Sad powszechny, I C 1675/16

(1), co do którego Sąd Rejonowy w Katowicach w dniu 26.03.2003r. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w sprawie sygn. akt IX GNc 1829/03/5; 2. zasądza od pozwanej E. W. na rzecz powoda R. M. kwotę 102,00 (sto dwa) złote tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 1675/16 UZASADNIENIE Pozwem wniesionym w dniu 12 grudnia 2011r. powód R. M. , prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) domagał się zasądzenia od pozwanej E. W. kwoty 8.100,00 zł z odsetkami ustawowymi liczonymi od kwoty 6.750,00 zł od dnia 23 sierpnia 2002r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu. W uzasadnieniu podano, iż dochodzona wierzytelność wynika z nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 26 marca 2003r., sygn. akt IX GNc 1829/03/5 wydanego przeciwko W. W.

(1), którą to wierzytelność pozwana E. W. w dniu 25 czerwca 2009r. uznała w całości. Prowadzona przeciwko W. W.

(1)egzekucja komornicza okazała się bezskuteczna. Pomimo wezwania do zapłaty pozwana nie spełniła roszczenia wobec powoda. Wobec powyższego pozew jest zasadny. Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym przez Referendarza sądowego Sądu Rejonowego w Zawierciu w dniu 20 stycznia 2012r. w sprawie sygn. akt I Nc 1713/11, uwzględniono żądanie pozwu w całości. Z dniem 3 marca 2012r. stwierdzono prawomocność nakazu zapłaty. Następnie na wniosek powoda Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 31 października 2013r. nadał klauzulę wykonalności powyższemu orzeczeniu. Powodowi został wydany tytuł wykonawczy w dniu 29.11.2013r. W następstwie skargi pozwanej na postanowienie Referendarza sądowego z dnia 31 października 2013r. o nadaniu klauzuli wykonalności i stwierdzenia braku skutecznego doręczenia pozwanej nakazu zapłaty w trybie art. 139 § 1 k.p.c. , postanowieniem Sądu Rejonowego w Zawierciu z dnia 15 lipca 2016r., sygn. akt I Nc 1713/11, uchylono postanowienie Referendarza sądowego o nadaniu klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanemu w dniu 20 stycznia 2012r. w sprawie sygn. akt I Nc 1713/11. W konsekwencji pozwanej doręczono prawidłowo odpis nakazu zapłaty wraz z odpisem pozwu. Pozwana wniosła skutecznie sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanemu przez Referendarza sądowego Sądu Rejonowego w Zawierciu w dniu 20 stycznia 2012r. w sprawie sygn. akt I Nc 1713/11, zarzucając brak legitymacji biernej po swojej stronie i ponosząc, że nigdy nie złożyła ona powodowi oświadczenia, z którego miałaby wynikać jej odpowiedzialność za dług cudzy - dług jej byłego męża W. W.

(1), a nie będąc dłużnikiem nie mogła skutecznie złożyć oświadczenia o uznaniu długu. Ponadto z ostrożności procesowej zgłosiła zarzut przedawnienia roszczenia objętego powództwem. /k.136-139 akt/ W odpowiedzi na sprzeciw pozwanej powód w piśmie przygotowawczym z dnia 6 marca 2017r. podtrzymał w całości żądanie pozwu. Odnosząc się do zarzutów pozwanej powód wskazał, że oświadczenie złożone przez pozwaną było swoistą ugodą, by wierzyciel na podstawie prawomocnych orzeczeń nie wszczynał egzekucji z nieruchomości, której współwłaścicielką była pozwana oraz żeby strony znalazły rozwiązanie mające na celu umożliwienie spłaty zobowiązań. Natomiast co do zarzutu przedawnienia, powód podnosił, że w niniejszej sprawie przedawnienie winno wynosić zgodnie z art. 118 k.c. 10 lat. Pozwana w okresie, gdy jej były mąż zaciągał zobowiązanie, nie prowadziła działalności gospodarczej, nie pracowała i była na utrzymaniu męża. Zatem wszelkie zobowiązania finansowe zaciągane przez byłego męża były przeznaczane na bieżące utrzymanie dłużnika, jego żony i syna. /k.154-156 akt/ Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny. Nakazem zapłaty wydanym przez Sąd Rejonowy w Katowicach Wydział IX Gospodarczy w dniu 26 marca 2003r. w postępowaniu upominawczym w sprawie o sygn. akt IX GNc 1829/03/05, zasądzono na rzecz powoda T. W. od pozwanego W. W.

(1)kwotę 6.750,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 23 sierpnia 2002r. do dnia zapłaty i kosztami procesu w kwocie 1.350,00 zł. Należność była związana z prowadzoną przez strony działalnością gospodarczą. W. W.

(1)prowadził wówczas działalność gospodarczą w zakresie nowych technologii grzewczych. Prawdopodobnie należność wynikała z niezapłaconej faktury za zakup towarów lub usług. Sąd nie miał możliwości przeprowadzenia dowodu z akt sprawy sygn. akt IX GNc 1829/03/05 Sądu Rejonowego w Katowicach, bowiem akta sprawy zostały już wybrakowane. Dowód: nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 26.03.2003r. o sygn. akt IX GNc 1829/03/05 /k.10 akt/, częściowo zeznania świadka W. W.

(1)/k.173o. akt/, pismo Sądu Rejonowego Katowice – Wschód w Katowicach z dnia 3.03.2017r. /k.151 akt/ Pozwana w swoich zarzutach podnosiła, że działania powoda były pozbawione podstawy prawnej oraz że wszelkie zobowiązania zaciągał jej były mąż W. W.

(1)w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą. Tymczasem powód wyjaśniał, że twierdzenia pozwanej mijają się ze stanem rzeczywistym. Przeciwko pozwanej i jej byłemu małżonkowi powód prowadził szereg postępowań komorniczych, które doprowadziły do częściowego zaspokojenia roszczeń powoda poprzez sprzedaż nieruchomości położonej w K. przy ul. (...) . Zaległości obciążające pozwaną i jej męża, według powoda powstały w okresie, gdy byli małżeństwem. Do zaciągnięcia zobowiązań namówili również swojego syna, który zobowiązania te spłacił dopiero w wyniku postępowania egzekucyjnego. Zadłużali się także u innych osób, np. wobec I. B. . W dniu 15 czerwca 2005r. W. W.

(1), E. W. i ich syn W. W.

(2)podpisali zobowiązanie wekslowe na kwotę 25.000,00 zł jako zabezpieczenie prywatnej pożyczki udzielonej przez powoda. Wobec niewywiązania się z umowy pożyczki nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu nakazowym w dniu 31 sierpnia 2005r. przez Sąd Rejonowy w Zawierciu w sprawie sygn. akt I Nc 212/05 zasądzono na rzecz powoda R. M. od pozwanych W. W.

(1)i E. W. kwotę 25.000,00 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 18 czerwca 2005r. do dnia zapłaty i kosztami procesu w kwocie 2.877,50 zł. Dowód: zobowiązanie wekslowe z 15.06.2005r. /k. 179 akt/, nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym Sądu Rejonowego w Zawierciu z dn. 31.08.2005r. o sygn. akt I Nc 212/05 /k. 160, 180 akt/, częściowo zeznania świadka W. W.

(1)/k. 173 o. - 174 akt/. Na mocy zawartej w dniu 3 kwietnia 2006r. umowy przelewu wierzytelności nr (...) T. W. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) dokonał na rzecz R. M. , prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) w M. cesji przysługującej mu od dłużnika W. W.

(1)wierzytelności objętej nakazem wydanym przez Sąd Rejonowy w Katowicach Wydział IX Gospodarczy w dniu 26 marca 2003r. w postępowaniu upominawczym w sprawie o sygn. akt IX GNc 1829/03/05. Kolejnymi pismami z 3 kwietnia 2006r. i 10 kwietnia 2006r. W. W.

(1)został zawiadomiony o cesji wierzytelności i wezwany do zapłaty. Dowód: umowa przelewu wierzytelności nr (...) z dn. 3.04.2006r., pisma z dn. 3.04.2006r. i 10.04.2006r. /k. 181-183 akt/, częściowo zeznania świadka W. W.

(1)/k. 173 o. akt/. Postanowieniem Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 8 maja 2006r. w sprawie sygn. akt IX GCo 92/06/10 została nadana klauzula wykonalności prawomocnemu nakazowi zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 26 marca 2003r. wydanemu przez Sąd Rejonowy w Katowicach Wydział IX Gospodarczy w sprawie o sygn. akt IX GNc 1829/03/05 na rzecz wierzyciela R. M. . Dowód: Postanowienie Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 8.05.2006r. sygn. akt IX GCo 92/06/10 /k. 184-186 akt/. Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu nakazowym w dniu 18 grudnia 2006r. przez Sąd Okręgowy w Katowicach w sprawie sygn. akt II Nc 271/06 zasądzono na rzecz I. B. od pozwanych W. W.

(1)i E. W. kwotę 124.000,00 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 1 stycznia 2006r. do dnia zapłaty odnośnie kwoty 104.000,00 zł, od dnia 1 października 2006r. odnośnie kwoty 20.000,00 zł, i wraz z kosztami procesu w kwocie 5.165,00 zł. Powód uzyskał klauzulę wykonalności z tego tytułu na swoją rzecz na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Katowicach w dniu 25.06.2009r. Dowód: nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym SO w Katowicach z dn. 18.12.2006r. o sygn. akt II Nc 271/06 z postanowieniem z dnia 25.06.2009r. sygn. II Co 108/09/5 /k. 161 akt/. W listopadzie 2007r. powód rozpoczął działalność gospodarczą pod firmą (...) s.c. , którą prowadził wspólnie z W. W.

(1). Dowód: zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dn.15.11.2007r. /k. 187 akt/, zeznania powoda R. M. /k. 210 akt/, częściowo zeznania świadka W. W.

(1)/k. 173 o. akt/. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 19 marca 2008r. wydanym w sprawie sygn. akt XVIII RC 81/08 małżeństwo E. W. z W. W.

(1)zostało rozwiązane przez rozwód. Wyrok uprawomocnił się z dniem 10 kwietnia 2008r. Dowód: wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 19.03.2008r.,sygn. akt XVIII RC 81/08 /k. 139 akt/. Pozwana E. W. podpisała oświadczenie z dnia 25 czerwca 2009r. przygotowane przez powoda, w którym zgodnie z jego literalną treścią uznała w całości wierzytelność za bezsporną i wymagalną, wolną od obciążeń i wad prawnych w kwocie 6.750,00 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 23 sierpnia 2002r. do dnia zapłaty oraz w kwocie 1.350,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, jaka przysługiwała wobec niej jej wierzycielowi R. M. (...) Ryzykiem Finansowym z tytułu nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w Katowicach sygn. akt IX GNc 1829/03/10 z dnia 26 marca 2003r. Ponadto w piśmie zawarte zostało oświadczenie, że zostało ono złożone z własnej nieprzymuszonej woli oraz o świadomości skutków prawnych, jakie ono wywołuje, stosownie do treści art. 123 kodeksu cywilnego . W treści oświadczenia jako wystawcy zostali wskazani pozwana E. W. i W. W.

(1). W tej samej dacie pozwana podpisała również inne oświadczenia, które dotyczyły wyroków i nakazów zapłaty wcześniej wydanych. Nie dotyczyły one bieżących zobowiązań, które mogłyby obciążać W. W.

(1), a które nie były jeszcze stwierdzone wyrokami i były to typowe pożyczki pomiędzy powodem a W. W.

(1). W oświadczeniach podpisanych przez pozwaną chodziło tylko o zaległe i nabyte przez powoda wierzytelności, stwierdzone tytułami egzekucyjnymi. Chodziło o to, o czym była rozmowa z pozwaną, aby powód w tym czasie nie prowadził egzekucji z nieruchomości w K. przy ul. (...) , której współwłaścicielami byli W. W.

(1), pozwana i ich syn W. . W tym czasie powód prowadził jeszcze wspólną działalność z W. W.

(1). Powód liczył na to, że skoro doszło do porozumienia i pozwana uznała dług, będzie mógł on oczekiwać, że nie będzie w przyszłości problemów ze spłatą zobowiązań i nie będzie musiał wszczynać egzekucji z wyżej wskazanej nieruchomości. Chodziło o ugodę, iż powód nie będzie egzekwował wierzytelności z wyżej wskazanej nieruchomości, ale pozwana uznaje długi męża a także swoje własne. Powód twierdził również, że w dniu podpisania oświadczenia w czerwcu 2009r. nie miał wiedzy o tym, że małżonkowie W. są rozwiedzeni, bowiem żadne z nich nie poinformowało go o tym fakcie, a nadal mieszkali razem w K. przy ul. (...) . Dowód: oświadczenie o uznaniu wierzytelności z dnia 25.06.2009r. /k. 12 akt/, zeznania powoda R. M. /k. 210-211 akt/, częściowo zeznania pozwanej E. W. /k. 213 akt/. Z dniem 30 września 2009r. została wykreślona z ewidencji działalność gospodarcza powoda pod firmą (...) s.c. Spółka w roku zakończenia działalności przyniosła stratę w wysokości 35.511,51 zł. Powód wystąpił do W. W.

(1)o zwrot wniesionych wkładów do spółki, co zakończyło się wydaniem przez Sąd Rejonowy Katowice-Wschód w Katowicach w dniu 1 lipca 2010r. w sprawie sygn. akt VII GC 568/10/2 wyroku zaocznego zasądzającego od pozwanego W. W.

(1)kwotę 96.632,00 zł z powyższego tytułu wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 5 września 2009r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu w kwocie 8.449,00 zł. Powód w dalszym ciągu kontynuował współpracę z W. W.

(1)poprzez założenie spółki z o.o. (...) , a następnie zatrudnienie go w spółce (...) Sp. z o.o. w P. , która zakończyła się definitywnie w maju 2011r., kiedy to W. W.

(1)został zwolniony z tej spółki na podstawie art. 52 k.p. Dowód: zaświadczenie o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej /k. 188 akt/, informacja o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2009 PIT/B /k. 196 akt/, pozew o zapłatę /k. 192-194 akt/, wyrok zaoczny Sądu Rejonowego Katowice Wschód w Katowicach z dnia 1.07.2010r. sygn. akt VII GC 568/10/2 /k. 195 akt/, zeznania powoda R. M. /k. 211 akt/, częściowo zeznania świadka W. W.

(1)/k. 173 o. akt/. Postanowieniem Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym Katowice-Wschód w Katowicach L. F. z dnia 27 lipca 2010r., wydanym w sprawie o sygn. akt Km 1428/09 umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone przez powoda przeciwko dłużnikowi W. W.

(1)na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 26 marca 2003r. o sygn. akt IX GNc 1829/03/05, wobec bezskutecznej egzekucji. Dowód: postanowienie Komornika Sądowego przy SR Katowice-Wschód w Katowicach z dn. 27.07.2010r. o umorzeniu egzekucji, sygn. akt Km 1428/09 /k. 11 akt/. Pismem z dnia 27 lipca 2011r. powód wystosował do pozwanej wezwanie do zapłaty należności wynikających z tytułu wykonawczego w postaci nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w Katowicach z dn. 26 marca 2003r. o sygn. akt IX GNc 1829/03/05. Powyższa korespondencja nie została przez pozwaną podjęta, pomimo dwukrotnego awizowania i została zwrócona z adnotacją poczty: „zwrot, nie podjęto w terminie”. Dowód: wezwanie do zapłaty z dn. 27.07.2011r. z potwierdzeniem odbioru /k. 13-14 akt/. Dopiero we wniosku z dnia 12 września 2011r. złożonym do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym Katowice-Wschód w Katowicach L. F. powód wniósł o wszczęcie egzekucji z nieruchomości położonej w K. przy ul. (...) , dla której Sąd Rejonowy Wydział XI Ksiąg Wieczystych w K. prowadzi księgę wieczystą KW nr (...) . Pozwana wyprowadziła się z nieruchomości na początku 2010r. Dowód: wniosek z dn. 12.09.2011r. /k. 190 akt/, częściowo zeznania pozwanej E. W. /k. 213 akt/. Powód dopiero w 2013r. dowiedział się, iż pozwana jest po rozwodzie z W. W.

(1), kiedy składał wnioski o klauzule wykonalności w innych sprawach, które zostały następnie odrzucone. Nikt wcześniej nie poinformował go o tym fakcie. Pozwana w swoich dokumentach podawała cały czas adres w K. przy ul. (...) jako adres zamieszkania, aż do zakończenia egzekucji z nieruchomości. Do czasu wniesienia pozwu w niniejszej sprawie w 2011r. powód nie posługiwał się oświadczeniem pozwanej z 25 czerwca 2009r. Dowód: zeznania powoda R. M. /k. 211 akt/. W 2016r. powód wszczął egzekucję ze świadczeń emerytalnych dłużnika W. W.

(1). Posiada on wobec powoda zadłużenie w kwocie ponad 475.000,00 zł. Dowód: postanowienie Komornika Sądowego przy SR Katowice-Wschód w Katowicach L. F. z dn. 23.06.2017r. /k. 191 akt/. Sąd Rejonowy zważył co następuje. Poza sporem pozostawał w niniejszym postępowaniu fakt podpisania przez pozwaną oświadczenia z dnia 25 czerwca 2009r. Pozwana nie kwestionowała swojego podpisu pod oświadczeniem, natomiast podnosiła zastrzeżenia co do okoliczności związanych z podpisaniem tego dokumentu. Sporną kwestią pomiędzy stronami pozostawały przede wszystkim cel i skutki prawne tego oświadczenia złożonego przez pozwaną. /k.208 akt/ Pozwana podnosiła, że z treści pisma z dnia 25 czerwca 2009r. (uznania długu) jednoznacznie wynika, że jest to oświadczenie W. W.

(1), uznającego swój dług objęty prawomocnym nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym przez Sąd Rejonowy w Katowicach z dnia 26 marca 2003r. (sygn. akt IX GNc 1829/03/10), na które to uznanie pozwana na żądanie powoda wyraziła zgodę. Ponadto brak jest na dokumencie podpisu W. W.

(1), co pozwala stwierdzić, że ostatecznie dłużnik W. W.

(1)nie złożył powodowi oświadczenia o uznaniu długu, chociaż jego imię i nazwisko zostało wskazane w nagłówku tegoż oświadczenia. Oświadczenie to jest oświadczeniem o uznaniu długu, nie przystąpieniem do długu, nie stanowi o powstaniu nowego węzła obligacyjnego. Oświadczenie to jest bezskuteczne, albowiem zgodnie z dyspozycją art. 123 § 1 pkt 2 k.c. oświadczeniem o uznaniu długu jest oświadczenie pochodzące od dłużnika, którym pozwana nie była, a zatem nie była legitymowana do tego, aby w imieniu własnym uznać cudzy dług. Na uzasadnienie zarzutu przedawnienia roszczenia pozwana podnosiła, iż zgodnie z przepisem art. 554 k.c. , względnie z przepisami art. 751 k.c. w związku z art. 750 k.c. roszczenie powoda względem pozwanej przedawniło się z dniem 25 czerwca 2011r., a pozew został wniesiony w dniu 12 grudnia 2011r. Powód w toku procesu prezentował stanowisko, że złożone przez pozwaną oświadczenie z dnia 25 czerwca 2009r. stanowiło swoistą ugodę, by jako wierzyciel na podstawie prawomocnych orzeczeń nie wszczynał egzekucji z nieruchomości położonej w K. przy ul. (...) , której współwłaścicielką była pozwana i gdzie w tym czasie zamieszkiwała. Dlatego pomiędzy powodem a W. W.

(1)była kontynuowana współpraca, początkowo w formie spółki cywilnej (...) s.c., następnie w (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (...) , i później na zasadzie zatrudnienia W. W.

(1)w spółce (...) Sp. z o.o. , zakończona definitywnie w maju 2011r. wypowiedzeniem umowy o pracę na podstawie art. 52 k.p. Powód oczekiwał, iż na podstawie tak złożonego oświadczenia pozwana dobrowolnie spełni świadczenie, tym bardziej, że zobowiązanie powstało w trakcie trwania związku małżeńskiego pozwanej z W. W.

(1). Powód podnosił również, iż nie miał wiedzy w 2009r., iż pozwana jest po rozwodzie z W. W.

(1). Z zeznań stron wynika również, że miały świadomości tego, iż w związku ze zmianą przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w 2005r. do uzyskania klauzuli wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika konieczna jest zgoda małżonka. Zgodnie z art. 65 k.c. określającym kryteria, w oparciu o które dokonuje się wykładni oświadczeń woli, oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje (§ 1). W umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu (§ 2). Pozwana E. W. w dniu 25 czerwca 2009r. złożyła oświadczenie woli, iż uznaje w całości wierzytelność za bezsporną i wymagalną, wolną od obciążeń i wad prawnych w kwocie 6.750,00 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 23 sierpnia 2002r. do dnia zapłaty oraz w kwocie 1.350,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, jaka „przysługuje wobec mnie mojemu wierzycielowi R. M. (...) Ryzykiem Finansowym z siedzibą w M. , 42-460 ul. (...) , zam. 21 Stycznia 3a P. (...)-(...) M. , z tytułu nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym Sąd Rejonowy w Katowicach sygn. akt IX GNc 1829/03/10 z dnia 26 marca 2003r.”. Oświadczenie to zostało złożone ze świadomością skutków prawnych, jakie ono wywołuje stosownie do treści art. 123 kodeksu cywilnego . Sąd podzielił argumentację powoda, iż przedmiotowe oświadczenie pozwanej stanowiło swoistą ugodę, mającą na celu odroczenie działań powoda co do wszczęcia egzekucji z nieruchomości położonej w K. przy ul. (...) , której pozwana była współwłaścicielką i gdzie wówczas mieszkała. W ocenie Sądu powyższe twierdzenie znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym. W tym okresie powodowi przysługiwały od W. W.

(1)określone należności stwierdzone prawomocnymi tytułami egzekucyjnymi, toczyło się przeciw niemu postępowanie egzekucyjne wszczęte z wniosku powoda, które ostatecznie okazało się bezskuteczne i zostało umorzone. W jego toku zarówno organowi egzekucyjnemu jak i samemu wierzycielowi wiadomym było, że dłużnikowi W. W.

(1)i pozwanej przysługuje prawo współużytkowania wieczystego gruntu i własności budynku przy ul. (...) w K. . Współpraca powoda z W. W.

(1), kontynuowana w różnych formach do maja 2011r., służyła temu, aby dać mu czas na spłatę zobowiązań, bez podejmowania ostatecznego działania, jakim miała być egzekucja z nieruchomości, a która została wszczęta dopiero we wrześniu 2011r. Zresztą sama pozwana przyznawała, że jeszcze przed rozwodem zwracała się do powoda o pomoc w wyjściu z finansowych problemów, do jakich doprowadził jej mąż i obie strony uważały wówczas, że jest na to duża szansa. W zamian powód oczekiwał, iż złożone przez pozwaną oświadczenie zapewni mu możliwość dochodzenia określonego roszczenia także od niej. W świetle powyższego oświadczenie pozwanej należy, zdaniem Sądu, ocenić jako kumulatywne przystąpienie do długu, które jest dopuszczalne na podstawie swobody stron postępowania w kształtowaniu stosunku obligacyjnego zgodnie z zasadą swobody umów wyrażoną w art. 353 1 k.c. W tym przypadku nowego dłużnika należy traktować jako współdłużnika solidarnego, zaś konsekwencją prawną takiej umowy jest tzw. kumulatywne przystąpienie do długu, a nie jego przejęcie, gdyż zwolnienie dotychczasowego dłużnika powinno być w umowie przejęcia określone w sposób wyraźny, a nie tylko per facta concludentia (vide Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28.06.2000 r., IV CKN 72/00, lex nr 52648). Umowa kumulatywnego przystąpienia do długu nie została uregulowana w przepisach prawnych, ale jest jednak dopuszczalna na zasadzie swobody umów. Może być ona zawarta między dłużnikiem a przystępującym do długu i wówczas przyjmuje postać umowy o świadczenie na rzecz osoby trzeciej ( art. 393 k.c. ), albo między przystępującym do długu a wierzycielem. W tym ostatnim wypadku, zgoda dłużnika nie jest potrzebna, albowiem jego pozycja nie tylko nie ulega pogorszeniu, ale z reguły poprawia się. Umowa ta nie wymaga formy szczególnej a jej skutek polega na tym, że dotychczasowy dłużnik - w odróżnieniu od przejęcia długu - nie zostaje zwolniony z długu, pozostaje więc dłużnikiem, przy czym obok niego pojawia się przystępujący do długu, jako drugi dłużnik. W rezultacie następuje pomnożenie podmiotów po stronie długu w stosunku zobowiązaniowym o niezmienionej treści. Innymi słowy, czynność kumulatywnego przystąpienia do długu nie prowadzi do zwolnienia dłużnika dotychczasowego z ciążących na nim obowiązków. Podmiot przystępujący staje się dłużnikiem dodatkowym i podnosi odpowiedzialność solidarną wraz z dłużnikiem pierwotnym. Wskutek kumulatywnego przystąpienia do długu nie powstaje nowa więź obligacyjna między wierzycielem a nowym dłużnikiem, bo dług ciążący na dotychczasowym dłużniku po prostu staje się długiem, za który odpowiada również podmiot przystępujący (vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dn. 23.05.2016r., I ACa 1138/15, lex nr 2071583). W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu pozwana w dniu 25 czerwca 2009r. przystąpiła do długu stwierdzonego prawomocnym nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym przez Sąd Rejonowy w Katowicach z dnia 26 marca 2003r. w sprawie sygn. akt IX GNc 1829/03/10. Odnośnie stawianego przez pozwaną zarzutu przedawnienia roszczenia, słusznie wskazała ona, iż w niniejszej nie ma możliwości zastosowania wobec niej dziesięcioletniego terminu przedawnienia z art. 125 § 1 k.c. W ocenie Sądu orzekającego termin przedawnienia roszczenia w stosunku do pozwanej wynosi jednak nie jak podała dwa lata, lecz trzy lata zgodnie z art. 118 k.c. , a to z racji tego, iż dotyczy ono roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez powoda, co wynika z powyższych dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Powód wystąpił z powództwem w niniejszej sprawie w dniu 12 grudnia 2011r., co nastąpiło przed upływem wskazanego wyżej trzyletniego okresu przedawnienia, którego bieg rozpoczął się w stosunku do pozwanej dopiero w dniu złożenia przedmiotowego oświadczenia i zarazem kumulatywnego przystąpienia do długu tj. w dniu 25 czerwca 2009r. Mając na uwadze powyższe Sąd, uznając roszczenie za zasadne, uwzględnił je w całości orzekając jak w sentencji. Przy czym zaznaczono w wyroku, że pozwana za spłatę zasądzonych należności odpowiada solidarnie z W. W.

(1), co do którego Sąd Rejonowy w Katowicach wydał prawomocny nakaz zapłaty z dnia 26.03.2003r. O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 k.c. przy uwzględnieniu nowelizacji przepisu z dniem 1 stycznia 2016r., zasądzając je od daty wymagalności wynikającej z nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym przez Sąd Rejonowy w Katowicach z dnia 26 marca 2003r. w sprawie sygn. akt IX GNc 1829/03/10, tj. od dnia 23 sierpnia 2002r. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. Na koszty poniesione przez powoda złożyła się wyłącznie opłata sądowa w kwocie 102,00 zł.