przez zastosowanie waloryzacji w sytuacji, gdy nie została spełniona podstawowa jej przesłanka, a mianowicie pomiędzy zawarciem umowy w lutym1992r., a momentem ekspirowania umowy nie nastąpiła istotna zmiana siły nabywczej pieniądza, która uzasadniałaby waloryzację sądową Powód domagał się zmiany orzeczenia i zasądzenia na jego rzecz od pozwanego kwoty 8303,65 zł z ustawowymi odsetkami oraz nie obciążanie go opłatą w wysokości 411,18 zł Powód zarzucił: - naruszenie prawa materialnego art.
przez niewłaściwe zastosowanie, uwzględnienie przy waloryzacji jedynie interesu pozwanego co skutkowało zasądzeniem jedynie 15 % pełnej waloryzacji. - Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja powoda w znacznej części jest zasadna natomiast apelacja pozwanego w całości jest niezasadna. Sąd Rejonowy, wbrew twierdzeniom strony pozwanej prawidłowo przyjął, że istnieją przesłanki określone w art.
Pomiędzy zawarciem umowy w 1990r., a momentem ekspirowania umowy nastąpił istotny spadek siły nabywczej pieniądza. Wystarczy porównać wzrost cen towarów i usług konsumpcyjnych obliczony na podstawie wskaźników publikowanych w obwieszczeniach Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. (por. także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 sierpnia 1999 r., I PKN 226/99, OSNAPiUS 2000/24 poz. 893). Ustawodawca nie zawarł w powołanym przepisie art.
.c żadnych konkretnych mierników waloryzacji nakazując sądowi każdorazowe rozważenie interesu obu stron, zgodnie z zasadami współżycia społecznego. Sąd I Instancji prawidłowo wybrał metodę waloryzacji według obiektywnego wskaźnika jakim jest wysokość przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z daty zawarcia umowy jak i ustalania zwaloryzowanej kwoty. Sąd Rejonowy prawidłowo wyliczył kwotę ubezpieczenia w dacie orzekania, za podstawę biorąc kwotę 16.718.160 zł, czyli kwotę którą zgodnie z umową miał otrzymać powód po upływie okresu ubezpieczenia. Kwota ta została wyliczona zgodnie z postanowieniami umowy. Zauważyć bowiem trzeba, ze strona pozwana zobowiązała się do corocznego podwyższania sumy ubezpieczenia. Wynika to wprost z polisy. Suma ubezpieczenia miała rosnąc o 28,98 % przez czas nieokreślony Podnieść należy, że waloryzacji Sąd Rejonowy poddał jedynie kwotę stanowiącą spełnienie świadczenia z umowy ubezpieczenia ( art.805 k.c. ). Zasądzając kwotę 2491,10 zł Sąd Rejonowy naruszył jednak art.
Zgodnie z zasadami współżycia społecznego niewłaściwie bowiem rozważył interesy stron, błędnie ocenił sytuację rodzinną i majątkową powoda jak i kondycję finansową pozwanego. Treść art.
.c.wyklucza możliwość mechanicznego przerachowywania świadczenia z tytułu umowy ubezpieczenia zaopatrzenia dzieci (por. wyrok S.N. z 19 I 1999r., OSNC 1999/6/121). Trzeba przede wszystkim pamiętać, że składka została uiszczona jednorazowo w momencie zawierania umowy. Strona pozwana mogła kwotą tą w pełni dysponować. Strona pozwana nie może podnosić zarzutu deprecjacji składki, nieadekwatności do zasądzonego świadczenia. Zdaniem Sądu Okręgowego uwzględniając zasady współżycia społecznego, interesy stron, zważywszy także na sytuację rodzinną i majątkową powoda jak i kondycję finansową pozwanego to kwotą właściwą jest 6000 zł. Kwota ta stanowi około 36 % zwaloryzowanego w pełni świadczenia. Tym samym ujemnymi skutkami spadku wartości pieniądza obciążone zostaną obie strony. Podnieść należy także, że strona pozwana w trakcie trwania umowy nie występowała do powoda z żądaniem zwiększenia składki. Sąd Rejonowy wadliwie zasądził odsetki ustawowe od dnia uprawomocnienia się wyroku. Odsetki te powinny być zasądzone od dnia wyrokowania mając na względzie konstytutywny charakter orzeczenia jak i waloryzacyjny charakter odsetek za opóźnienie (podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z 4 VIII 1994 r.- OSNAP 1994/7/113 „od zwaloryzowanego na podstawie art.
świadczenia, w części przewyższającej jego nominalną wysokość, odsetki za opóźnienie należą się dopiero od daty wyroku sądowego, mocą którego dokonano waloryzacji” ). Waloryzując świadczenie sąd posługuje się danymi istniejącymi obiektywnie w dacie wyrokowania (choćby wysokość średniego wynagrodzenia).Logicznie rzecz biorąc odsetki od świadczenia winny więc się należeć od tej daty a nie od wezwania do zapłaty, daty wniesienia pozwu czy też daty uprawomocnienia się orzeczenia. Odpowiednio do powyższego Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok opierając się na regulacji art. 386 § 1 k.p.c. Apelacja powoda w części oraz apelacja pozwanego w całości zostały oddalone na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. Sąd Okręgowy nie obciążył powoda obowiązkiem uiszczenia opłaty od nieuwzględnione gej części powództwa mając na względzie dyspozycję art. 100 k.p.c. , iż określenie należnej sumy zależało od oceny sądu. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c. w zw . z art. 391§1 k.p.c. Pozwany został obciążony obowiązkiem uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi kwotę 176 zł tytułem nieuiszczonej opłaty od uwzględnionej apelacji powoda.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.