Sad powszechny, IX U 1414/17

Sygn. akt IX U 1414/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 stycznia 2018 r. Sąd Okręgowy___________________ w Gliwicach Wydział IX Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku w składzie: Przewodniczący: SSO Maria Olszowska Protokolant: Jolanta Nagrodzka przy udziale ./. po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2018 r. w Rybniku sprawy z odwołania H. B. / B. / przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. o prawo do emerytury na skutek odwołania H. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia 13 września 2017 r. Znak (...) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, iż przyznaje ubezpieczonemu prawo do emerytury począwszy od dnia (...) . Sędzia Sygn. akt IX U 1414/17 UZASADNIENIE Decyzją z 13 września 2017r. organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. , na podstawie art. 114 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , odmówił ubezpieczonemu H. B. ( B. ), prawa do emerytury, gdyż przedłożone do wniosku o emeryturę dodatkowe dokumenty nie mają wpływu na zmianę decyzji z 6.12.2013r. i przyznanie prawa do emerytury. Ubezpieczony w odwołaniu od decyzji domagał się jej zmiany poprzez przyznanie prawa do świadczenia, gdyż w okresie od 4.08.1977r. do 31.08.1991r. pracował w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w Przedsiębiorstwie (...) w R. jako kierowca towarowy. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie z przyczyn jak w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Sąd ustalił, co następuje. Ubezpieczony urodzony (...) , pierwszy wniosek o świadczenie w postaci emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych złożył w organie rentowym 15.11.2013r. Decyzją z 6 grudnia 2013r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury na podstawie art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w związku z §4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983r., podnosząc w uzasadnieniu, że ubezpieczony nie osiągnął wieku emerytalnego oraz, iż do dnia 01.01.1999r. nie został udowodniony wymagany 15-letni okres pracy w szczególnych warunkach wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Organ rentowy nie uznał do okresu pracy w szczególnych warunkach okresu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) od 4.08.1977r. do 31.08.1991r., gdyż zakład pracy nie wykazał, że ubezpieczony jako kierowca stale i pełnym wymiarze czasu pracy, tylko jako kierowca-konwojent – jak wynika ze świadectwa pracy z 30.08.1991r. W dniu 6.09.2017r. ubezpieczony złożył ponowny wniosek o emeryturę z tytułu pracy w warunkach szczególnych. W rozpoznaniu wniosku organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję, omówioną na wstępie. Ubezpieczony, na 01.01.1999r. posiada łączny staż pracy okresów składkowych i nieskładkowych uznany przez organ rentowy w wymiarze 26 lat, 2 miesięcy i 28 dni, w tym 6 lat i 8 miesiąc pracy wykonywanej w warunkach szczególnych. Ubezpieczony nie jest członkiem OFE. (dowód: akta organu rentowego) Ubezpieczony od 4 sierpnia 1977r. do 31 sierpnia 1991r. zatrudniony był w Przedsiębiorstwie (...) w R. kolejno na stanowisku: kierowcy towarowego, kierowcy towarowego-konwojenta. Ubezpieczony w okresie zatrudnienia w (...) w R. faktycznie pracował w charakterze kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Na początku ubezpieczony jeździł samochodem ciężarowym marki S. , a następnie J. . Tymi samochodami ubezpieczony woził towary sypkie, spożywcze albo sprzęt AGD. Towary te ubezpieczony woził po całej Polsce. Taką pracę ubezpieczony wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Pracę konwojenta ubezpieczony wykonywał w ramach dodatkowych czynności, które polegały na zabezpieczeniu towaru, pilnowaniu go w przewozie oraz zdaniu towaru. Ubezpieczony miał nadzór nad towarem żeby nie zaginął. Jednakże co najmniej 8 godzin dziennie wykonywał pracę kierowcy samochodu ciężarowego. Pracował dziennie około 10-12 godzin. Ubezpieczony był rozliczany za normy pracy kierowcy i dodatkowo rozliczany za czas pracy konwojenta. (dowód: dokumentacja akt osobowych ubezpieczonego, w tym świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach z 31.08.1995r., zeznania świadków J. M. , H. N. oraz ubezpieczonego złożone na rozprawie 17 stycznia 2018r., protokół elektroniczny nagrania k. 29 a.s.) Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd zważył, co następuje. Odwołanie ubezpieczonego zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (j.t. Dz.U. z 2017r., poz. 1383 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31.12.1948 przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32,33,39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (tj. na dzień 31.12.1998r.) osiągnęli: 1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 (tj. 25 lat dla mężczyzn). Ust. 2 „Emerytura, o której mowa w ust.1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego. Jak wynika z §4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. z 1983r. Nr 8, poz. 43 ze zm.) pracownik, który wykonywał prace w warunkach szczególnych, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: 1) osiągnął wiek emerytalny: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, 2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Spór w niniejszej sprawie polegał na ustaleniu, czy ubezpieczony na dzień 01.01.1999r. legitymuje się 15-letnim okresem pracy w szczególnych warunkach. Zdaniem Sądu przeprowadzone postępowanie dowodowe daje podstawy do uznania, że ubezpieczony spełnia warunki do przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia, gdyż legitymuje się 15 latami pracy w szczególnych warunkach. Niewątpliwie bowiem do takiej pracy należy zaliczyć okres pracy ubezpieczonego od 4 sierpnia 1977r. do 31 sierpnia 1991r. w Przedsiębiorstwie (...) w R. , w którym stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę kierowcy samochodu ciężarowego o ciężarze pow. 3,5 tony. Za takim przyjęciem przemawiają niewątpliwie wiarygodne, bo przekonujące, logiczne i pokrywające się ze sobą zeznania świadków, którzy współpracowali z ubezpieczonym w okresie spornym, a świadek H. N. był bezpośrednim przełożonym ubezpieczonego, stąd niewątpliwie miał wiedzę na temat faktycznie wykonywanej pracy przez ubezpieczonego. Wykonywanie pracy w warunkach szczególnych wynika nadto z zeznań ubezpieczonego, które to zeznania korelują z zeznaniami świadków oraz ze zgromadzoną dokumentacją pracowniczą, z której jednoznacznie wynika , iż ubezpieczony w okresie jw. zatrudniony był na stanowisku kierowcy. Postępowanie dowodowe wykazało przy tym niewątpliwie, że pracę kierowcy samochodu ciężarowego pow. 3,5 tony ubezpieczony wykonywał w okresie spornym stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, gdy praca ubezpieczonego na stanowisku łączonym kierowcy –konwojenta polegała na tym, że czynności konwojenta ubezpieczony wykonywał dodatkowo, poza pracą kierowcy, którą wykonywał co najmniej przez 8 godzin dziennie. Nie ulega zatem wątpliwości, iż ubezpieczony posiada co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych, po uwzględnieniu spornego okresu pracy jw. jako pracy w warunkach szczególnych, określonej w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 07.02.1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. z 1983r. Nr 8, poz. 43 ze zm.), w wykazie A, dziale VIII poz. 3, tj. Prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, specjalizowanych, specjalistycznych (specjalnych), pojazdów członowych i ciągników samochodowych balastowych, autobusów o liczbie miejsc powyżej 15, samochodów uprzywilejowanych w ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu na drogach publicznych, trolejbusów i motorniczych tramwajów. Zgodnie z treścią przepisu art. 100 ust.1 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych prawo do świadczeń określonych w ustawie powstaje z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do nabycia tego prawa, z zastrzeżeniem ust. 2 . Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie powołanych przepisów, z mocy art. 477 14 §2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję przyznając ubezpieczonemu prawo do emerytury począwszy od ukończenia 60 lat, zgodnie z uregulowaniem powołanego art. 100 ust.1 , gdy spełnione zostały przesłanki z art. 114 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , bo przedłożone zostały nowe dowody w postaci zeznań świadków. SSO Maria Olszowska