Sad powszechny, XV Ca 1109/17

XV Ca 1109/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 sierpnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział XV Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Jarosław Grobelny ( spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2017 r., na posiedzeniu niejawnym w Poznaniu sprawy z powództwa (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością , spółka komandytowo-akcyjna, spółka jawna z siedzibą w W. przeciwko Ł. D. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Kościanie z dnia 21 grudnia 2017 r., sygn. akt. I C upr 135/16

1. oddala apelację;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 135 zł z tytułu zwrotu kosztów procesu w instancji odwoławczej . Jarosław Grobelny UZASADNIENIE Pozwem wniesionym w dniu 20 sierpnia 2015 r. w trybie elektronicznego postępowania upominawczego powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo– akcyjna z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego Ł. D. na rzecz powoda kwoty 1024,70 zł, powiększonej o kwotę odsetek umownych w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP od dnia 18 lipca 2015 r. do dnia zapłaty – w zakresie kwoty 739,50 zł oraz odsetek ustawowych od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty – w zakresie kwoty 135,00 zł, wraz z kosztami sądowymi w kwocie 30,00 zł, kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych i prowizją (...) w kwocie 0,30 zł. Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 27 sierpnia 2015 r. (k. 9) Sąd Rejonowy (...) w L. (...) nakazał pozwanemu Ł. D. , aby w ciągu dwóch tygodni od doręczenia nakazu zapłacił powodowi łączną kwotę 1.024,70 zł, w tym: - kwotę 739,50 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP od dnia 18.07.2015 r. do dnia zapłaty, - kwotę 150,20 zł, - kwotę 135,- zł z odsetkami ustawowymi od dnia 20.08.2015 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 210,30 zł tytułem zwrotu kosztów procesu albo w tym terminie wniósł sprzeciw. Pozwany Ł. D. wniósł sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty pismem z dnia 3 września 2015 r. (kopia dołączona do pozwu; k. 10-11 akt). Postanowieniem z dnia 17 września 2015 r. (załącznik do pozwu; k. 20) Sąd Rejonowy (...) w L. (...) stwierdził skuteczne wniesienie sprzeciwu i utratę mocy nakazu zapłaty w całości, co skutkowało przekazaniem sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kościanie jako sądowi właściwości ogólnej pozwanego. Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2016 r. Sąd Rejonowy w K. , w punkcie
3. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.024,70 zł z odsetkami ustawowymi od kwoty 135,00 zł od dnia 20.08.2015 r. do dnia 31.12.2015 r. i odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1.01.2016 r. do dnia zapłaty oraz odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP od kwoty 709,50 zł od dnia 18.07.2015 r. do dnia zapłaty (przy czym od dnia 1.01.2016 r. w wysokości nieprzekraczającej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie). W punkcie
4. Sąd ten zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 227,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 197,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu Sąd Rejonowy wskazał, iż pozwany dokonał rejestracji i skorzystał ze standardowego procesu zawierania umowy za pomocą środków porozumiewania się na odległość za pomocą formularza rejestracyjnego umieszczonego na stronie internetowej należącej do (...) sp. z o.o. ,tj. (...) . Sąd ten przyznał rację powódce, iż podczas rejestracji pozwany wypełnił wymagane pola, w tym potwierdził, że zapoznał się i zaakceptował postanowienia umowne oraz regulamin świadczenia usług drogą elektroniczną. Następnie – celem dokończenia procesu rejestracji – pozwany w dniu 26.11.2012 r. uiścił przelewem ze swojego konta bankowego kwotę 0,01 zł na rachunek (...) sp. z o.o. , wskazany w informacji zwrotnej przesłanej na adres poczty elektronicznej podany przez pozwanego w trakcie procesu rejestracji. Na podstawie powyższego przelewu spółka (...) sp. z o.o. dokonała weryfikacji pozwanego, sprawdzając dane widniejące na przelewie. Sąd Rejonowy ustalił ponadto, iż pozwany został poinformowany o możliwości odstąpienia w wyznaczonym terminie od umowy, o obowiązujących opłatach i prowizjach, o prawach i obowiązkach stron. Sąd Rejonowy uznał zatem, iż umowa pożyczki została zawarta, a powód wywiązał się z jej postanowień, tj. przelał na konto pozwanego kwoty pożyczki. Dalej Sąd Rejonowy wskazał, iż pozwany, zgodnie z umową pożyczki, był zobowiązany do jej zwrotu w terminie do dnia 26.12.2013 r., a w razie opóźnienia w zapłacie – uiścić odsetki za opóźnienie oraz zwrócić koszty wezwań do zapłaty przesłanych drogą pocztową. Sąd Rejonowy ustalił, iż pozwany nie wywiązał się z obowiązków wynikających z umowy pożyczki, wobec czego powództwo uznał za zasadne. Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany (k. 118-123), zaskarżając go w całości oraz zarzucając:
5. naruszenie przepisów postępowania, tj.: a. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego i wyprowadzenie z jego analizy wniosków sprzecznych z zasadami logiki i doświadczenia życiowego- poprzez uznanie, że powód przedstawił wystarczające dowody poświadczające zasadność powództwa i posiadania legitymacji czynnej w sprawie, b. art. 328 § 2 k.p.c. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku i brak ustalenia w uzasadnieniu faktów, które Sąd uznał za udowodnione oraz
6. naruszenie prawa materialnego, tj.: a. art. 6 k.c. poprzez błędne uznanie przez Sąd, że strona powodowa przedłożyła dowody na poparcie swoich twierdzeń oraz wniosków, z których wywodzi skutki prawne, b. art. 95 ust. 1a ustawy- Prawo bankowe poprzez błędne uznanie przedstawionych wydruków z kont bankowych za druki o mocy dokumentu urzędowego, c. art. 7 ustawy- Prawo bankowe poprzez błędne uznanie, iż (...) sp. z o.o. jest bankiem i wydruki przez nią sporządzone powinny korzystać z dobrodziejstwa art. 7 ustawy-Prawo bankowe , d. art. 78 k.c. poprzez błędne uznanie, iż doszło do zachowania pisemnej formy czynności prawnej dokumentów przedstawionych w postępowaniu, e. art. 60 k.c. poprzez uznanie, iż powód wykazał, że pozwany złożył oświadczenie woli w postaci elektronicznej w przedmiocie zawarcia umowy pożyczki oraz f. art. 4 ust. 1b ustawy- Prawo o adwokaturze poprzez błędne uznanie, iż kserokopie dokumentów są prawidłowo uwierzytelnione i mają moc dowodową. Z uwagi na te zarzuty pozwany domagał się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na apelację (k. 163-165), pełnomocnik powódki wniósł o oddalenie w całości apelacji pozwanego oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania odwoławczego według norm przepisanych. Z uwagi na fakt, iż Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego, niniejsze uzasadnienie ogranicza jedynie do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa ( art. 505 13 § 2 k.p.c. ). Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie, zaś zgłoszone w niej zarzuty nie mogły doprowadzić do podważenia motywów, którymi kierował się Sąd I instancji uwzględniając powództwo. Sąd Okręgowy nie podziela zarzutów podnoszonych przez apelującego, a odnoszących się do nieprawidłowości przy ocenie materiału dowodowego przez Sąd Rejonowy. Art. 233 § 1 k.p.c. daje wyraz obowiązywaniu zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażającej się w rozstrzyganiu kwestii spornych w warunkach niezawisłości, na podstawie własnego przekonania sędziego przy uwzględnieniu całokształtu zebranego materiału. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd art. 233 § 1 k.p.c. wymaga wskazania, że sąd uchybił w sposób rażący zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Sąd, oceniając materiał dowodowy, zawsze jednym dowodom daje wiarę, a innym jej odmawia, ale fakt ten nie może uzasadniać zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. , jeżeli ocenę tę cechuje wnikliwość i staranność, a wyciągnięte wnioski końcowe tworzą zwartą logiczną całość, zgodną z zasadami doświadczenia życiowego. Skoro ocena dowodów należy do sądu orzekającego, to nawet w sytuacji, w której z dowodu można było wywieść wnioski inne niż przyjęte przez sąd, nie dochodzi do naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. , jeśli tylko wnioski te odpowiadają regułom logicznego myślenia (por.: wyr. SA. w S. z dn. 19.06.2008 r., I ACa 180/08; wyr. SA w Poznaniu z dnia 09.04.2008r, I ACa 205/08). W ramach zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. skarżący zmierzał do podważenia oceny, iż umowa spółki jawnej z dnia 10.02.2015r. (k. 59-64) oraz dalsze dokumenty sporządzone w jej wykonaniu (oświadczenie o wniesieniu przez wspólnika wkładów, k. 65; załącznik nr 1- lista wierzytelności (...) sp. z o.o. wniesionych do spółki jawnej w dniu 6.03.2015 r., k. 66-68; umowa sprzedaży z dnia 6.03.2015 r. zawarta pomiędzy (...) Sp. z o.o. a (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo akcyjna spółka jawna, k. 68- 70) nie stanowią dowodu wystarczającego dla wykazania przejścia na powoda wierzytelności z tytułu przedmiotowej umowy pożyczki. Niemniej jednak Sąd Okręgowy podziela ustalenia, jak i rozważania Sądu Rejonowego, z których wynika jednoznacznie, iż wierzytelność przeciwko pozwanemu, przysługująca pierwotnie (...) Spółka z o.o. , została przeniesiona na rzecz (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo akcyjna spółka jawna (s. 3-4 uzasadnienia wyroku, k.134-135). Bezprzedmiotowe są zatem zarzuty apelacji dotyczące „wybiórczego” potraktowania materiału dowodowego, „stronniczej” interpretacji umowy spółki oraz bezpodstawnego uznania, że wskazane dokumenty nie stanowią potwierdzenia przeniesienia wierzytelności. W niniejszym przypadku uznać trzeba, że dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów cechuje wszechstronność i staranność oraz że w sposób szczegółowy wskazane zostało, które dowody i w jakim zakresie uznane zostały za wiarygodne oraz precyzyjnie wyjaśniono przyczyny obdarzenia poszczególnych dowodów przymiotem wiarygodności. Kwestionowanie przez pozwanego dokonanej przez sąd pierwszej instancji oceny dowodów uznać należy za twierdzenia o wyłącznie polemicznym charakterze, a zatem niewystarczającym dla jej skutecznego podważenia. Sąd Rejonowy nie naruszył przy tym wskazywanego przez apelującego przepisu art. 328 § 2 k.p.c. , jako że wskazał w uzasadnieniu wyroku jakie dowody przeprowadził, tj. dowód z dokumentów (k. 37-75 akt) oraz jakie okoliczności Sąd ten uznał za udowodnione. Sąd Rejonowy dał w szczególności wiarę dokumentom przedstawionym przez powoda na okoliczność zawarcia umowy pożyczki oraz na okoliczność legitymacji czynnej spółki do dochodzenia wynikającego z niej roszczenia. Jako dowód posiadania tejże legitymacji, Sąd Rejonowy wskazał treść umowy spółki jawnej z dnia 10 lutego 2015 r. (k. 59-64) oraz oświadczenia z dnia 6 marca 2015 r. (k.65) o wniesieniu przez (...) Sp. z o.o. wkładu w postaci pakietu wierzytelności przysługujących pożyczkodawcy z tytułu zawartych umów pożyczek. Ponadto Sąd Rejonowy stwierdził, iż należność przysługująca (...) Sp. z o.o. względem pozwanego została objęta w/w umową i znalazła się w pakiecie wierzytelności jako wkład powódki do spółki jawnej (kopia załącznika do umowy sprzedaży z dnia 6 marca 2015 r., k.67; oraz kopia umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 6 marca 2015 r.; k.68-70). Sąd Rejonowy wskazał także na szereg dokumentów świadczących o zawarciu umowy pożyczki pomiędzy powodem, a pozwanym (str. 3 uzasadnienia zaskarżonego wyroku; k. 134), przy czym dokumentacja ta nie wzbudziła wątpliwości tego Sądu co do jej prawdziwości i rzetelności, z zastrzeżeniem, że wartość dowodową dokumentów prywatnych zakreśla dyspozycja art.245 k.p.c. , który stanowi, że dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła zawarte w nim oświadczenie. Pozwany nie zgłosił innych wniosków dowodowych, zaś postępowanie dowodowe w zakresie wnioskowanym przez powoda zostało wyczerpane. W aktualnym stanie prawnym, przed zamknięciem rozprawy sąd nie jest zobowiązany do oceny, czy sprawa została dostatecznie wyjaśniona (jak przewidywał art. 224 k.p.c. w brzmieniu poprzednio obowiązującym), a zatem brak jest podstaw do formułowania zarzutu niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a przez to nierozpoznania istoty sprawy. Obecnie rozprawę zamyka się, gdy postępowanie dowodowe zostało zakończone, a strony miały możliwość wypowiedzenia się odnośnie przeprowadzonych dowodów ( tak również: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 24.06.2014r., V.ACa.176/14, LEX nr 1515181 ). Jak trafnie wskazał Sąd Rejonowy, pisma składane przez pozwanego ograniczały się tylko do krytyki działań powoda, bez przedstawiania dowodów świadczących o braku legitymacji czynnej powoda, czy zawarcia umowy pożyczki. W konsekwencji zarzut pozwanego odnośnie naruszenia przepisów art. 6 k.c. oraz 232 k.p.c. był również chybiony. Powód należycie wykazał fakt zawarcia umowy pożyczki z pozwanym, przedłożył szereg dokumentów świadczących o posiadaniu roszczenia względem pozwanego (potwierdzenie przelewu opłaty rejestracyjnej z dnia 26.11.2012 r., k. 37; dokumenty świadczące o udzieleniu pożyczki na wskazane kwoty, k.49-53; potwierdzenia przelewu kwot zaciągniętej pożyczki, k. 54-58; wezwania do zapłaty, k. 71-73; przedsądowe wezwanie do zapłaty; k.74). Należało zatem stwierdzić, iż strona powodowa, na której spoczywał ciężar dowodu w przedmiotowej sprawie, wskazała niezbędne dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzi skutki prawne. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, tj. art. 95 ust. 1a oraz art. 7 ustawy z 29 sierpnia 1997 roku- Prawo bankowe , należy wskazać, że nie mają one w sprawie zastosowania ze względu na to, że ani powód, ani wspólnik powoda, tj. (...) Spółka z o.o. nie jest bankiem, w związku z czym nie stosuje się do nich ustawy-Prawo bankowe . Ustawa ta bowiem określa zasady prowadzenia działalności bankowej, nie instytucji tzw. parabankowych. (...) spółka z o.o. z siedzibą w W. błędnie jest utożsamiany przez apelującego z bankiem, gdyż jest to w rzeczywistości instytucja, która w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, świadczy usługi podobne do usług oferowanych przez banki. Właściwe dla prowadzenia działalności przez (...) Spółka z o.o. są w szczególności przepisy kodeksu cywilnego i ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim . Powyższe zarzuty okazały się więc nietrafne i nie przystające do stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie, gdyż powoływane przez apelującego przepisy ustawy- Prawo bankowe zezwalające bankom na składanie oświadczeń woli związanych z dokonywaniem czynności bankowych w postaci elektronicznej ( art. 7 ) oraz wskazujące na to, iż moc prawna dokumentów urzędowych, wystawionych przez osoby upoważnione przez bank, nie obowiązuje w postępowaniu cywilnym ( art. 95 ust. 1a ), nie miały w sprawie zastosowania. Należy w powyższym względzie wskazać, iż zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim , umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Należy jednak zauważyć, że treści wskazanego przepisu art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim nie należy interpretować jedynie zgodnie z regułami językowymi. Ugruntowało się bowiem stanowisko doktryny stanowiące, że umowę o kredyt konsumencki można zawrzeć zarówno w formie pisemnej z własnoręcznymi podpisami, jak i na innym trwałym nośniku (A. Kopeć, M. Chruściak, M. Szakun, M. Kłoda, G. Kokott, T. Ostrowski, „ Ustawa o kredycie konsumenckim. Rekomendacje interpretacyjne podstawowych regulacji. Komentarz ", Warszawa 2012 rok, str. 122-124; J. Pisuliński [w:] " System prawa prywatnego. Prawo zobowiązań - część szczegółowa ", tom 8, pod red. J. Panowicz-Lipskiej, Warszawa 2011 rok, str. 443). Nie jest więc konieczne opatrzenie dokumentu umowy przez strony własnoręcznym podpisem albo podpisem elektronicznym. Trwałym nośnikiem jest między innymi niepodpisany dokument (T. Czech " Kredyt konsumencki. Komentarz ", LexisNexis 2012 str. 214-216). Wskazuje się ponadto, że przeciwna interpretacja prowadziłaby do dyskryminacji kredytodawców niebankowych, jakim był poprzednik powoda w przedmiotowej sprawie. Banki bowiem mogą sporządzić dokument umowy kredytu na elektronicznym nośniku informacji w trybie art. 7 ustawy- Prawo bankowe , co pozwala na złamanie ustawowego wymogu formy pisemnej. Kredytodawcy niebankowi mogliby natomiast zawrzeć umowę w formie elektronicznej tylko wtedy, gdy obie strony, tj. kredytodawca i konsument, korzystaliby z kosztownego i słabo rozpowszechnionego bezpiecznego podpisu elektronicznego, weryfikowanego za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. W rezultacie, w obrocie elektronicznym banki uzyskiwałyby istotną, nieuzasadnioną przewagę nad innymi kredytodawcami. Z tych właśnie powodów uznaje się, że umowę o kredyt konsumencki można zawrzeć poprzez umieszczenie jej na trwałym nośniku, bez konieczności zachowania formy własnoręcznych podpisów (tak T. Czech w: „ Kredyt konsumencki. Komentarz "). Racji nie miał zatem pozwany, kwestionując fakt zawarcia umowy pożyczki nr (...) drogą elektroniczną, w sytuacji gdy powód nie przedstawił, w ocenie pozwanego, odpowiednio podpisanych dokumentów świadczących o powstaniu wierzytelności. Bezprzedmiotowy stał się tym samym kolejny zarzut apelującego odnośnie naruszenia przepisu art. 78 k.c. , dotyczącego wymogów niezbędnych dla zachowania formy pisemnej czynności prawnej, skoro przedmiotowa umowa pożyczki została zawarta z zachowaniem przepisanej prawem formy. Bezzasadny okazał się też zarzut naruszenia art. 60 k.c. , zgodnie z którym, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli). Sąd Rejonowy ustalił bowiem, że umowy pożyczki zostały zawarte na odległość w ten sposób, że pozwany dokonał rejestracji w systemie teleinformatycznym spółki i przez to zaakceptował warunki umowy oraz regulamin świadczenia usług drogą elektroniczną, a następnie potwierdził rejestrację i zgodę na zawarcie umowy wpłacając na konto spółki 1 grosz, dokonując w dniu 26.11.2012r. przelewu (k. 37), wymaganego przez pożyczkodawcę. Następnie zawarto pomiędzy stronami umowę pożyczki na warunkach odpowiednio: w dniu 26.02.2013 r. na kwotę 250 zł z terminem spłaty do 28.03.2013r. (k.49), w dniu 21.03.2013 r. na kwotę 400 zł z terminem spłaty do 27.04.2013 r. (k.50), w dniu 10.04.2013 r. na kwotę 500 zł z terminem spłaty do 27.04.2013 r. (k. 51), w dniu 23.04.2013 r. na kwotę 650 zł z terminem spłaty do 27.05.2013 r. (k. 52) oraz w dniu 22.05.2013 r. na kwotę 765,50 zł z terminem spłaty do 27.05.2013 r. (k. 53) . Sąd Rejonowy ustalił również, że umowa została wykonana przez spółkę, która przelała na konto pozwanego łączną kwotę 800,-zł (potwierdzenia przelewu; k. 54- 58). Nie sposób w konsekwencji zarzucać Sądowi I instancji, jakoby jego rozważania były sprzeczne z przepisem art. 60 k.c. Pozwany ujawnił bowiem skutecznie w postaci elektronicznej swoją wolę zawarcia umowy pożyczki. Błędny był także zarzut naruszenia art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 26 maja 1982 r.- Prawo o adwokaturze (jt. Dz.U. z 2016 r. poz. 1999), zgodnie z którym adwokat ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis adwokata, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Dokumenty, przedłożone przez powódkę jako dowody w sprawie zostały należycie poświadczone za zgodność z oryginałem przez jej pełnomocnika, będącego adwokatem (pełnomocnictwo, k. 79). Zgodnie natomiast z art. 129 k.p.c. , strona powołująca się w piśmie na dokument obowiązana jest złożyć jego oryginał ( §1 ) lub odpis, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej ( §2 ). Sąd Okręgowy nie miał zatem wątpliwości co do tego, iż wierzytelność z tytułu przedmiotowej umowy pożyczki została przeniesiona z (...) Spółka z o.o. na (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo akcyjna spółka jawna (na podstawie oświadczenia z dnia 6.03.2015 r. o wniesieniu przez (...) sp. z o.o. wkładu niepieniężnego do spółki (...) w postaci pakietu wierzytelności oraz załącznika nr 1). Apelacja zaś nie zawierała żadnych argumentów zmierzających do podważenia tej oceny, ani też wskazania dowodów, które niweczyłyby powództwo. W rezultacie nie zostało skutecznie zakwestionowane stanowisko Sądu Rejonowego co do legitymacji czynnej po stronie powoda oraz istnienia przedmiotowej wierzytelności. W tym stanie rzeczy i na podstawie art. 385 k.p.c. Sąd Okręgowy oddalił apelację jako bezzasadną. Jarosław Grobelny