orzeka: I. Oskarżonego M. M. uznaje za winnego tego, że w dniu 24 czerwca 2017 roku w W. na skrzyżowaniu ul. (...) z ul. (...) na drodze publicznej w ruchu lądowym, jechał jako kierujący pojazdem mechanicznym m-ki F. (...) o nr rej. (...) , znajdując się w stanie nietrzeźwości badanie nr I. 0,44 mg/l, badanie nr II. 0,43 mg/l, badanie nr III. 0,51 mg/l, badanie nr IV. 0,43 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu i za to na podstawie art.
skazuje go i wymierza mu na karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym; II. Na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat; III. Na podstawie art. 63 § 4 k.k. na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 24 czerwca 2017 r. do dnia 23 lutego 2018 r.; IV. Na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzeka od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 zł (pięć tysięcy złotych); V. Na podstawie art. 63 § 1 i 5 k.k. na poczet orzeczonej kary zalicza oskarżonemu okres zatrzymania w dniu 24.06.2017 r. od godz. 02:05 do godz. 12:55; VI. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 190 zł (sto dziewięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, w tym kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem opłaty. Sygn. akt IV K 582/17 UZASADNIENIE Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 24 czerwca 2016 roku około godziny 01:50 w W. funkcjonariusze Policji E. P. oraz P. P. pełniący tego dnia służbę patrolową radiowozem oznakowanym znajdując się na skrzyżowaniu ulicy (...) z ulicą (...) ujrzeli jadący bez włączonych świateł mijania pojazd marki F. (...) o nr rej. (...) . Z uwagi na powyższą okoliczność postanowili zatrzymać spostrzeżony przez siebie samochód do kontroli drogowej. Funkcjonariusz E. P. po podejściu do tego pojazdu od strony kierowcy ujrzał wewnątrz kierującego, oraz siedzącego obok pasażera. Po wylegitymowaniu kierowcą okazał się być M. M. , zaś siedzącym obok na przednim siedzeniu pasażerem J. K. . Ponieważ w stosunku do kierowcy z uwagi na wyraźnie wyczuwalną od niego woń alkoholu oraz bełkotliwą mowę zachodziło podejrzenie, iż znajduje się on pod wpływem alkoholu funkcjonariusze wykonali badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu urządzeniem bezkontaktowym typu AlcoBlow. Wobec uzyskania wyniku pozytywnego, w tym oświadczenia podczas rozpytania M. M. , że spożył on alkohol w postaci dwóch piw i 30 ml wódki funkcjonariusze udali się wraz z nim do KP B. , celem jego przebadania na zawartość alkoholu w wydychanym przez niego powietrzu urządzeniem typu alcosensor. W wyniku przeprowadzonych badań stwierdzono, że zawartość alkoholu w 1 dm
Zarówno sprawstwo, wina jak i wszystkie okoliczności zdarzenia w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie budzą najmniejszych nawet wątpliwości. Jednocześnie w tym miejscu należy wskazać, że Sąd uzupełnił zarzucany oskarżonemu czyn o wskazanie wszystkich czterech podjętych prób badań na zawartość alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu. Bezspornym jest bowiem, że oskarżony naruszył umyślnie zasady w ruchu lądowym określone w art. 45 ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że znajdując się w stanie nietrzeźwości, przy zawartości alkoholu w 4 kolejnych próbach: I próbie – 0,44 mg/l, w II próbie - 0,43 mg/l, w III próbie – 0,51 mg/l, zaś w IV próbie - 0,43 mg/l, w wydychanym powietrzu, kierował samochodem marki F. (...) o nr rej. (...) na drodze publicznej w ruchu lądowym, znajdując się na skrzyżowaniu ul. (...) z ul. (...) , gdy w jego organizmie znajdował się alkohol. Powyższe zachowanie oskarżonego wypełnia zatem znamiona występku z art.
albowiem zawartość alkoholu w wydychanym przez niego powietrzu znacznie przekraczała granicę stanu nietrzeźwości, która określona jest w art. 115 § 16 k.k. i wynosi 0,25 mg/1dm 3 . Nie budzi przy tym jakichkolwiek wątpliwości, że badania sprawnymi, posiadającymi aktualną legalizację urządzeniami kontrolno – pomiarowymi do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu przeprowadzone zostały w sposób prawidłowy, a uzyskane wyniki jednoznacznie wskazały, że badany kierowca tj. oskarżony M. M. był nietrzeźwy. Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę zarówno okoliczności łagodzące jak i przemawiające na niekorzyść oskarżonego. Okolicznością obciążającą jest dość znaczne przekroczenie granicy stanu nietrzeźwości. Na korzyść Sąd zaliczył brak uprzedniej karalności oskarżonego. Biorąc pod uwagę w/w okoliczności Sąd wymierzył oskarżonemu M. M. karę w wysokości 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Sąd uznał, że w stosunku do w/w oskarżonego tak orzeczona kara jest adekwatna do stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu, a także spełni wobec oskarżonego wychowawcze i zapobiegawcze cele o których mowa w art. 53 § 1 k.k. Kara ta będzie nadto sprawiedliwa w odczuciu społecznym. Jednocześnie biorąc pod uwagę zarówno okoliczności przedmiotowe jak i podmiotowe niniejszej sprawy, Sąd uznał, iż kara pozbawienia wolności byłaby w tym przedmiotowym przypadku nieadekwatna i nazbyt surowa. Sąd uznał, iż biorąc pod uwagę ww. okoliczności, jak również charakter popełnionego przestępstwa, że karą adekwatną do stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu, sprawiedliwą w odczuciu społecznym oraz odczuwalną dla oskarżonego będzie kara ograniczenia wolności. Orzeczony wymiary kary jest również w realiach niniejszej sprawy absolutnie adekwatny do wagi czynu i postawy oskarżonego, oraz konieczny dla zrozumienia przez niego powagi sytuacji i zapobieżenia powtórnym czynom przestępczym w przyszłości. Jednocześnie w żadnym razie nie sposób uznać tak wymierzonej kary za surową. Należy bowiem wskazać, że oskarżony bez żadnego istotnego powodu zasiadł za kierownicą pojazdu w stanie upojenia alkoholem prowadząc następnie pojazd po drodze publicznej. Za wysokością i rodzajem kary przemawia nie tylko wysoka szkodliwość społeczna popełnionego czynu, ale także stwierdzona w jego organizmie zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, która wynosiła w największym stężeniu 0,51 mg/l, a więc w znacznym stopniu przekraczającym granicę stanu nietrzeźwości. Kierowanie przez oskarżonego pojazdem w tym stanie pokazuje, że do oskarżonego nie przemawia fakt, że jazda samochodem po spożyciu alkoholu zagraża bezpieczeństwu innym uczestnikom biorącym udział w ruchu, a co za tym idzie czyn ten charakteryzuje się wysokim stopniem szkodliwości społecznej. Kierowanie pojazdem po spożyciu alkoholu stwarza bardzo duże zagrożenie dla zdrowia i życia innych osób. Alkohol zmniejsza bowiem szybkość reakcji, powoduje błędną ocenę odległości i szybkości, ogranicza pole widzenia, ponadto pogarsza także koordynację, oraz koncentrację. Prowadzenie pojazdu po spożyciu alkoholu nawet na krótkich dystansach, w porach nocnych, a nawet bocznych drogach o czym oskarżony powinien wiedzieć, nigdy nie jest bezpieczne. Jednocześnie nie można wykluczyć, że zatrzymanie oskarżonego mogło w porę zapobiec dalszemu, tragicznemu w skutkach zdarzeniu. Jednocześnie nie trzeba nikogo przekonywać, że żadna osoba postronna nie może ponosić ujemnych konsekwencji braku wyobraźni wsiadających do samochodów po alkoholu. Reasumując, kara 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym winna zatem uświadomić oskarżonemu naganność jego postępowania. Na mocy art. 42 § 2 k.k. orzeczono wobec oskarżonego obligatoryjny środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów na okres 3 lat. Należy wskazać, że okres 3 lat jest w realiach niniejszej sprawy absolutnie adekwatny do wagi czynu i postawy oskarżonego, oraz wystarczający dla zapewnienia bezpieczeństwa innym uczestnikom ruchu. Zdaniem Sądu konieczne jest w takim czasookresie wyeliminowanie oskarżonego od kierowania pojazdami mechanicznymi, albowiem reprezentuje on taki stopień nieodpowiedzialności o czym niezbicie świadczy stan w jakim się znajdował, że kierowanie przez niego pojazdami poważnie godzi w zdrowie i życie ludzkie, których ochrona jest obowiązkiem organów państwa. Tak orzeczony środek karny zapewni bezpieczeństwo innym uczestnikom biorącym udział w ruchu drogowym, a jednocześnie będzie stanowić istotną dolegliwość dla oskarżonego uświadamiając mu wagę i znaczenie naruszonych przez niego przepisów i w efekcie zapobiegnie popełnieniu ich w przyszłości. W myśl art. 43a § 2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5 000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Sąd orzekając świadczenie pieniężne, wziął pod uwagę charakter czynu przypisanego oskarżonemu, jego sytuację materialną i rodzinną. W ocenie Sądu orzeczona wysokość świadczenia pieniężnego jest w realiach niniejszej sprawy adekwatna do czynu oskarżonego i w wystarczającym stopniu spełni swoje cele. Na poczet orzeczonego środka karnego w oparciu o przepis art. 63 § 4 k.k. Sąd zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 24 czerwca 2017r. do dnia 23 lutego 2018r. Na poczet orzeczonej kary ograniczenia wolności stosownie do dyspozycji art. 63 § 1 k.k. Sąd zaliczył także okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w niniejszej sprawie tj. w dniu 24.06.2017r. od godz. 02:05 do godz. 12:55. O kosztach sądowych w tym opłaty Sąd orzekł na podstawie art. 627 k.p.k. uznając, iż obecna sytuacja finansowa oskarżonego, nie uzasadnia zwolnienia go od obowiązku ich poniesienia.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.