Sad powszechny, VI P 688/13

Sygn. akt VI P 688/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2013 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSR Monika Rosłan - Karasińska Ławnicy: Wanda Anna Wach, Anna Marianna Wiśniewska Protokolant: stażysta Agnieszka Łumińska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 r. na rozprawie sprawy z powództwa J. S. przeciwko Zarządca masy upadłości (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. w upadłości układowej o przywrócenie do pracy postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie. VI 688/13 UZASADNIENIE Pismem z dnia 2 lipca 2012 roku J. S. złożył powództwo przeciwko (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. o przywrócenie do pracy. W uzasadnieniu wskazał, iż pracuje w pozwanej spółce od 1984 roku, rzetelnie wywiązywał się ze swoich obowiązków oraz jest wykwalifikowanym pracownikiem. Podniósł również, iż mimo wielu schorzeń i stwierdzonego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 17%, nadal wykonywał uciążliwą pracę na tym samym stanowisku, gdyż bardzo zależy mu na zatrudnieniu. W odpowiedzi na pozew, pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że w związku z trudną sytuacją ekonomiczną spółki podjęto działania naprawcze m.in. reorganizację, polegającą głównie na likwidacji niektórych części działalności. Zlikwidowano również bazę T. , gdzie pracę wykonywał powód. Spółka nie miała możliwości zaproponowania powodowi innego stanowiska, dlatego tez w dniu 4 lipca 2012 roku zostało mu wręczone wypowiedzenie umowy o pracę. Ponadto podniesiono również, iż dodatkowym kryterium kwalifikującym powoda do zwolnienia była niska wydajność jego pracy. Postanowieniem z dnia 13 września 2013 roku, Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie IX Wydział Gospodarczy ogłosił upadłość (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. z możliwością zawarcia układu. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 27 listopada 2013 roku, powód cofnął pozew w zakresie przywrócenia go do pracy oraz wniósł o zakończenie przedmiotowego postępowania. Pełnomocnik pozwanego wyraził zgodę na cofnięcie pozwu i zrzekł się kosztów zastępstwa procesowego. Postanowieniem z dnia 27 listopada 2013 roku, Sąd umorzył postępowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 355 § 1 k.p.c. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne. Artykuł 203 § 1 k.p.c. stanowi natomiast, iż pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku. Powód cofnął pozew, a pozwany wyraził na to zgodę. Zatem, stwierdzić należy, iż cofnięcie nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa – art. 203 § 4 k.p.c. Sąd nie stwierdził jednak, w przedmiotowym postępowaniu, naruszenia wskazanych wyżej przesłanek. Ponadto, zgodnie z dyspozycją zawartą art. 469 k.p.c. , Sąd uzna zawarcie ugody, cofnięcie pozwu, sprzeciwu lub środka odwoławczego oraz zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia za niedopuszczalne wówczas, gdyby czynność ta naruszała słuszny interes pracownika lub ubezpieczonego. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził, aby cofnięcie powództwa naruszyło słuszny interes pracownika. Sam powód podniósł, iż obecnie jest na rencie i nie chce już pracować w pozwanej spółce. Takie oświadczenie, nawet bez cofnięcia pozwu, skutkowałoby umorzeniem postępowania w związku z jego bezprzedmiotowością, gdyż powód wnosił jedynie o przywrócenie do pracy. Mając powyższe na uwadze, wobec cofnięcia pozwu przez powoda i nie stwierdzenia przez Sąd naruszenia wskazanych wyżej przesłanek, należało orzec jak w sentencji postanowienia.