Sygn. akt II AKa 215/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 stycznia 2018 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku w II Wydziale Karnym w składzie Przewodniczący SSA Leszek Kulik Sędziowie SSA Halina Czaban (spr.) SSO del. Ilona Simonowicz Protokolant Agnieszka Wądołkowska przy udziale prokuratora Bożeny Romańczuk po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2018 r. sprawy K. S. s. B. o wydanie wyroku łącznego z powodu apelacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 23 października 2017 r. sygn. akt III K 108/17 I. Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok. II. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz r.pr. K. K. 147,60 złotych, w tym 27,60 złotych podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym. III. Zwalnia skazanego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE K. S. został skazany prawomocnymi wyrokami: 1. Sądu Okręgowego w Białymstoku z 26 sierpnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt III K (...) , zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 25 marca 2015 r. o sygn. akt II AKa (...) za dwa przestępstwa:
- a)popełnione w nocy z 1 na 2 lutego 2012 r. z art. 158 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 6 (sześciu) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności
- b)popełnione w nieustalonym bliżej dniu lutego 2012 r. z art. 245 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; na podstawie art. 85 k.k. , art. 86 § 1 k.k. Sąd orzekł łączną karę 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności. 2. Sądu Rejonowego w Sokółce z 12 lutego 2015 r. w sprawie o sygn. akt II K (...) , za przestępstwo popełnione w 11 lutego 2014 r. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono obowiązek naprawienia szkody. Sąd Okręgowy w Białymstoku, wyrokiem z 23 października 2017 r. w sprawie III K 108/17 na podstawie art. 85 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 19 ust 1 ustawy z dnia 20.02.2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015 r. poz. 396) połączył opisane w punktach 1- szym i 2 - gim kary pozbawienia wolności i orzekł wobec skazanego łączną karę 8 lat pozbawienia wolności, w pozostałym zakresie wyroki pozostawił do odrębnego wykonania; zaliczył skazanemu okresy odbytych kar pozbawienia wolności na poczet orzeczonej kary łącznej. Z treścią powyższego wyroku nie zgodził się obrońca skazanego, zaskarżając go w części dotyczącej orzeczonej kary łącznej i zarzucił rażącą surowość wymierzonej K. S. kary łącznej 8 lat pozbawienia wolności w miejsce kar jednostkowych, która to kara została ukształtowana na zasadzie asperacji i jako taka nie odpowiada dyrektywom wymiaru kary łącznej oraz nie uwzględnia w należytym stopniu okoliczności dotyczących skazanego. Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. I poprzez orzeczenie wobec K. S. kary łącznej z zastosowaniem zasady pełnej absorpcji, ewentualnie zasady asperacji, jednakże w wymiarze znacznie niższym niż orzeczony przez sąd I instancji. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja na uwzględnienie nie zasługuje. Kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku nie wykazała, aby w sprawie zaistniała przesłanka z art. 438 pkt 4 k.p.k. Dokonana analiza rozstrzygnięcia, w tym przez pryzmat zarzutu apelacyjnego i argumentacji na jego poparcie, prowadzi do akceptacji zaskarżonego wyroku. Sąd Okręgowy miał na uwadze/rozważał możliwe zasady łączenia kar jednostkowych tj. absorpcji, kumulacji, asperacji. Prawidłowo wykazał, że w ocenianej sytuacji prawnokarnej nie ma warunków, aby zastosować zasadę absorpcji, rozwiązanie skrajne. Odwołując się do poglądów doktryny i praktyki wskazał na zasadność zastosowania zasady asperacji, kładąc nacisk na istotny element kształtowania kary łącznej, a mianowicie związek przedmiotowy i podmiotowy. Sąd meriti wskazał, że im związek ten jest ściślejszy, tym bardziej przeważa absorbowanie poszczególnych kar, im luźniejszy – ich kumulacja. Prawidłowo też Sąd meriti zinterpretował, jak należy oceniać związek przedmiotowy zbiegających się realnie przestępstw tj. według tożsamości lub podobieństwa dóbr naruszonych poszczególnymi przestępstwami oraz na podstawie zwartości czasowej i miejscowej ich popełnienia. Prawidłowo też wykazał rozumienie związku podmiotowego jako podobieństwa rodzaju winy i zamiarów. W przedstawionym rozumowaniu Sądu meriti, odnoszącym się stricte do realiów sprawy nie można dopatrzeć się, aby rozumował błędnie – vide : fragment odnoszący się do badania związku przedmiotowo- podmiotowego. Z przesłanki dotyczącej zachowania się skazanego w zakładzie karnym skarżący chce wyprowadzić daleko idące, na korzyść skazanego, skutki tj. wyprowadzić wiodącą przesłankę dla określenia kary łącznej (na zasadzie pełnej absorbcji ewentualnie asperacji – jednakże zastosowanej w wymiarze znacznie szerszym niż to uczynił Sąd meriti ). Sąd I instancji prawidłowo określił, że opinia penitencjarna świadczy jedynie o tym, że skazany dobrze funkcjonuje w warunkach izolacji więziennej, zaznaczając słusznie, że bezproblemowe funkcjonowanie w warunkach więziennych powinno być normą i wcale nie skutkuje koniecznością znacznego obniżenia kary łącznej. Sąd rozważył to, że skazany bezkrytycznie wypowiada się na temat popełnionych przestępstw. Stwierdzenie Sądu meriti , że prognoza kryminologiczna skazanego jest dość niepewna jest oparte o analizę całej opinii penitencjarnej. Skarżący wyeksponował w uzasadnieniu skargi tylko to co jest korzystne z punktu widzenia skazanego, a pominął takie fakty jak to, że skazany odbywa karę w systemie zwykłym, deklaruje chęć pracy, ale jedynie odpłatnie, zaakceptował konieczność odbycia kary. Sąd I instancji wskazał, a to podziela Sąd Apelacyjny, że zastosowanie zasady pełnej absorbcji prowadziłoby do nieuzasadnionego premiowania sprawcy, który popełnił wiele różnych przestępstw. Z kolei postulat wymierzenia kary łącznej z zastosowaniem zasady asperacji, ale w wymiarze znacznie niższym niż orzeczony przez Sąd I instancji, przy zbadanych prawidłowo kwestiach dotyczących wymiaru kary łącznej, sytuacji gdy wobec skazanego można by orzec karę łączną w zakresie od 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności do 9 lat pozbawienia wolności, prowadziłoby do ingerencji w treść rozstrzygnięcia wbrew regulacji z art. 438 pkt 4 k.p.k. , w której mowa o rażącej niewspółmierności kary, przez co rozumie się nie każdą niewspółmierność kary, ale taką, która już na pierwszy rzut oka jest rażąco niewspółmierna – innymi słowy, niewspółmierna w sposób oczywisty. Przedstawiona rzetelna analiza sytuacji skazanego pod kątem przesłanek orzekania o karze łącznej przekonuje Sąd odwoławczy o prawidłowości rozstrzygnięcia. Nie znajdując zatem podstaw do zmiany wyroku w zakresie wnioskowanym przez autora apelacji, Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie. Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz r. pr. K. K. wynagrodzenie za obronę z urzędu zgodnie § 4 ust. 1 i 3 i 17 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U.2016.1715). O kosztach sądowych za II instancję orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. , uznając, że sytuacja materialna skazanego w pełni uzasadnia zwolnienie go od tych kosztów. HCz