Sad powszechny, IV P 47/17

Sygn. akt IV P 47/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 marca 2018 roku Sąd Rejonowy w Bełchatowie Wydział IV Pracy w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia SR Beata Grabiszewska Protokolant: Bożena Michalak po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2018 roku w Bełchatowie na rozprawie sprawy z powództwa W. K. przeciwko Zakładowi (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. o sprostowanie świadectwa pracy

1. nakazuje pozwanemu Zakładowi (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. , aby sprostował świadectwo pracy z dnia 30 kwietnia 2017 roku, wydane powódce W. K. , poprzez wpisanie w punkcie
2. (piątym) podpunkt
3. (trzynasty) w miejsce daty „2017-02-01” prawidłowej daty „2017-01-31”;
4. umarza postępowanie w sprawie w pozostałym zakresie;
5. znosi wzajemnie koszty procesu pomiędzy stronami. Sygn. akt IV P 47/17 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 2 czerwca 2017 roku, skierowanym przeciwko Zakładowi (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. , powódka W. K. wniosła o sprostowanie świadectwa pracy poprzez wpisanie w punkcie 5.1, że w 2017 roku nie wykorzystała żadnego dnia urlopu wypoczynkowego, w punkcie 5.8 poprzez wpisanie prawidłowej ilości dni niezdolności do pracy, tj. 90; w punkcie 5.13 poprzez wpisanie prawidłowych okresów nieskładkowych przypadających w okresie zatrudnienia uwzględnianych przy ustalaniu prawa do emerytury lub renty, tj. od dnia 31 stycznia 2017 roku do 30 kwietnia 2017 roku. Powódka wnosiła także o zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazała, że pozwany pracodawca w związku z rozwiązaniem stosunku pracy wydał jej świadectwo pracy, w którym nie zostały zawarte rzetelne informacje dotyczące wykorzystanego przez powódkę urlopu wypoczynkowego, okresu niezdolności do pracy oraz trwania niezdolności do pracy. Powódka wystąpiła o sprostowanie świadectwa pracy, lecz pozwany pracodawca uwzględnił tylko częściowo uwagi dotyczące okresu niezdolności do pracy, wpisując liczbę dni 14, zamiast wnioskowanej liczby
6. W odpowiedzi na pozew z dnia 3 lipca 2017 roku pozwana Spółka, wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu pozwana podnosiła, że informacje zawarte w świadectwie pracy wystawionym powódce są prawidłowe i nie jest możliwa zmiana świadectwa w zakresie wskazanym przez W. K. . Informacja dotycząca wykorzystania urlopu wypoczynkowego jest prawidłowa, gdyż powódka wykorzystała urlop wypoczynkowy w przysługującym jej zakresie poprzez wypłatę ekwiwalentu za urlop. W zakresie dni niezdolności do pracy pozwana wskazała, że sprostowała świadectwo pracy i wskazała liczbę 14 dni, za które powódka otrzymała wynagrodzenie w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy, zgodnie z art. 92 kp . Pozwany pracodawca wskazał, że nie widzi podstaw do sprostowania świadectwa pracy w zakresie dotyczącym okresów nieskładkowych poprzez wpisanie okresu nieskładkowego w dniu 31 stycznia 2017 roku, bowiem w tym dniu powódka świadczyła pracę. Na rozprawie w dniu 20 marca 2018 roku pełnomocnik powódki wnosił o sprostowanie świadectwa pracy w zakresie okresów nieskładkowych w punkcie 5.13, poprzez wpisanie daty początkowej 31 stycznia 2017 roku, zamiast darty 1 lutego 2017 roku. W pozostałym zakresie cofnął powództwo. Nadto wnosił o zasądzenie kosztów procesu, ewentualnie zniesienie ich pomiędzy stronami. Pełnomocnik strony pozwanej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosił o oddalenie powództwa w zakresie, w jakim nie zostało cofnięte. Wnosił również o zasądzenie kosztów procesu. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Powódka W. K. była pracownikiem pozwanego Zakładu (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. od 1 czerwca 2015 roku do 30 kwietnia 2017 roku. (dowód: umowa o pracę – k. 4, świadectwo pracy – k. 6) Powódka przebywała na zwolnieniach lekarskich od 31 stycznia 2017 do końca zatrudnienia. (dowód: zaświadczenia lekarskie – k. 7-11) W dniu 31 stycznia 2017 roku W. K. była obecna w pracy i wykonywała część czynności. (okoliczność bezsporna) W dniu 30 kwietnia 2017 roku pozwany pracodawca wystawił powódce świadectwo pracy za okres zatrudnienia. W świadectwie tym w punkcie 5.1 zamieścił informację, że powódka wykorzystała urlop wypoczynkowy w wymiarze 9 dni, 72:00 godz. za rok
7. Następnie w punkcie 5.8 pracodawca wskazał, że powódka nie była niezdolna do pracy. Z kolei w punkcie 5.13 pozwany podał okresy nieskładkowe przypadające w okresie zatrudnienia powódki poczynając od dnia 1 lutego 2017 roku. Świadectwo doręczono W. K. w dniu 10 maja 2017 roku. (dowód: świadectwo pracy wraz ze zwrotnym poświadczeniem odbioru- w aktach osobowych powódki, część C) W dniu 17 maja 2017 roku (data wpływu pisma do pozwanego) W. K. wystąpiła z wnioskiem o sprostowanie świadectwa pracy poprzez zmianę informacji zawartych: - w punkcie 5.1 ) poprzez wskazanie, że w 2017 roku nie wykorzystała żadnego dnia urlopu wypoczynkowego, tj. wpisanie wartości 0 dni, 0 godzin, w tym 0 dni urlopu wypoczynkowego wykorzystanego na podstawie art. 167 2 kp w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy, - w pkt 5.8) poprzez wpisanie prawidłowej ilości dni niezdolności do pracy, tj. 90, - w pkt 5.13) poprzez wpisanie prawidłowych okresów nieskładkowych przypadających w okresie zatrudnienia uwzględnianych przy ustalaniu prawa do emerytury lub renty, tj. od dnia 31 stycznia 2017 roku do 30 kwietnia 2017 roku. (dowód: wniosek powódki- w aktach osobowych, część C, w katach sprawy - k. 12) W odpowiedzi na wniosek pozwany pracodawca wraz z pismem z dnia 23 maja 2017 roku przesłał powódce sprostowane świadectwo pracy w zakresie, w jakim uznał za zasadne. W piśmie podał, że informacja zawarta w pkt 5.1 jest prawidłowa, bowiem powódka otrzymała ekwiwalent za urlop, za 9 dni. W zakresie informacji zawartej w punkcie 5.8 pozwany podał, że powódka miała wypłacone wynagrodzenie zgodnie z art. 92 kp za 14 dni i taką informację zawarł w sprostowanym świadectwie pracy. Jednocześnie pracodawca podtrzymał stanowisko w zakresie informacji zawartej w punkcie 5.13 wskazując, że w dniu 31 stycznia 2017 roku W. K. świadczyła pracę i otrzymała stosowne wynagrodzenie. (dowód: pismo pozwanego - k. 13; świadectwo pracy z dnia 23 maja 2017 roku – k. 5-5v) Stan faktyczny przedmiotowej sprawy Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy i aktach osobowych powódki. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 2 1 kp pracownik może w ciągu 7 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa. W razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi przysługuje, w ciągu 7 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy. W przedmiotowej sprawie powódka wniosła o sprostowanie świadectwa pracy wydanego przez pozwanego pracodawcę w zakresie okresów nieskładkowych w pkt 5.13, poprzez wpisanie daty początkowej 31 stycznia 2017 roku, zamiast daty 1 lutego 2017 roku. W pozostałym zakresie powódka cofnęła powództwo. Jednocześnie W. K. dochowała trybu określonego w powołanym przepisie, występując do pozwanego pracodawcy z wnioskiem o sprostowanie świadectwa pracy, a następnie kierując pozew do Sądu w terminach określonych w powołanym przepisie. Zgodnie z treścią art. 97 § 2 kp w świadectwie pracy należy podać informacje dotyczące okresu i rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanych stanowisk, trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a także inne informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Ponadto w świadectwie pracy zamieszcza się wzmiankę o zajęciu wynagrodzenia za pracę w myśl przepisów o postępowaniu egzekucyjnym. Na żądanie pracownika w świadectwie pracy należy podać także informację o wysokości i składnikach wynagrodzenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach. Szczegółową treść świadectwa pracy określa rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie świadectwa pracy z dnia 30 grudnia 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 2292). W § 2 rozporządzenia wskazano, że w świadectwie pracy zamieszcza się informacje niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku pracy i uprawnień z ubezpieczeń społecznych. Należą do nich, zgodnie z pkt 17 informacje dotyczące okresów nieskładkowych, przypadających w okresie zatrudnienia, którego dotyczy świadectwo pracy, uwzględnianych przy ustalaniu prawa do emerytury lub renty. Stosownie do treści art. 7 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 grudnia 1998 r. (tj. z dnia 7 lipca 2017 r. Dz.U. z 2017 r. poz. 1383 ze zm.) okresami nieskładkowymi są m. in. okresy pobierania wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy wypłaconego na podstawie przepisów Kodeksu pracy , zasiłków z ubezpieczenia społecznego: chorobowego lub opiekuńczego, świadczenia rehabilitacyjnego. Zgodnie z przepisami ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa z dnia 25 czerwca 1999 r. (tj. z dnia 22 czerwca 2017 r. Dz.U. z 2017 r. poz. 1368 ze zm.) dowodami stwierdzającymi czasową niezdolność do pracy z powodu choroby są zaświadczenia lekarskie ( art. 53 ). Z kolei tryb i sposób orzekania o czasowej niezdolności do pracy oraz wystawiania zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarza orzecznika ZUS reguluje rozporządzenie (...) z dnia 10 listopada 2015 roku (Dz. U. 2015 r. poz. 2013). Zgodnie z § 8 tego rozporządzenia zaświadczenie lekarskie wystawia się na okres, w którym ubezpieczony ze względu na jego san zdrowia lub stan zdrowia członka rodziny powinien powstrzymać się od pracy. W przedmiotowej sprawie powódka W. K. przedstawiła zaświadczenie lekarskie na okres od 31 stycznia 2017 roku, wystawiane w dniu 1 lutego 2017 roku, zgodnie ze wzorem ustalonym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Z wystawionego zaświadczenia wynika, że niezdolność do pracy powódki trwa od 31 stycznia 2017 roku. Jak wynika z materiału dowodowego w sprawie w tym dniu powódka stawiła się w zakładzie pracy i wykonywała część czynności. Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy okoliczność ta pozostaje bez znaczenia, bowiem z zaświadczenia lekarskiego wynika, że W. K. w dniu 31 stycznia 2017 roku była niezdolna do pracy z powodu choroby. Pozwany pracodawca nie zakwestionował zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego niezdolność powódki do pracy. Nie wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przeprowadzenie kontroli prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby oraz wystawiania zaświadczeń lekarskich dla celów wypłaty wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy, o którym mowa w art. 92 Kodeksu pracy . Taką możliwość miał na postawie przepisu art. 59 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Oznacza to, że aktualnie pracodawca nie może podważać prawidłowości zaświadczenia, które powódka przedstawiła na udokumentowanie niezdolności do pracy w okresie od 31 stycznia 2017 roku i dokonywać oceny odmiennej niż wynika z jego treści. W związku z tym należy przyjąć, że w dniu 31 stycznia 2017 roku powódka była niezdolna do pracy z powodu choroby i w związku z tym dzień 31 stycznia 2017 roku jest okresem nieskładkowym, zgodnie art. 7 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych . Mając powyższe na uwadze, Sąd uwzględnił żądanie sprostowania świadectwa pracy w zakresie dotyczącym okresów nieskładkowych, tj. informacji zawartej w punkcie 5.13 świadectwa, o czym orzekł na podstawie art. 97 § 2 1 kp . Wobec cofnięcia powództwa w pozostałym zakresie Sąd na podstawie art. 355 § 1 i 2 kpc w związku z art. 203 § 4 kpc i art. 469 kpc , umorzył postępowanie w sprawie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 100 kpc , znosząc je wzajemnie pomiędzy stronami, bowiem każda ze stron co do części roszczenia uległa przeciwnikowi. Wzajemne zniesienie jest usprawiedliwione zbliżonym zakresem wygrania sprawy przez strony.