Sygn. akt XI W 1621/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 stycznia 2018 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Michał Kowalski Protokolant: Karolina Szczęsna, Paulina Adamska przy udziale oskarżyciela publicznego M. K. po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 24 listopada 2017 roku, 23 stycznia 2018 roku w W. sprawy przeciwko P. M. synowi Z. i A. urodzonemu (...) w H. obwinionemu o to, że:
- w dniu 26 września 2016 r. ok. 18:30 w W. na drodze publicznej – ul. (...) naruszył zasady przewidziane w art. 3 ust. 1 Pord, w ten sposób, że kierując samochodem marki R. o nr. rej. (...) , nie zachował ostrożności oraz odległości od samochodu marki C. o nr. rej. (...) , będącego z jego prawej strony, w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim, uszkadzając go, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 roku, poz. 1137, z późn. zm.),
- w miejscu i czasie jak w punkcie pierwszym wykroczył przeciwko przepisom o porządku w ruchu drogowym, określonym w art. 44 ust. 1 Pord, w ten sposób, że kierując samochodem R. o nr. rej. (...) i uczestnicząc w wypadku drogowym, w którym brak jest osób rannych, oddalił się z miejsca zdarzenia, tj. o wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, z późn. zm.), I. obwinionego P. M. uniewinnia od popełnienia zarzucanych mu czynów; II. na podstawie art. 118 § 2 kpw określa, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa. Sygn. akt XI W 1621/17 UZASADNIENIE P. M. został obwiniony o to, że:
- w dniu 26 września 2016 roku około godziny 18:30 w W. na drodze publicznej – ul. (...) naruszył zasady przewidziane w art. 3 ust. 1 Pord, w ten sposób, że kierując samochodem marki R. o nr. rej. (...) , nie zachował ostrożności oraz odległości od samochodu marki C. o nr. rej. (...) , będącego z jego prawej strony, w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim, uszkadzając go, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym ,
- w miejscu i czasie jak w punkcie pierwszym wykroczył przeciwko przepisom o porządku w ruchu drogowym, określonym w art. 44 ust. 1 Pord, w ten sposób, że kierując samochodem R. o nr. rej. (...) i uczestnicząc w wypadku drogowym, w którym brak jest osób rannych, oddalił się z miejsca zdarzenia, tj. o wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym . Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 26 września 2016 roku około godziny 18:30 w W. na ulicy (...) kierowała pojazdem marki C. o nr. rej. (...) . Jechała wraz z pasażerem M. U. . Poruszali się skrajnym prawym pasem ruchu w kierunku Centrum Handlowego (...) . W tym miejscu występują trzy pasy ruchu do jazdy na wprost i prawy skrajny pas do ruchu przeznaczony do skrętu w prawo. Natężenie ruchu było znaczne. W momencie dojeżdżania do skrętu w prawo w ulicę P. O. pokrzywdzeni poczuli uderzenie w tył ich samochodu. W tym samym czasie obok ich pojazdu przejechał poruszający się sąsiednim lewym pasem ruchu na wprost pojazd marki R. o nr. rej. (...) , kierowany przez P. M. . M. U. , widząc ten przejeżdżający samochód, spisał jego numer rejestracyjny. Brak jest korelacji geometrycznej pomiędzy uszkodzeniami obu wyżej wskazanych pojazdów, która byłaby następstwem uderzenia przez pojazd obwinionego w pojazd pokrzywdzonych. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:
- wyjaśnienia obwinionego (k. 26, 123),
- częściowo zeznania świadka M. A. (k. 5-6, 123),
- częściowo zeznania świadka M. U. (k. 19, 124),
- plan z ZDM (k. 112-115),
- zdjęcia (k. 119-121),
- opinię biegłego (k. 133-163). Obwiniony P. M. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Nie wykluczył, że w dniu i czasie, w którym miało dojść do zdarzenia objętego zarzutami, mógł się znajdować w miejscu jego wystąpienia. Zanegował jednak swoje uczestnictwo w przedmiotowej kolizji drogowej. Sąd zważył, co następuje: Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do przypisania obwinionemu popełnienia zarzucanych mu czynów. Na wstępie wskazać należy, iż w toku przewodu sądowego wyłoniły się dwie różne wersje przedmiotowego zdarzenia. Pokrzywdzeni M. A. i M. U. twierdzili, że gdy poruszali się prawym pasem ruchu ulicy (...) , przeznaczonym do skrętu w prawo w ulicę P. O. , kierujący pojazdem marki R. o nr rej. (...) podczas manewru wyprzedzania najechał na część tylną lewego boku ich samochodu C. . Obwiniony natomiast zaprzeczył swojemu uczestnictwu w przedmiotowej kolizji drogowej. W ocenie Sądu wersja obwinionego jest wiarygodna. Wyjaśnienia obwinionego, który zaprzeczał, aby brał udział w przedmiotowym zdarzeniu są od początku konsekwentne. Są nadto jasne, logiczne, zgodne z doświadczeniem życiowym. Przede wszystkim znalazły jednak potwierdzenie we wnioskach opinii biegłego ds. rekonstrukcji wypadków drogowych, którą w toku postępowania uzyskał Sąd. Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonych M. A. oraz M. U. odnośnie tego, że zajmowali prawy pas ruchu ulicy (...) , przeznaczony do skrętu w prawo. Sąd nie wykluczył, że do szkody w pojeździe pokrzywdzonych w tym miejscu doszło, w sposób w jaki to opisali. Nie obdarzył natomiast walorem wiarygodności ich zeznań dotyczących przebiegu samego zdarzenia, gdy twierdzili, że sprawcą kolizji jest kierowca przedmiotowego samochodu R. , gdyż nie znajdują one potwierdzenia w opinii biegłego oraz w wyjaśnieniach obwinionego. Świadkowie nie widzieli samego momentu uderzenia pojazdu obwinionego w ich samochód. Ich zeznania opierają się na wnioskowaniu z faktu, że obok w tym czasie przejechał tenże samochód R. . Przeprowadzone w toku przewodu sądowego postępowanie dowodowe wykazało jednak, że samochód obwinionego nie mógł uczestniczyć w przedmiotowej kolizji drogowej, którą opisali pokrzywdzeni. Sąd uznał za wiarygodne wnioski opinii biegłego do spraw rekonstrukcji wypadków drogowych A. A.
(2), z której wynika, że uszkodzenia obu pojazdów (obwinionego i pokrzywdzonych) wzajemnie ze sobą nie korelują, a tym samym, że prawdopodobna jest wersja zdarzenia prezentowana przez obwinionego - że do kontaktu między pojazdami nie doszło. Opinia została wydana na podstawie materiałów znajdujących się w aktach sprawy. Została ona sporządzona przez biegłego z listy Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie - osobę kompetentną i całkowicie obcą dla stron oraz niezainteresowaną w rozstrzygnięciu sprawy. W ocenie Sądu opinia została sporządzona w sposób jasny i precyzyjny. Pozbawiona jest sprzeczności wewnętrznych, a wnioski z niej płynące – oparte na fachowej wiedzy i doświadczeniu oraz wzajemnie ze sobą korespondujące w zakresie istotnym z punktu widzenia odpowiedzialności obwinionego – uznać należy za logiczne. Sąd nie znalazł żadnych podstaw, aby opinię tę kwestionować. Sąd obdarzył walorem wiarygodności ujawnione protokoły i dokumenty zgromadzone w aktach sprawy - nie zachodzą bowiem żadne okoliczności mogące podważyć ich wiarygodność, a podczas rozprawy żadna ze stron ich nie zakwestionowała. Warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie z art. 86 § 1 kw jest, aby uczestnik ruchu nie zachował należytej ostrożności i tym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wykroczenie z art. 97 kw polega na wykroczeniu przeciwko innym niż wcześniej wskazane w Kodeksie wykroczeń przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym lub przepisom wydanym na jej podstawie. Artykuł 44 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym stanowi, że kierujący pojazdem w razie uczestniczenia w wypadku drogowym jest obowiązany: 1) zatrzymać pojazd, nie powodując przy tym zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego; 2) przedsięwziąć odpowiednie środki w celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu w miejscu wypadku; 3) niezwłocznie usunąć pojazd z miejsca wypadku, aby nie powodował zagrożenia lub tamowania ruchu, jeżeli nie ma zabitego lub rannego; 4) podać swoje dane personalne, dane personalne właściciela lub posiadacza pojazdu oraz dane dotyczące zakładu ubezpieczeń, z którym zawarta jest umowa obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, na żądanie osoby uczestniczącej w wypadku. W ocenie Sądu analiza całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie niniejszej, nie pozwala na ustalenie, że obwiniony brał udział w przedmiotowej kolizji i tym samym, by uznać go za winnego obu zarzucanych mu czynów. Sąd uznał, że obwiniony nie popełnił opisanego w punkcie 1 wniosku o ukaranie wykroczenia z art. 86 § 1 kw. Konsekwencją powyższego jest oczywiście brak możliwości przypisania obwinionemu sprawstwa w zakresie zarzutu z punktu 2 wniosku o ukaranie. Dlatego Sąd uniewinnił obwinionego P. M. od popełniania zarzucanych mu czynów. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 118 § 2 kpw .