Sygn. akt II K 403/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 października 2017 roku Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Rafał Nalepa Protokolant: st.sekr.sądowy Witold Wojtak przy udziale Prokuratora: xxx po rozpoznaniu w dniu 10 października 2017 roku sprawy B. Ł. s. W. i A. z domu J. ur. (...) w Z. oskarżonego o to, że: w dniu 21 grudnia 2016 roku w L. i P. (...) ., woj. (...) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził T. G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 700 zł poprzez wprowadzenie w błąd co do zamiaru sprzedaży telefonu komórkowego marki I. (...) w ten sposób, że wystawił w portalu internetowym (...) ogłoszenie (...) z ofertą sprzedaży w/wym telefonu, sprzedał go T. G. , a następnie pomimo uzyskania pieniędzy w kwocie 700 zł przelanych na rachunek bankowy w/wym przez kupującego, celowo nie wywiązał się z warunków umowy nie przesyłając w/wym przedmiotu zakupu, czym działał na szkodę T. G. , tj. o czyn z art. 286§1 kk orzeka
- oskarżonego B. Ł. uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu, przy czym ustala, że oskarżony wprowadził pokrzywdzonego w błąd co do okoliczności posiadania opisanego w zarzucie telefonu komórkowego i zamiaru przekazania jego posiadania pokrzywdzonemu doprowadzając go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 700 złotych i za tak opisany czyn stanowiący wypadek mniejszej wagi wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1kk na podstawie art. 286 § 3 kk wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;
- na podstawie art. 46 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego B. Ł. obowiązek naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego T. G. kwoty 700 (siedmiuset) złotych;
- zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 (siedemdziesięciu) złotych tytułem zwrotu wydatków oraz wymierza mu opłatę w kwoce 120 (stu dwudziestu) złotych. UZASADNIENIE CO DO ROZTRZYGNIĘCIA O KARZE I ŚRODKU KARNYM Wymierzając karę sąd kierował się dyrektywami z art. 53 kk . Na korzyść poczytano oskarżonemu przyznanie się do winy i niewielką wartość zabranego mienia, jednak ta ostatnia okoliczność miała wpływ na „przejście” przez sąd na typ uprzywilejowany, więc już raz oskarżony ewidentnie z niej skorzystał. Na niekorzyść sąd wziął przede wszystkim uprzednią karalność oskarżonego, która jest okolicznością szczególnie obciążającą. B. Ł. był w niedalekiej przeszłości karany za identyczne przestępstwa polegające na oferowaniu za pośrednictwem portali internetowych dóbr i usług bez zamiaru wywiązania się z ofert w wyniku czego doprowadził szereg osób do niekorzystnych rozporządzeń gotówką. W sprawie II K 966/16 Sądu Rejonowego w L. skazano go za 9 takich czynów. Wyrok ten zapadł 6 lipca 2016 r. W sprawie II K 1694/16 Sądu Rejonowego w L. skazano go za aż 51 takich czynów. Wyrok ten zapadł 5 stycznia 2017 r. obejmując zachowania popełnione w okresie październik – grudzień 2015 r., więc formalnie oskarżony nie był karany za to ostatnie przestępstwo w dacie popełniania czynu objętego aktem oskarżenia w niniejszej sprawie, jednak nie mógł nie mieć świadomości, że oszukał rok wcześniej 51 osób i toczy się w tej sprawie postępowanie w którym kwalifikuje się to działanie jako przestępstwo. W sprawie II K 966/16 wymierzono oskarżonemu karę ograniczenia wolności (taką karę „otrzymał też w sprawie II K 1694/16”). Mimo tego ponownie działając w identyczny sposób dopuścił się wyłudzenia na szkodę pokrzywdzonego T. G. . Takie zachowanie świadczy o tym, że kary wolnościowe nie wdrożyły oskarżonego do przestrzegania prawa i nie odstraszyły go od popełniania kolejnych przestępstw a oskarżony jest osobą otwarcie lekceważącą porządek prawny i zapadły wyrok, której decyzje o złamaniu prawa w celach „zarobkowych” z pokrzywdzeniem innych ludzi przychodzą z niepokojącą łatwością. W takiej sytuacji „kredyt zaufania” dla oskarżonego się skończył a jedyną możliwą karą była kara pozbawienia wolności w rozmiarze 4 miesięcy. Z uwagi na uprzednią karalność, niepoprawność oskarżonego i brak odpowiedniego skutku kary wolnościowej (której notabene oskarżony nie wykonał - k. 69) sąd stanął na stanowisku, że wobec B. Ł. nie można postawić pozytywnej prognozy kryminologicznej, iż mimo warunkowego zawieszenia wykonania kary osiągnie ona cele postawione w art. 53 kk w szczególności zapobiegnie powrotowi do przestępstwa ( art. 69 § 1 kk ). Również zachowanie oskarżonego po popełnieniu przestępstwa nie pozwala na pozytywne rokowania prognostyczne, oparte o zauważalną zmianę postawy B. Ł. . Otóż na etapie dochodzenia sam zobowiązał się do naprawienia szkody w terminie do 10 lipca 2017 r. (k. 51), jednak jak dotąd, mimo upływu ponad trzech miesięcy, tego nie uczynił w ogóle nie kontaktując się z pokrzywdzonym, ani nie usprawiedliwił tego przed sądem. Takie postępowanie dopełnia obraz sylwetki oskarżonego uwidoczniony w serii oszustw za które go skazano, jako osoby składającej, dla osiągnięcia bieżących korzyści, z premedytacją, puste obietnice bez pokrycia. Ma to źródło w głębokiej mentalnej demoralizacji oskarżonego. Dlatego też uznano, że nie zasługuje w żadnym wypadku na dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania kary. Na podstawie art. 46 § 1 kk zobowiązano oskarżonego do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę kwoty 700 złotych na rzecz pokrzywdzonego T. G. , kierując się regułami prawa cywilnego, które mówią, że sprawca czynu niedozwolonego który wyrządził nim szkodę innej osobie zobowiązany jest do jej naprawienia ( art. 415 kc ). Niewątpliwie niewywiązanie się z umowy pod wpływem oszukańczych zabiegów ze skutkiem w postaci spełniania świadczenia przez drugą stronę, stanowi czyn zabroniony i tym samym podstawę faktyczną do uruchomienia art. 46 § 1 kk , zwłaszcza że szkoda nie została naprawiona a pokrzywdzony nie dochodził jej na drodze cywilnej.