na datę otwarcia rachunku podstawowego (29.06.2015r.) i rachunku dodatkowego (6.07.2015r.) nie budzi wątpliwości fakt, że założono je wyłącznie w celu dokonania tego wyłudzenia. Nie sposób wysnuć innego wniosku w sytuacji, gdy rachunek użyty do wyłudzenia kredytu i towarów założono dzień wcześniej. W ocenie Sądu oskarżony o tym wiedział i akceptował to, a tym samym chciał, aby inna osoba popełniła to przestępstwo i jej w tym pomógł dostarczając instrumentów umożliwiających zawarcie przy użyciu jego rachunku bankowego umowy zakupu na kredyt tych towarów. Takie zachowanie oskarżonego wypełnia znamiona pomocnictwa do tego oszustwa i Sąd nie wychodząc poza granice oskarżenia przypisał oskarżonemu czyn z art. 18§3 kk w zw. z art. 286§1 kk – uprzedzając wcześniej o możliwości takiej zmiany (k.258). W ocenie Sądu nie istnieją podstaw do przyjęcia, aby mogło się to odbyć bez wiedzy, zgody i pomocy oskarżonego, na co wskazują czas i miejsce otwarcia rachunku bankowego – podstawowego i dodatkowego i czas zawarcia umowy. W tym stanie rzeczy wina oskarżonego zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości. Odnośnie orzeczonej kary Sąd miał na względzie stopień winy i społecznej szkodliwości tego czynu, sposób działania i wysokość powstałej szkody, jak też uprzednią karalność oskarżonego. Jak wynika z danych o jego karalności był on trzykrotnie skazywany na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania – 2 razy w 2013r. i raz w 2014r., przy czym wyrokiem Sądu Rejonowego w Bytomiu z dnia 4.12.2013r. orzeczono wobec niego za przestępstwo rozboju karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres 4 lat. Okres próby trwał do 12.12.2017r. a zatem przypisanego mu w nin. sprawie przestępstwa oskarżony dopuścił się w okresie prób orzeczonych za 3 inne przestępstwa, w tym jedno przestępstwo podobne. Powyższe w ocenie Sądu uzasadnia wymierzenie oskarżonemu kary bezwzględnej pozbawienia wolności. W ocenie Sądu kara roku pozbawienia wolności jest adekwatna i uwzględnia dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 53 kk . Na mocy art. 624§1 kpk oskarżonego zwolniono z ponoszenia kosztów sądowych uznając, że nie jest w stanie ich uiścić w sytuacji, gdy na stałe nie pracuje, a dochody z prac dorywczych uzyskuje nieregularnie (k.187). Obrońcy Sad zasądził wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu zgodnie ze stawkami wynikającymi z Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przez adwokata z urzędu.