Sad powszechny, XII W 2583/17

Sygn.akt XII W 2583/17 UZASADNIENIE W dniu 3 marca 2017 r., około godz. 10:00, M. P. wraz z K. S. i Ł. K. udali się do sklepu (...) w T. , przy ul. (...) . Będąc w środku M. P. wziął z półek sklepowych cztery sztuki czekolady M. i trzy sztuki kawy N. , które włożył do reklamówki trzymanej przez K. S. . Pracownik ochrony sklepu (...) zauważył całe zdarzenie na kamerze monitoringu. W związku z tym po przekroczeniu linii kasy P. S. ujął K. S. , zaprowadził na zaplecze i wezwał patrol Policji. Ł. K. , widząc to odłożył uprzednio schowane za paskiem od spodni dwa opakowania kiełbasy. Po przyjeździe Policji został również ujęty M. P. . Towar w postaci czekolad i kaw został odebrany i powrócił w stanie nienaruszonym do dalszej sprzedaży. M. P. przy ujęciu K. S. awanturował się, szarpał, był wulgarny i agresywny. Również Ł. K. wszczął awanturę i usiłował odbić ujętego przez pracownika ochrony K. S. . /dowód: zeznania świadka P. S. , k. 5v-6, 147v, protokół elektroniczny 00:03:36-00:10:06, zeznania świadka T. K. , k. 8v-9, notatka urzędowa, k. 2, protokół pracownika ochrony, k. 4, płyta DVD z nagraniem, k. 11/ Sprawa przeciwko Ł. K. i K. S. została wyłączona do odrębnego postępowania. W dniu 27 listopada 2017 roku zapadł wobec nich wyrok nakazowy skazujący za wykroczenia z art. 51 § 1 kw i art. 119 § 1 kw (sygn. akt XII W 1666/17). W sprawie przeciwko M. P. Sąd stwierdził, że zachodzą wątpliwości co do jego poczytalności w czasie popełnienia zarzucanych mu czynów, wobec treści opinii sądowo-psychiatrycznych wydawanych w sprawach XII W 517/14, XII W 518/15, XII W 1571/15, XII W 2337/15 (odpisy opinii, k. 55-63), a także informacji udzielonej przez (...) w T. (k. 80). W związku z tym Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego lekarza psychiatry, który po przeprowadzeniu badania obwinionego, zapoznaniu się z aktami sprawy i dokumentacją medyczną wydał opinię, z której wynikało, iż M. P. leczy się psychiatrycznie z rozpoznaniem choroby afektywnej dwubiegunowej, zaburzeń psychicznych spowodowanych przyjmowaniem środków psychoaktywnych i organicznych zaburzeń nastroju. Biorąc pod uwagę przebieg i charakter schorzenia, cechy psychodegradacji związanej z przewlekłym uzależnieniem oraz mając na uwadze charakter zarzucanych czynów, uznał, iż w tym czasie obwiniony M. P. miał ograniczoną w stopniu znacznym zdolność rozpoznania znaczenia swoich czynów i pokierowania swoim postepowaniem (opinia sądowo-psychiatryczna, k. 109-110). Obwiniony M. P. jest kawalerem, nie ma dzieci, utrzymuje się z prac dorywczych. Był wielokrotnie karany przez tutejszy Sąd, głównie za czyny wypełniające znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 kw (notatka służbowa, k. 38, odpisy orzeczeń, k. 39-54). M. P. w toku postepowania wyjaśniającego nie stawił się na wezwanie i nie złożył wyjaśnień. Dwukrotnie prawidłowo wezwany na termin rozprawy również nie stawił się, nie usprawiedliwił swojego niestawiennictwa i nie złożył wyjaśnień, wobec czego, zgodnie z treścią art. 71 § 4 kpw rozprawę Sąd prowadził zaocznie. Sąd w całości dał wiarę zeznaniom naocznego świadka zdarzenia P. S. , który dokładnie opisał nie tylko kradzież, której obwiniony dopuścił się wraz ze swoim kompanem, podział ról, ale również jego zachowanie po zdarzeniu. W ocenie Sądu zeznania tego świadka były konsekwentne, jasne i logiczne, a ponadto w zestawieniu z nagraniem z monitoringu pozwoliły na ustalenie stanu faktycznego w niniejszej sprawie. P. S. był dla obwinionego osobą zupełnie obcą i nie można uznać, iż świadek ten miał jakikolwiek powód by zeznawać nieprawdę i fałszywie pomawiać obwinionego. Również zeznania funkcjonariusza Policji T. K. należało uznać za w pełni wiarygodne. T. K. przybył na miejsce zdarzenia i dokonał legitymowania obwinionego by potwierdzić jego tożsamość. Wykonał czynności z zatrzymanymi przez ochronę osobami. Opisał przebieg całej interwencji, bez ubarwień i nie sposób stwierdzić, iż jest jakakolwiek podstawa do podważania jego wiarygodności. Zarówno obrońca obwinionego, jak i oskarżyciel publiczny nie wnosili o bezpośrednie przesłuchanie na rozprawie T. K. , z którym kontakt był utrudniony, ani K. S. czy Ł. K. . Sąd dał wiarę opinii sądowo – psychiatrycznej dotyczącej obwinionego. Została ona sporządzona przez osobę posiadającą wiedzę specjalistyczną, w sposób fachowy, kompetentny, jasny. Brak jest podstaw do podważenia jej wiarygodności tym bardziej, iż nie była kwestionowane przez strony. Również pozostałe zebrane w sprawie dowody w postaci, nagrania z monitoringu, notatek i protokołów zasługują na uznanie za wiarygodne, bowiem zostały sporządzone przez kompetentne osoby, po przeprowadzeniu stosownych czynności oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie budzą wątpliwości Sądu. Wobec powyższego, biorąc pod uwagę cały zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał, iż wina i sprawstwo obwinionego M. P. w zakresie obu zarzucanych mu czynów, zostały w pełni wykazane i udowodnione. Obwiniony M. P. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wobec których materiały wyłączono do odrębnego postępowania, dokonał kradzieży mienia w postaci 4 sztuk czekolad M. o wartości jednostkowej 9,99 zł oraz 3 sztuk kawy N. o wartości jednostkowej 17,49 zł, czym spowodował łączne starty w wysokości 92,43 zł na szkodę (...) SA . Swym zachowaniem wyczerpał znamiona wykroczenia opisanego w art. 119 § 1 kw. Ponadto, w tym samym miejscu i czasie, wspólnie z osobą, wobec której materiał wyłączono do odrębnego postępowania, wszczął awanturę z pracownikiem ochrony P. S. , szarpiąc się, używając przy tym słów nieprzyzwoitych, popełniając w ten sposób wykroczenie z art. 51 § 1 kw. Wymierzając obwinionemu karę łączną Sąd miał na względzie przede wszystkim wielokrotną uprzednią karalność obwinionego. M. P. był skazywany przez tutejszy Sąd, za czyny wypełniające znamiona art. 119 § 1 kw kilkanaście razy w ciągu ostatnich kilku lat. Wymierzane uprzednio kary o charakterze wolnościowym nie przyniosły pożądanego rezultatu. Obwiniony z dokonywania kradzieży sklepowych uczynił sobie stałe źródło dochodu, bowiem faktem notoryjnie znanym jest, iż tego rodzaju produkty jak kawa i czekolada są następnie przez sprawców kradzieży sprzedawane. W związku z tym Sąd uznał, że na obecnym zatem etapie jedynie kara aresztu, którą obwiniony dotkliwie odczuje, może przynieść właściwy efekt. Wykaże nieopłacalność popełniania tego rodzaju wykroczeń w przyszłości. Z powyższych względów Sąd nie uznał za celowe zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary przewidzianej w art. 17 § 2 kw. Zastosowanie tej instytucji jest fakultatywne i zależy od uznania Sądu. Należy przy tym podkreślić, iż naganność takiego zachowania jak kradzież należy do najprostszych norm społecznych i trudno uznać, iż obwiniony pomimo swoich schorzeń mógł nie mieć świadomości, że takie zachowanie jest bezprawne. Również wywołanie awantury, używanie słów wulgarnych nie należy do wykroczeń o skomplikowanym charakterze, których naganności obwiniony mógłby nie znać. Biorąc jednak pod uwagę stan zdrowia psychicznego obwinionego, Sąd wymierzył mu karę w wysokości 20 dni aresztu, a nie w maksymalnym rozmiarze – 30 dni, która byłaby wymierzona gdyby obwiniony był osobą zdrową. W ocenie Sądu kara wymierzona M. P. jest adekwatna do stopnia jego winy, stopnia społecznej szkodliwości czynu, oraz właściwości i warunków osobistych sprawcy. Sąd uznał również, iż kara ta jest wystarczająca do osiągnięcia wobec obwinionego celów zapobiegawczych i wychowawczych a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Obwiniony korzystał z obligatoryjnej pomocy prawnej obrońcy z urzędu. O kosztach tej pomocy orzeczono na podstawie § 17 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielnej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Sąd uznał za zasadne zasądzenie wynagrodzenia w podstawowym wymiarze, tj. w kwocie 265,68 zł. brutto, bowiem niniejsza sprawa nie wymagała dużego nakładu pracy obrońcy. Obwinionego zwolniono z opłaty sądowej i wydatków poniesionych w sprawie na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw , mając na względzie jego sytuację finansową, bowiem obwiniony nie ma żadnych stałych dochodów. ZARZĄDZENIE 1. (...) ; 2. (...) ; 3. (...) .