Sad powszechny, III C 336/16

(1), M. M.

(2)o zapłatę 1.zasądza od E. M. , M. M.

(1), M. M.

(2)solidarnie na rzecz (...) Bank S.A. z siedzibą w W. kwotę łączną 205.385,16 (dwieście pięć tysięcy trzysta osiemdziesiąt pięć złotych szesnaście groszy) złotych, w tym: - kwotę 196.976,08 (sto dziewięćdziesiąt sześć tysięcy dziewięćset siedemdziesiąt sześć złotych osiem groszy) złotych wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP od dnia 01 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty, - kwotę 511,51 (pięćset jedenaście złotych pięćdziesiąt jeden groszy) złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 04 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty, - kwotę 7.882,57 (siedem tysięcy osiemset osiemdziesiąt dwa złote pięćdziesiąt siedem groszy) złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 04 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty, - kwotę 15 (piętnaście) złotych; 2.zasądza od E. M. , M. M.

(1), M. M.

(2)solidarnie na rzecz (...) Bank S.A. z siedzibą w W. kwotę 1216,04 (jeden tysiąc dwieście szesnaście złotych cztery grosze) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu; 3.nakazuje zwrócić (...) Bank S.A. z siedzibą w W. ze Skarbu Państwa-Sądu Okręgowego w Warszawie kwotę 1568 (jeden tysiąc pięćset sześćdziesiąt osiem) złotych tytułem nadpłaconej opłaty od pozwu. Sygn. akt III C 336/16 UZASADNIENIE (...) Bank S.A. z siedzibą w W. wniósł do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym przeciwko pozwanym: M. M.

(2), M. M.

(1), E. M. o zapłatę kwoty 205.385,16 złotych, w tym: -kwoty 196.976,08 złotych wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP od dnia 1 stycznia 2016r. do dnia zapłaty; - kwoty 511,51 złotych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 4 stycznia 2016r. do dnia zapłaty; - kwoty 7.882,57 złotych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 4 stycznia 2016r. do dnia zapłaty; - kwoty 15 złotych bez odsetek (kwota opłat i prowizji). Nadto wniósł o zasądzenie kosztów sądowych w kwocie 2.568 złotych. W uzasadnieniu wskazał, że zawarł z pozwani umowę kredytu z dnia 25 maja 2011r., zmienioną następnie aneksem z dnia 9 czerwca 2011r. Pozwani nie wywiązali się z ciążącego na nich zobowiązania terminowego dokonywania wpłat w wysokościach ustalonych w umowie. W związku z brakiem zapłaty zaległych rat umowa została wypowiedziana, stawiając cała należność w stan wymagalności. Pozwani nie spłacili wymaganej wierzytelności do dnia sporządzenia pozwu ./pozew k.3-6/ Postanowieniem z dnia 9 marca 2016r. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty i przekazał sprawę do rozpoznania do Sądu Okręgowego w Warszawie ./postanowienie k.7/ Pozwani w ostatecznym stanowisku wnieśli o oddalenie powództwa. Nie kwestionowali powództwa co do zasady, ani konieczności spłaty należności. Wskazując na trudności finansowe podnieśli, że zwracali się do banku z prośbą o udzielenie tzw. wakacji kredytowych, jednakże ich pisma pozostawały bez odpowiedzi. Byli atakowani pismami, telefonami, sms-ami. W toku postępowania strona pozwana zaproponowała sprzedaż mieszkania i spłatę kredytu, do czego ostatecznie nie doszło. Nadto wskazywali na brak wniosku o zasądzenie solidarne, co w ich ocenie jest sprzeczne z art.187 k.p.c. w zw. z art. 321 k.p.c. /odpowiedź na pozew k.71-73, protokół rozprawy k.111,147/ Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 25 maja 2011r. pozwani M. M.

(1), E. M. i M. M.

(2)zawarli z (...) Bank S.A. siedzibą w W. (dalej jako Bank ) umowę kredytu hipotecznego nr (...) H. (...) (...) na kwotę 230.000 złotych na okres 204 miesięcy oraz umowę pożyczki nr (...) na kwotę 13.736,50 złotych na okres 204 miesięcy. W § 5 pkt. 9 umowy ustalono, że w przypadku nie spłacenia przez kredytobiorcę w terminie wierzytelności Banku z tytułu umowy kredytu, po upływie okresu wypowiedzenia umowy, niespłacona kwota staje się zadłużeniem przeterminowanym, w tym kwotą kapitału jako kapitał przeterminowany. Od kapitału przeterminowanego Bank pobiera odsetki od należności przeterminowanych do dnia poprzedzającego spłatę zadłużenia przeterminowanego. Od zadłużenia przeterminowanego Bank nalicza odsetki w wysokości czterokrotności oprocentowania kredytu lombardowego NBP. /umowa kredytu i pożyczki z dnia 25 maja 2011r. k.28-36, aneks do umowy k. 38-40/ W związku z nieuregulowaniem zaległości w spłacie kredytu, Bank pismem z dnia 17 czerwca 2015r. wypowiedział umowę kredytu z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia. Jednocześnie w oświadczeniu o wypowiedzeniu Bank wskazał, że rozważy możliwość cofnięcia oświadczenia o wypowiedzeniu w przypadku uregulowania w okresie wypowiedzenia całości zaległości, obejmujących: 1.965,05 złotych tytułem należności kapitałowej, 1.144,57 złotych tytułem odsetek umownych, 13,36 złotych tytułem odsetek podwyższonych za opóźnienie w spłacie należności kapitałowej, 30 złotych tytułem kosztów opłat za czynności Banku zgodnie z Tabelą Opłat i Prowizji. /oświadczenie o wypowiedzeniu wraz z dowodami doręczenia k.41-51/ Powyższe zadłużenie nie zostało spłacone, zatem wobec upływu okresu wypowiedzenia cała należność została postawiona w stan wymagalności. Zadłużenie zostało stwierdzone wyciągiem z ksiąg banku. /wyciąg z ksiąg banku k.37/ Pismem z dnia 25 stycznia 2016r. pozwani złożyli wniosek o restrukturyzację zadłużenia. W odpowiedzi na powyższe Bank pismem z dnia 11 lutego 2016r. poinformował pozwanych, że na obecnym etapie postępowania z uwagi na brak jakichkolwiek wpłat na poczet spłaty zadłużenia od dnia 31 lipca 2015r. brak jest podstaw do zawarcia porozumienia w zakresie ratalnej spłaty zadłużenia. Bank wskazał także, że uzależnia dalsze negocjacje w przedmiocie warunków dobrowolnej spłaty zadłużenia od dokonania jednorazowej wpłaty inicjującej w wysokości około 10% aktualnego salda zadłużenia tj. kwoty 21.000 złotych, a następnie rozpoczęcia dokonywania regularnych wpłat w kwocie nie niższej niż 1.800 złotych począwszy od miesiąca lutego 2016r. Poinformował także, że prowadzenie negocjacji w zakresie dotyczącym możliwości ratalnej spłaty zadłużenia nie zwalnia pozwanych z obowiązku spłaty zadłużenia. Na powyższe pozwani złożyli reklamację, którą Bank pismem z dnia 21 marca 2016r. rozpatrzył negatywnie, podtrzymując swoje stanowisko z pisma z dnia 11 lutego 2016r. /wniosek o restrukturyzację k.90-94, pismo banku z dnia 11 lutego 2016r. k.95, reklamacja k.96, odpowiedź na reklamacje k.97/ Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wskazanych w uzasadnieniu dokumentów, których prawdziwość nie była kwestionowana przez żadną ze stron, Sąd zaś nie znalazł podstaw by czynić to z urzędu. Sąd zważył, co następuje: W świetle zgromadzonego materiału dowodowego i twierdzeń stron bezsporny jest fakt zawarcia przez pozwanych umowy kredytu, jak i brak wywiązania się z jej spłaty. Pozwani w odpowiedzi na pozew nie kwestionowali roszczeń powoda ani co do zasady, ani też co do wysokości, podnosili natomiast zarzuty związane z brakiem odpowiedzi na ich wniosek o tzw. wakacje kredytowe, atakowanie pismami, telefonami i sms-ami. Wreszcie podnieśli zarzut braku wniosku o zasądzenie solidarne należności, wskazując na naruszenie art.187 w zw. z art. 321 k.p.c. Stosownie do treści art.69 ust.1 ustawy Prawo bankowe , przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Powód w niniejszej sprawie realizuje uprawnienia z udzielonego pozwanemu kredytu. Pozwani nie wskazują, aby sama umowa kredytu zawierała postanowienia sprzeczne z ogólnoprzyjętymi zasadami uczciwego postępowania i rzetelności. Z treści zarzutów pozwanych nie wynika, iż sposób realizacji umowy przez powoda, a więc egzekwowanie należności z niej wynikających uchybia tym zasadom. Stwierdzić zatem należy, iż powód realizuje te należności zgodnie z treścią umowy. Pogorszenie sytuacji finansowej dłużnika nie uchybia jego obowiązkowi realizacji zobowiązania, w tym przypadku spłaty kredytu, a domaganie się przez wierzyciela spłaty nie stanowi w tym wypadku nadużycia prawa podmiotowego. Pozwani zawierając umowę kredytu winni byli liczyć się z tym, że będą ją musieli spłacić. Nie sposób również nie przyznać racji powodowi odnośnie braku chęci zawarcia ugody lub innego polubownego rozwiązania sporu. Należy zauważyć, że powód w odpowiedzi na wniosek o restrukturyzację wyjaśnił przyczyny braku możliwości zawarcia porozumienia, przy czym nie było to stanowisko ostateczne. Uzależnił dalsze negocjacje od wpłaty kwoty 21.000 złotych stanowiącej około 10 % aktualnego zadłużenia. Pomimo to pozwani w dalszym ciągu nie wywiązywali się ze spłaty zadłużenia. Brak jest możliwości odniesienia się do zarzutu o braku odpowiedzi na wniosek pozwanych o udzielenie tzw. wakacji kredytowych, bowiem strona pozwana nie wykazała, aby taki wniosek został złożony. Gdyby uznać, że wniosek o wakacje kredytowe stanowi wniosek o restrukturyzację to zarzut pozwanych o braku odpowiedzi jest całkowicie niezasadny. Do akt sprawy zostało dołączone pismo stanowiące odpowiedź Banku na wniosek pozwanych (k.95). Odnośnie zarzutu dotyczącego atakowania pozwanych pismami, telefonami, czy sms-ami wskazać należy, że działania Banku były zgodne z prawem. Pozwani zostali poinformowani, że w przypadku braku spłaty Bank ma prawo podjąć działania windykacyjne związane z monitoringiem telefonicznym, wysyłaniem pism i wizytami terenowymi. Wysokość opłat związanych z monitami została uregulowana w § 7 umowy. Wobec powyższego wypowiedzenie umowy było zasadne. Z kolei dalsze niespłacanie zadłużenia skutkować musiało dochodzeniem przez Bank przysługującej mu wierzytelności na drodze postępowania sądowego. Należy także zauważyć, że Bank w toku procesu przychylał się kilkukrotnie do wniosku pozwanych o odroczenie rozprawy uwagi na możliwość sprzedaży mieszkania, do którego ostatecznie nie doszło. W ocenie Sądu niezasadny jest ponadto zarzut pozwanych dotyczący braku wniosku o zasądzenie solidarne należności. Obowiązkiem strony powodowej jest wskazanie jedynie podstawy faktycznej swojego żądania. Sądowi nie wolno zasądzić czegokolwiek na podstawie innego stanu faktycznego niż ten, który jest podstawą powództwa. Chodzi o podstawę faktyczną, a nie o kwalifikację prawną (orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 2 maja 1957 r., II CR 305/57). Obowiązkiem Sądu jest bowiem ocena żądania powoda i obrony pozwanego w świetle obowiązującego prawa (da mihi factum, dabo tibi ius). Kwalifikacja prawna stanu faktycznego - ustalonego w wyniku rozpoznania sprawy - należy do Sądu, który jej dokonuje w procesie subsumpcji (por. np. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 2 maja 1957 r., 2 CR 305/57, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2014 r., I CSK 274/13). Z treści pozwu wyraźnie wynika, że Bank zawarł z pozwanymi solidarnie umowę kredytu hipotecznego (k.5). Powołane przez niego okoliczności faktyczne niewątpliwie świadczą o solidarności dłużników. Brak wskazania w samym żądaniu pozwu, że chodzi o zasądzenie solidarne nie jest konieczne, w sytuacji, w której z okoliczności faktycznych wskazanych w treści pozwu solidarność ta wynika. Jak wskazują komentatorzy mimo formalnego ujęcia źródeł solidarności dla przyjęcia omawianej konstrukcji prawnej użycie pojęć „solidarność", „odpowiedzialność solidarna" lub też zbliżonego nie zawsze jest konieczne. W świetle art.369 k.c. brak jest podstaw, aby „wynikanie z ustawy lub z czynności prawnej" rozumieć wyłącznie jako sytuację, w której solidarność została wyraźnie zastrzeżona. Tym samym dla uznania czynności prawnej za źródło solidarności nie jest wymagane użycie terminu „solidarność". Wystarczy opisanie zobowiązania w sposób odpowiadający cechom solidarności dłużników ( art. 366 k.c. ) czy też solidarności wierzycieli ( art.367 k.c. ); por. W. Dubis (w:) E. Gniewek, P. Machnikowski, Komentarz, 2013, s. 618; K. Zawada (w:) K. Pietrzykowski, Komentarz, t. I, 2013, s.1035). W świetle powyższych okoliczności, należało uznać zarzut naruszenia art.321 k.p.c. jako niezasadny. Strony w treści umowy kredytu przewidziały odsetki za zwłokę w wykonaniu zobowiązania w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP. Dlatego też odsetki umowne Sąd zasądził na podstawie art.481 § 2 k.c. , od kwoty 196.976,08 złotych w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP od 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty. Nadto Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie, na podstawie art.481 § 1 k.c. od kwot: 511,51złotych i 7.882,57 złotych - od dnia wniesienia pozwu, tj. od 4 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty. Z tych też względów, z mocy powołanych przepisów, Sąd orzekł jak w punkcie 1-szym sentencji wyroku. O kosztach procesu pomiędzy stronami Sąd orzekł na podstawie art.98 k.p.c. i wyrażoną w nim zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Sąd zasądził od pozwanych solidarnie na rzecz powoda koszty procesu w łącznej kwocie 1.216,04 złotych (opłata od pozwu-1.000 złotych, kwota 182,04 złotych tytułem zwrotu kosztów notarialnie uwierzytelnionych dokumentów przedłożonych do sprawy, kwota 34 złotych – tytułem zwrotu opłat skarbowych od pełnomocnictwa). O zwrocie nadpłaconej przez powoda opłaty sądowej od pozwu Sąd orzekł na podstawie art.80 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych .