Sad powszechny, II K 351/17

Sygn. akt II K 351/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 października 2017 roku Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Renata Folkman Protokolant: Joanna Kotala przy udziale Prokuratora: aplikanta prokuratorskiego Damiana Mularczyka po rozpoznaniu w dniach 9 sierpnia 2017 roku, 12 października 2017 roku na rozprawie sprawy B. K. c. K. i M. z domu J. ur. (...) w P. (...) oskarżonej o to, że: w dniu 01.05.2017 r. ok. godz. 21:15 na ul. (...) w P. (...) prowadziła po drodze publicznej pojazd mechaniczny – samochód osobowy marki F. (...) nr rej. (...) w ruchu lądowym pomimo prawomocnego zakazu orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w P. (...) II Wydział Karny z dnia 10.03.2016 r. sygn. akt II K 60/16 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 3 lat oraz pomimo prawomocnego zakazu orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w P. (...) II Wydział Karny z dnia 20.02.2017 r. II K 804/16 dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego czym umyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, tj. o czyn z art. 244 kk orzeka:

1. oskarżoną B. K. uznaje za winną popełnienia zarzuconego jej czynu wyczerpującego znamiona art. 244 kk w zw. z art. 4§1 kk i za to na podstawie art. 244 kk wymierza jej karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;
2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego T. S. kwotę 516,60 zł (pięciuset szesnastu złotych, sześćdziesięciu groszy) złotych tytułem kosztów obrony udzielonej oskarżonej z urzędu;
3. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1079,55 zł (jednego tysiąca siedemdziesięciu dziewięciu złotych, pięćdziesięciu pięciu groszy) tytułem zwrotu wydatków postępowania oraz wymierza jej opłatę w kwocie 60 (sześćdziesięciu) złotych. UZASADNIENIE Sąd ustalił stan faktyczny: B. K. była już karana. Wyrokiem Sądu Rejonowego w P. (...) . z dnia 10.03.2016 r. sygn. II K 60/16, za czyn z art. 178 a § 1 kk (stan nietrzeźwości 1,21 mg/l), popełniony w dniu 07.01.2016 r. została skazana na karę grzywny oraz zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat w ruchu lądowym. Zakaz biegł od dnia 07.01.2016 r. Następnie wyrokiem Sądu Rejonowego w P. (...) z dnia 20.02.2017 r. sygn. II K 804/16 za czyn z art. 178 a § 4 kk (stan nietrzeźwości 1,20 mg/l), popełniony w dniu 14.11.2016 r. została skazana na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat oraz dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Wyrok uprawomocnił się 28.02.2017 r. (dowód: karta karna – k. 3, odpis wyroku – k. 7, odpis wyroku – k. 8) W dniu 01.05.2017 r. B. K. pojechała samochodem F. (...) nr rej. (...) (jako kierująca) na dworzec odebrać swoją córkę. Kiedy już córkę odwiozła do (jej) domu i jechała do swojego mieszkania, wówczas została zatrzymana przez policję (o godzinie 21.15, na ulicy (...) ) do kontroli drogowej. Podczas kontroli policjanci stwierdzili, że kierująca tym pojazdem B. K. ma orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego. (dowód: wyjaśnienia B. K. – k. 34 v, notatka – k. 1) B. K. nie jest chora psychicznie, ani upośledzona umysłowo, natomiast wykazuje inne zakłócenia czynności psychicznych pod postacią uzależnienia od alkoholu, zaburzeń adaptacyjnych oraz cech zaburzeń osobowości. Biegli nie stwierdzili ograniczeń poczytalności w stosunku do zarzucanego jej czynu. Stan zdrowia oskarżonej pozwala na jej udział w czynnościach procesowych, natomiast wymaga ona pomocy obrońcy z urzędu. (dowód: opinia – k. 66 - 69) B. K. urodziła się (...) . Jest średniego wykształcenia, aktualnie pozostaje na utrzymaniu swoich rodziców, bezrobotna. Jest rozwiedziona, ma jedną studiującą córkę. (k. 34) B. K. przyznała się do zarzucanego czynu i wyjaśniła, że bardzo żałuje tego, co się stało. Powiedziała, że wsiadła tego dnia w samochód, pomimo obowiązujących ją zakazów, bo chciała odebrać z dworca 21 – letnia córkę, która wracała z wycieczki i była chora. Dodała, że mieszkała wówczas (i nadal) z konkubentem w P. (...) ale on nie mógł jej córki odebrać, bo nie było go w domu; były mąż nie mógł córki odebrać, bo nie ma prawa jazdy. Przyznała, że córka dzwoniła jeszcze z drogi prosząc o zabranie jej z dworca, mogła więc zatelefonować (oskarżona) do swego ojca z prośbą, by odebrał jej córkę z dworca, z tym że rodzice zamieszkują w W. , nie chciała więc ojca fatygować, no i wsiadła w samochód i pojechała po swoje dziecko, które odebrała z dworca, odwiozła na ulicę (...) , gdzie ją zostawiła i pojechała do domu, a ponieważ zdaniem policji przejechała skrzyżowanie na czerwonym świetle (z czym się nie zgadza), to ją zatrzymali do kontroli. Przyznała, że jazda samochodem była to „głupota” z jej strony. Dodała, ze od 2015 – 2016 leczy się prywatnie u lekarza psychiatry, bo „nie dawała sobie rady psychicznie, głównie z powodu alkoholu”, teraz przyjmuje leki i lepiej funkcjonuje. (k. 35) Sąd ocenił i zważył, co następuje: Materiał dowodowy jest w tej sprawie niesprzeczny. Wyjaśnienia oskarżonej są szczere i nie kłócą się z notatką policjantów. W opinii biegłych psychiatrów potwierdziło się z kolei, że oskarżona jest uzależniona od alkoholu. Wyjaśnienia B. K. sąd uznał więc za w pełni wiarygodne. B. K. kierując pojazdem mechanicznym po drodze publicznej, wbrew orzeczonemu prawomocnie (dwoma wyrokami sądowymi) zakazowi wypełniła znamiona przestępstwa z art. 244 kk , w wersji obowiązującej w dacie popełnienia czynu (tj. przed zmianą tegoż przepisu, z dniem 01.06.2017 r. sprowadzającą się do zaostrzeniem dolnej i górnej granicy zagrożenia), stąd też kwalifikacja w związku z art. 4 § 1 kk . Wymierzając karę sąd kierował się dyrektywami art. 53 kk . Po stronie okoliczności łagodzących sąd uwzględnił przyznanie się i złożenie wyjaśnień oraz szczery żal. Po stronie okoliczności obciążających sąd uwzględnił, iż przypisanego czynu oskarżona dopuściła się wkrótce po orzeczeniu wobec niej kolejnego już zakazu. Chronologia zdarzeń jest następująca: w dniu 07.01.2016 r. B. K. kieruje jako nietrzeźwa, za co zostaje skazana w dniu 10.03.2016 r.; następnie w dniu 14.11.2016 r. ponownie kieruje jako nietrzeźwa (i już wbrew zakazowi), za co zostaje skazana w dniu 20.02.2017 r. Po czym w dniu 01.05.2017 r. jedzie (trzeźwa, ale wbrew zakazowi). Powyższe okoliczności przemawiają obciążająco. W ich świetle, w ocenie sądu rejonowego jedyną właściwą reakcją karną na zaistniały czyn jest kara pozbawienia wolności. Zważywszy powyższe okoliczności obciążające sąd nie znalazł podstaw do zastosowania art. 37 a kk i wymierzenia kary innego rodzaju niż pozbawienia wolności. Z kolei treść art. 69 § 1 kk wyklucza warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności. Mając powyższe na względzie sąd wymierzył karę 2 miesięcy pozbawienia wolności. O należności obrońcy z urzędu sąd orzekł w oparciu o § 17 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03.10.2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. O kosztach postępowania sąd orzekł w oparciu o art. 627 kpk i art. 616 § 2 kpk .