Sad powszechny, II W 555/17

Sygn. akt II W 555/17 UZASADNIENIE wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 19 października 2017 roku Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Obwiniony A. B. jest sąsiadem M. W. . Mieszkają w miejscowości P. . Pomiędzy nimi istnieje konflikt. Obwiniony w dniu 14 kwietnia 2017 roku około godz. 10.15 kierując swoim samochodem osobowym marki R. (...) o nr rej. (...) po drodze gminnej na wysokości swojej posesji (...) zatrzymał swój samochód, po czym wysiadł z niego celem otworzenia bramy. Obwiniony wówczas zatrzymał samochód w ten sposób, iż nie ustawił go jak najbardziej prawej krawędzi jezdni, ale samochód ten był ustawiony w poprzek drogi i wykonał manewr skrętu w prawo bez jego zasygnalizowania, iż zamierza skręcić do swojej posesji. Wskutek takiego zatrzymania samochodu przez obwinionego, jadąca za nim samochodem osobowym M. W. została zablokowana i musiała czekać, aż obwiniony wjedzie na teren swojej posesji. (d: zeznania św. M. B. – W. k. 1, 5, 7, 50-51, nagranie na płycie CD-R k. 37, częściowo wyj. obwinionego k. 13, 48-50) Obwiniony nie widnieje w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. (d: informacja o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego k. 23) Obwiniony w trakcie czynności wyjaśniających podał, iż w dniu zdarzenia w odległości około 50 metrów przed wjazdem do bramy swojego domu włączył prawy kierunkowskaz i dojechał do bramy i być może ewentualny ruch kierownicą spowodował, iż kierunkowskaz się w jego samochodzie wyłączył. Jak również podał zauważył jadącą wówczas za nim M. W. , która zaczęła trąbić na niego, kiedy on zatrzymał swój samochód. Słuchany na rozprawie nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, iż zna przepisy ruchu drogowego. Jak podał, nie ma zatoczki do zjazdu na jego posesję i nie wie w jakich warunkach to nagranie zostało zrobione. Wyjaśnił, iż poprzez swoje zachowanie żadnemu użytkownikowi ruchu nie przeszkodził i nikomu nie utrudniał ruchu. Sąd uznał wyjaśnienia obwinionego za niewiarygodne w zakresie w jakim kwestionuje on popełnienie przez siebie zarzucanego mu wykroczenia. Przeczy temu materiał dowodowy zebrany w przedmiotowej sprawie, a w szczególności zeznania M. W. i nagranie zdarzenia na płycie CD -R. Również w pewnym stopniu sam obwiniony przyznaje, iż okoliczności w jakich zatrzymał samochód korelują z w/w dowodami, natomiast nie zgadza się z oceną prawną jego zachowania. Sąd uznał za wiarygodne depozycje M. W. . Nie ma żadnych okoliczności dezawuujących treść tych zeznań skoro znajdują potwierdzenie na nagraniu na płycie CD-R 9 (k.37). W/w nagranie dokonane przez M. W. z dnia zdarzenia jednoznacznie wskazuje, iż samochód, którym wówczas kierował obwiniony został zatrzymany przez niego niezgodnie z przepisami ruchu drogowego. Tak więc skoro obwiniony zatrzymał samochód niezgodnie z przepisami ruchu drogowego to musi ponieść konsekwencje swojego nieprawidłowego zachowania. Dokumenty i protokoły znajdujące się w aktach sprawy nie budzą żadnej wątpliwości ani co do formy, ani co do treści. Sąd zważył, co następuje: Obwiniony A. B. swoim zachowaniem zrealizował znamiona wykroczenia z art. 97 kw. Wykroczenia z art. 97 kw dopuszcza się ten uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, który wykracza przeciwko innym przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym lub przepisom wydanym na jej podstawie. Natomiast zgodnie z art. 22 ust.5 ustawy Prawo o ruchu drogowym kierujący pojazdem jest obowiązany zawczasu i wyraźnie sygnalizować zamiar zmiany kierunku jazdy lub pasa ruchu oraz zaprzestać sygnalizowania niezwłocznie po wykonaniu manewru. Zaś zgodnie z art. 46 ust.2 ustawy Prawo o ruchu drogowym kierujący pojazdem, zatrzymując pojazd na jezdni, jest obowiązany ustawić go jak najbliżej jej krawędzi oraz równolegle do niej. Przeprowadzone postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało, iż A. B. w dniu 14 kwietnia 2017 roku około godz. 10.15 w miejscowości P. na drodze gminnej jadąc jako kierujący samochodem osobowym marki R. (...) o nr rej. (...) na wysokości swojej posesji nr (...) zatrzymał pojazd nie ustawiając go jak najbliżej prawej krawędzi jezdni oraz równolegle do niej, jak również wykonał manewr skrętu w prawo bez jego zasygnalizowania. Na taki przebieg zdarzenia wskazuje zebrany materiał dowodowy, w szczególności depozycje M. W. oraz nagranie na płycie CD-R. Z w/w materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż obwiniony w dniu zdarzenia mając zamiar skręcić na teren swojej posesji w żaden sposób tego manewru nie zasygnalizował i jak również podjeżdżając pod bramę swojej posesji zatrzymał samochód w poprzek drogi, zamiast równolegle. Wina i stopień społecznej szkodliwości obwinionego w zakresie popełnienia przypisanego mu czynu nie budzi żadnych wątpliwości. Jest on osobą dorosłą, świadomą konsekwencji swojego działania, brak jest okoliczności wyłączających winę. Obwiniony mógł zachować się zgodnie z nakazem normy prawnej i powstrzymać się od działania niezgodnego z normami prawnymi. Mając na uwadze powyższe, wymierzając obwinionemu za wykroczenie, karę nagany, uznając jednocześnie tak sformułowaną karę jako adekwatną, słuszną i sprawiedliwą reakcję na popełnione wykroczenie. Wymierzona kara nagany jest odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynu i nie przekracza stopnia winy, a przede wszystkim uwzględnia, iż niewątpliwie zachowanie obwinionego było niezgodne z przepisami ruchu drogowego, ale mając na uwadze nagranie na płycie CD-R to trzeba wskazać, iż nawet zatrzymanie samochodu przez obwinionego zgodnie z przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym nie spowodowałoby, iż M. W. przejechałaby swoim samochodem. Niewątpliwie wpływ na przedmiotową sprawę, ma istniejący konflikt pomiędzy stronami. Wymierzona kara nie jest zbyt surowa. Kara ta winna wzbudzić u obwinionego postawę poszanowania dla obowiązującego prawa, a w społeczeństwie utwierdzić przekonanie, że każde przekroczenie prawa winno spotkać się ze słuszną i przede wszystkim nieuchronną karą. Sąd zwolnił obwinionego od kosztów postępowania, obciążając nimi Skarb Państwa mając na względzie zasadę słuszności.