Sad powszechny, IV Ka 1291/17

(1)oskarżonego z art. 207 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego i jego obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Obornikach z dnia 22 września 2017r. sygn. akt II K 297/17

1. Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.
2. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. S. kwotę 516.60 złotych brutto z tytułu zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym.
3. Zwalnia oskarżonego od zwrotu Skarbowi Państwa kosztów procesu za postępowanie odwoławcze. Małgorzata Winkler – Galicka Piotr Gerke Ewa Taberska UZASADNIENIE M. L.

(1)został oskarżony o to, że w okresie od dnia 20 marca 2017 r. do dnia 05 maja 2017 r. w G. , będąc zazwyczaj pod wpływem alkoholu znęcał się psychicznie i fizycznie nad członkami swojej rodziny, tj. żoną K. L. oraz dziećmi M. , B. oraz J. L. w ten sposób, że wyzywał ich wulgarnie, słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, a K. L. szarpał za ubranie oraz popychał, groził jej pozbawieniem życia, a w dniu 11 kwietnia 2017 r. rzucił w nią drewnianym kołkiem, uderzając ją tym kołkiem w prawą nogę, w wyniku czego doznała ona zasinienia prawego uda, a w dniu 05 maja 2017 r., ciągnąc ją za nogę zrzucił z łóżka, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o przestępstwo z art. 207 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk . Sąd Rejonowy w Obornikach wyrokiem z dnia 22 września 2017 r. sygn. akt II K 297/1 - K. 210 - 211 : 1. Uznał oskarżonego M. L.

(1)za winnego tego, że w okresie od dnia 20 marca 2017 r. do dnia 05 maja 2017 r. w G. , przy czym wobec B. L. do dnia 14 kwietnia 2017 r., będąc zazwyczaj pod wpływem alkoholu znęcał się psychicznie nad członkami swojej rodziny, tj. żoną K. L. oraz dziećmi M. , B. oraz J. rodzeństwem L. , w ten sposób, że wyzywał ich wulgarnie słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, poniżał; czym spowodował, że B. L. wyprowadziła się w dniu 14 kwietnia 2017 r. z domu; a nadto K. L. groził pozbawieniem życia oraz znęcał się nad nią fizycznie w ten sposób, że podczas awantur szarpał ją za ubranie oraz popychał, w dniu 11 kwietnia 2017 r. rzucił w nią drewnianym kołkiem w prawą nogę, a w dniu 05 maja 2017 r., ciągnąc ją za nogę zrzucił z łóżka; przy czym czyn ten popełnił w ciągu siedmiu miesięcy po odbyciu w okresie od 08 sierpnia 2012 r. do 08 czerwca 2013 r. i od 02 października 2015 r. do 28 lipca 2016 r. kar po 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w Obornikach z dnia 29 listopada 2011 r. w sprawie o sygn. II K 574/11, za przestępstwo umyślne podobne z art. 207 § 1 kk oraz z dnia 23 maja 2012 r. w sprawie o sygn. akt II K 176/12, za umyślne przestępstwo podobne z art. 207 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk ; tj. przestępstwa z art. 207 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art. 207 § 1 kk wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności.

1. Na podstawie art. 46 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego środek kompensacyjny w postaci nawiązki na rzecz J. L. w wysokości 800,00 (osiemset 00/100) złotych.
2. Na podstawie art. 63 § 1 i § 5 kk na poczet orzeczonej w punkcie 1 wyroku kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 06 maja 2017r. godz. 00:20 do dnia 30 maja 2017 r. godz. 00:
4. Na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego w całości od obowiązku zapłaty Skarbowi Państwa kosztów sądowych, zaś na podstawie art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.) nie wymierzył mu opłaty. Apelacje od powyższego wyroku złoży li obrońca oskarżonego i oskarżony – K. 270 – 274 i K . 275 –
5. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Wniesione apelacje nie zasługują na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do analizy zarzutów obu apelacji należy zauważyć, iż orzeczenie wydane w przedmiotowej sprawie jest oparte na całokształcie materiału dowodowego zebranego w sprawie, który został poddany wnikliwej analizie bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Analiza ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy znajduje pełne odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogom art. 424 § 1 i 2 k.p.k. , co w pełni pozwala na przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Sąd Okręgowy chciałby również podkreślić, iż Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy oraz dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe, wnikliwie i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych, tak co do samego przebiegu zdarzeń, jak i rozstrzygając kwestie sprawstwa i winy oskarżonego. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z należytą starannością i poszanowaniem proceduralnych zasad obowiązujących w polskim procesie karnym. Ocena materiału dowodowego zaprezentowana przez Sąd Rejonowy co do zarzucanego oskarżonemu czynu została dokonana z uwzględnieniem reguł sformułowanych w przepisach art. 5 § 2 k.p.k. i 7 k.p.k. Co więcej, jest ona oceną wszechstronną i bezstronną, która w szczególności nie narusza granic swobodnej oceny dowodów i jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd Okręgowy nie stwierdził też błędów logicznych, jak i faktycznych w rozumowaniu Sądu Rejonowego. W związku z powyższym kontrola apelacyjna uzasadnia twierdzenie, że zaskarżony wyrok został, tak jak tego wymaga norma zawarta w art. 410 k.p.k. , prawidłowo i w pełni oparty na właściwie dokonanej ocenie materiału dowodowego, zgromadzonego i ujawnionego w toku postępowania. Wbrew odmiennym twierdzeniom zawartym zarówno w apelacji obrońcy oskarżonego jak i oskarżonego nie ma żadnych podstaw do skutecznego kwestionowania dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny zebranego materiału dowodowego, ani też poczynionych na podstawie tego materiału ustaleń faktycznych w sprawie. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który jest przedmiotem zarzutu obu apelacji może okazać się trafnym tylko wówczas, gdy podnoszący go w apelacji zdoła wykazać sądowi orzekającemu w I instancji uchybienia przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegające na nie uwzględnieniu przy jej dokonywaniu – tak zasad logiki, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, jak też całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności ( art. 410 k.p.k. ) W sytuacji, w której takowych uchybień on nie wykazuje poprzestając, co jest bardzo częstym zjawiskiem, na zaprezentowaniu własnej, nie liczącej się na ogół z wymogami tegoż art. 410 k.p.k. nie sposób uznać, że rzeczywiście Sąd I instancji dopuścił się przy wydaniu tego zaskarżonego orzeczenia tego rodzaju uchybienia ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2006 roku, sygnatura akt II AKa 80/06, LEX nr 183575 ). Przekładając powyższe na niniejszą sprawę stwierdzić należy, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zeznań K. L. , B. L. , M. L.

(2)i B. L. oraz świadków M. J. i M. M. w sposób jednoznaczny wynika, iż oskarżony M. L.

(1)w okresie od dnia 20 marca 2017 do dnia 5 maja 2017r. przy czym wobec B. L. do dnia 14 kwietnia 2017r. stosował wobec w/w pokrzywdzonych przemoc psychiczną, a wobec K. L. także przemoc fizyczną. Sąd Odwoławczy nie znalazł żadnych powodów, aby podważyć kwestionowaną przez obrońcę oskarżonego i oskarżonego ocenę zeznań pokrzywdzonych i świadków. Oskarżony jest osobą uzależnioną od alkoholu i pomimo tak jasno postawionej diagnozy (w sprawie II K 176/12 poddano oskarżonego leczeniu odwykowemu), nie przyjmuje do wiadomości, że ma problem z uzależnieniem od alkoholu, a w związku z jego długotrwałym zażywaniem stał się osobą agresywną. Wskazać w tym miejscu chociażby należy, iż w dniu interwencji przeprowadzonej w domu oskarżonego w dniu w dniu 6 maja 2017r., kiedy to zatrzymano oskarżonego na skutek awantury domowej był on w stanie nietrzeźwości o godz. 01.20 – 1,31 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a o godz. 1,19 – 1,21 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Natomiast w czasie czynności przeprowadzanych przez funkcjonariuszy Policji z udziałem M. L.

(1), oskarżony wzburzonym głosem groził K. L. , że ją zabije za to, że wezwano Policję i wulgarnie ją nazywał. Odmawiając wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego M. L.

(1)w części, w jakiej zaprzecza on, aby stosował jakąkolwiek przemoc wobec żony i dzieci i wszczynał awantury Sąd Rejonowy odniósł się szczegółowo do ich treści, a przede wszystkim w sposób przekonywujący uzasadnił, dlaczego nie podziela twierdzeń oskarżonego, jakoby żona chciałaby się go pozbyć z domu i prowokowała awantury. Słusznie konstatuje Sąd Rejonowy, że gdyby żona oskarżonego chciała się go pozbyć, to z uwagi na wcześniejsze skazania oskarżonego, miałaby możliwość zrobić to o wiele wcześniej, nie czekając na wynik niniejszego postępowania. Nieuzasadnione są także twierdzenia oskarżonego, że żona go zdradza, albowiem poza gołosłownymi twierdzeniami oskarżonego, materiał dowodowy w niniejszej sprawie nie potwierdza wersji podanej przez oskarżonego. Wbrew zarzutom obu apelacji także, Sąd Rejonowy, czemu zresztą dał wyraz w treści opisu czynu przypisanego oskarżonemu, miał na uwadze fakt, iż córka B. L. , wyprowadziła się z domy w dniu 14 kwietnia 2017r. Powodem takiej decyzji tej pokrzywdzonej był o zachowanie oskarżonego, który podczas awantur ją poniżał z powodu jej zajścia w ciążę. Wbrew twierdzeniom apelacji także i syn M. L.

(2)stał się ofiarą zachowania oskarżonego. Z zeznań tego świadka wynika, iż w ciągu dnia pracuje dorywczo, jednakże po pracy jest codziennie w domu. Natomiast czasami w weekendy przebywa w babci, z uwagi właśnie na sytuację w domu. Podnieść w tym miejscu należy, iż o bytności M. L.

(2)podczas awantur wywoływanych przez oskarżonego w domu mówią w swoich zeznaniach pozostali członkowie rodziny, tj. pozostali pokrzywdzeni. Zarówno zatem B. jak i M. L.

(2)starali się unikać oskarżonego z uwagi na jego zachowanie, lecz przebywając w określonym czasie w domu rodzinnym, który był przecież ich centrum życiowym, nie mieli zapewnionego spokojnego bytu. Nie dziwi zatem fakt, co podaje oskarżony w swojej apelacji, iż „gdy jego starsze dzieci były w domu nie chciały z nim rozmawiać”, gdyż kontakt z ojcem notorycznie nadużywającym alkoholu był z pewnością dla obojga stresujący. Niewątpliwym jest także i to, że oskarżony znęcał się psychicznie nad córką J. . Świadek zeznał, że pijany ojciec wyzywał ja wulgarnie, czasami zdarzała się kurwa, oraz od idiotów. W domu pijany ojciec wszczynał awantury, wyzywał matkę i rodzeństwo, używał przemocy fizycznej wobec jej matki. Świadek zeznała, że boi się ojca jak są awantury, że ojciec może zrobić matce krzywdę. Z zeznań J. L. wynika zatem, że w okresie przyjętym przez Sad Rejonowy żyła w stanie permanentnego zagrożenia ze strony swojego ojca, a przecież chodziła do szkoły i wymagała spokoju i ciepłej atmosfery rodzinnej, czego ze strony oskarżonego nie doświadczyła. Świadek M. J. natomiast, sąsiadka małżeństwa L. zeznała na okoliczność zachowania się oskarżonego i podała, że słyszy częste awantury u sąsiadów, które wszczyna M. L.

(1). Zdaniem świadka, oskarżony często pije alkohol, krzyczy wulgarnie, ubliżając żonie i dzieciom. Świadek podała, że nie widziała, aby oskarżony uderzał, czy szarpał pokrzywdzonych. Sąd Rejonowy zatem, wbrew twierdzeniom zawartym w apelacji obrońcy oskarżonego, w sposób dostateczny ocenił zeznania tego świadka i oparł na nich stan faktyczny i czynione rozważania w zakresie sprawstwa i winy M. L.

(1). Fakt, iż świadek nie widziała, by oskarżony uderzał, czy szarpał K. L. , nie jest okolicznością wyłączającą przypisanie oskarżonemu takich zachowań, albowiem widziały to inne osoby, których zeznania zostały przez Sąd Rejonowy ocenione prawidłowo. Jak w niniejszej sprawie ustalono, w Sądzie Rejonowym w Obornikach toczy się sprawa przeciwko M. L.

(1)pod sygn. II K 125/17 z uwagi na wniesienie aktu oskarżenia w sprawie PR Ds. 138.2017 Prokuratury Rejonowego w Obornikach o przestępstwo z art. 207 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 64 § 1 kk , polegające na tym, że w okresie od końca sierpnia 2016 r. do dnia 21 stycznia 2017 r. w G. , zazwyczaj będąc pod wpływem alkoholu, znęcał się fizycznie i psychicznie nad członkami swojej rodziny, tj. żoną K. L. oraz dziećmi M. , B. oraz J. rodzeństwem L. , w ten sposób, że znieważał ich słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, a ponadto żonę K. L. popychał, uderzał w twarz i rękę, szarpał za piżamę, ciągnął za włosy, a w dniu 07 grudnia 2016 r. uderzył ją z pięści w plecy i pociągnął ją za rękę, w wyniku czego K. L. doznała obrażeń ciała w postaci zasinienia ramienia prawej dłoni i okolicy podłopatkowej lewej, przy czym naruszył czynność narządów jej ciała na okres krótszy aniżeli 7 dni, natomiast w sierpniu 2016 r. uderzył w twarz swojego syna M. L.

(2), a w dniu 07 grudnia 2016 r. dusił swoją córkę B. L. , trzymając ją za szyję, a ponadto wygiął jej palec u ręki, przy czym czynu tego dokonał w warunkach powrotu do przestępstwa określonego art. 64 § 1 kk . Akt oskarżenia w w/w sprawie został sporządzony w dniu 20 marca 2017r., natomiast czynności ostatnie czynności postępowania przygotowawczego w tej sprawie przeprowadzone były z udziałem oskarżonego w dniu 17 marca 2017r. stąd data początkowa czynu oskarżonego, za który został skazany w niniejszej sprawie, gdyż jak wynika z zeznań świadków pokrzywdzonych zachowanie oskarżonego nie uległo praktycznie żadnej poprawie (poza trzema dniami po ostatnim przesłuchaniu w sprawie obecnie II K 125/17) mimo toczącego się już postępowania przygotowawczego. Nie jest zatem zasadny zarzut oskarżonego zawarty w apelacji, iż data uznana za początek okresu , w którym „ rzekomo” miałby się znęcać nad członkami rodziny, nie jest prawidłowo ustalona i została oparta jedynie na bezpodstawnych twierdzeniach K. L. . Można nawet stwierdzić, iż okres znęcania przyjęty przez Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie jest zbyt krótki, albowiem w sprawie II K 125/17 zarzut kończy się w dniu 21 stycznia 2017r., jak zeznali pokrzywdzeni, oskarżony nadal pod wpływem alkoholu urządzał awantury i znęcał się nad nimi psychicznie oraz nad żoną także fizycznie. Z uwagi jednak na kierunek apelacji, jedynie na korzyść oskarżonego, Sąd Okręgowy nie wyciąga z tego faktu żadnych niekorzystnych ustaleń dla oskarżonego. Reasumując, Sąd Okręgowy nie miał żadnych wątpliwości, iż zachowania oskarżonego w stosunku do swojej żony i trójki dzieci noszą w sobie elementy znęcania psychicznego i w stosunku do żony znęcania także fizycznego. Takie zachowania jak opisane w przypisanym oskarżonemu M. L.

(1)przez Sad Rejonowy czynie, z pewnością zakwalifikować można jako cierpienia moralne i fizyczne, zadawane osobie pokrzywdzonej w celu jej udręczenia, poniżenia lub dokuczenia W tej sytuacji, na podstawie poprawnie ocenionego materiału dowodowego, z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy, Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie, uznając, że oskarżony M. L.

(1)dopuścił się zarzucanego mu czynu z art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 kk Sąd Odwoławczy podzielił również stanowisko Sądu Rejonowego w części dotyczącej kary wymierzonej oskarżonemu M. L.

(1)za przypisane mu przestępstwo. W ocenie Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie wymierzona oskarżonemu kara 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz środek kompensacyjny w kwocie 800 złotych, nie rażą surowością. Sąd Rejonowy w zaskarżonym wyroku przedstawił uzasadnienie swojego rozstrzygnięcia co do sankcji karnej zarówno w zakresie wyboru rodzaju kary, jak też jej rozmiaru. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich ustawowych przesłanek orzekania o sankcji karnej i w sposób przekonujący wyjaśniał motywy, jakimi kierował się przy wymierzaniu oskarżonemu kary pozbawienia wolności. Wymierzona kara mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstw, jak i osobowość sprawcy. Przytoczone przez Sąd I instancji argumenty i przesłanki w pełni pozwoliły na przeprowadzenie kontroli instancyjnej nad przebiegiem i efektem wymierzenia przez Sąd kary oskarżonemu M. L.

(1). W odczuciu Sądu Odwoławczego, stopień winy oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez M. L.

(1)czynu, a także wzgląd na informację o osobie oskarżonego uzyskaną z Krajowego Rejestru Karnego w sposób oczywisty uzasadnia stwierdzenie, iż jedynie wymierzenie oskarżonemu kary surowej spełni swój cel w zakresie prewencji indywidualnej, a w szczególności zrodzi w oskarżonym świadomość konieczności przestrzegania porządku prawnego. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 624 § 1 kpk oraz art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz. U. z 1983 r., nr 49, poz. 223, ze zmianami). O kosztach obrony z urzędu orzeczono na podstawie na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu – Dz. U. 2016r.1714. Piotr Gerke Ewa Taberska Małgorzata Winkler - Galicka