Sad powszechny, I C 1254/16

Sygn. akt I C 1254/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 marca 2018 r. Sąd Rejonowy Gdańsk – Północ w Gdańsku I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Marek Jasiński Protokolant: Michał Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy z powództwa D. C. i J. S. przeciwko Č. S. z siedzibą w P. (...) o zapłatę I. zasądza od Č. S. z siedzibą w P. (...) na rzecz D. C. i J. S. kwotę 500 zł (pięćset złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 10 maja 2016 r. do dnia zapłaty; II. umarza postępowanie w zakresie żądania zasądzenia kwoty 9016,27 zł (dziewięć tysięcy szesnaście złotych dwadzieścia siedem groszy); III. w pozostałym zakresie powództwo oddala; IV. zasądza od D. C. i J. S. na rzecz Č. S. z siedzibą w P. (...) kwotę 4817 zł (cztery tysiące osiemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu; V. nakazuje ściągnąć od D. C. i J. S. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku kwotę 1019,54 zł (jeden tysiąc dziewiętnaście złotych pięćdziesiąt cztery grosze) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. Sygn. akt I C 1254/16 UZASADNIENIE Powodowie D. C. i J. S. , pozwem z dnia 9 maja 2016 roku, domagali się zasądzenia od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w P. (...) – w dalszej części uzasadnienia oznaczona nazwą handlową, pod którą działa na rynku ubezpieczeń – P. , kwoty 10.116,27 zł wraz z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego. Dochodzona pozwem kwota stanowiła odszkodowanie za szkodę powstałą w dniu 31 lipca 2015 r. w pojeździe marki T. (...) o numerze rejestracyjnym (...) . Pozwana wypłaciła poszkodowanemu odszkodowanie z polisy OC sprawcy zdarzenia w wysokości 9.000 zł, która miałaby wynikać z różnicy wartości kosztów naprawy naprawy pojazdu określonej na kwotę 18.625 zł, a wartością rynkową pojazdu przed szkodą, którą P. określiła na kwotę 18.600 zł. Z uwagi na błędne ustalenia, pozwany zakwalifikował szkodę jako całkowitą. Na kwotę dochodzoną pozwem złożyły się: kwota 9.625 zł, stanowiąca różnicę pomiędzy wartością kosztów naprawy określonej przez stronę pozwaną na kwotę 18.625 zł, a wypłaconą kwotą w wysokości 9.000 zł oraz kwota 491,27 zł stanowiąca skapitalizowane odsetki od przedmiotowej kwoty od dnia 3 września 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 8 maja 2016 r. W odpowiedzi na pozew pozwana (...) S.A. wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie od powodów solidarnie na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa według norm przepisanych. W uzasadnieniu do powyższego wskazała, iż z uwagi na nieopłacalność naprawy, należne poszkodowanym odszkodowanie zostało obliczone metodą szkody całkowitej, tj. jako różnica między wartością pojazdu przed szkodą, a wartością pozostałości. Wartość pojazdu T. (...) została oszacowana na 18.600 zł, natomiast koszty naprawy tego pojazdu wynosiły 18.624,62 zł. Wartość pojazdu w stanie uszkodzonym w wysokości 9.600 zł została ustalona na aukcji internetowej. Ponadto pozwana podkreśliła, że w procesie likwidacji szkody strona powodowa domagała się zakwalifikowania szkody jako całkowitej, co zostało również potwierdzone informacją uzyskaną z (...) T. , w której wskazano, że szkoda powinna zostać rozliczona powyżej opisaną metodą. Na rozprawie w dniu 23 marca 2018 roku strona powodowa cofnęła powództwo wraz ze zrzeczeniem się roszczenia co do kwoty 9.016,27 zł i wniosła o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 1.100 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 31 lipca 2015 r. w wyniku kolizji drogowej, doszło do uszkodzenia samochodu marki T. (...) o nr rej. (...) , należącego do D. C. i J. S. . Sprawca zdarzenia ubezpieczony był z tytułu odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w (...) S.A. z siedzibą w P. (...) Pismem z 28 października 2015 r. P. poinformowała stronę o przyznaniu odszkodowania z tytułu zdarzenia, jakie miało miejsce 31 lipca 2015 r., w wysokości 9.000 zł. / bezsporne: nadto dowód: pismo P. z dnia 28.10.2015r. (k.31-32)/ Strona powodowa nie zgadzając się z wysokością przyznanego jej odszkodowania, zleciła sporządzenie przez Biuro (...) , (...) opinii. Na jej podstawie została określona wartość rynkowa pojazdu marki T. (...) na dzień 31 lipca 2015 r. na kwotę 19.500 zł. Pismem z dnia 27 listopada 2015 roku powodowie wnieśli przedsądowe wezwanie do zapłaty, w którym domagali się wypłaty należnego odszkodowania w wysokości 9.625 zł. /dowody: wezwanie do zapłaty z dnia 27.11.2015r. (k.43-46), opinia nr (...) (k.47-53)/ W odpowiedzi na reklamację pozwana wskazała, iż rozliczenie przedmiotowej szkody – z racji braku ekonomicznego uzasadnienia do podjęcia naprawy – zostało dokonane na zasadach szkody całkowitej. Ponadto wypłatę odszkodowania uważa za dopełniającą obowiązkowi naprawienia szkody. /dowód: odpowiedz na reklamację z dnia 10.2.2016r. (k.55-56)/ Pozwany w dniu 1 września 2015na aukcji internetowej umieścił pojazd T. (...) o nr rej (...) w celu ustalenia rynkowej wartości pojazdu w stanie uszkodzonym. Najwyższa oferta została uzyskana w dniu 10 lutego 2015 roku i opiewała na kwotę 9.600 zł. /dowód: wydruk ze strony internetowej (k.79)/ W dniu 29 grudnia 2016 roku pojazd marki T. (...) został sprzedany za kwotę 9.000 zł. /dowód: ksero umowy (k.240)/ Wartość rynkowa pojazdu marki T. (...) w stanie sprzed szkody wynosiła 19.100 zł (brutto), zaś technicznie i ekonomicznie uzasadniony koszt naprawy przedmiotowego samochodu wynosi 21.878,12 zł (brutto). /dowód: Opinia biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej – k. 150-170 wraz z opinią uzupełniającą - k.201-219)/ Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zaoferowanych przez strony dowodów w postaci wyżej wymienionych dokumentów, w tym zawartych w aktach szkody oraz dokumentu prywatnego w postaci wydruku ze strony internetowej, których autentyczność i wiarygodność nie była w toku procesu kwestionowana, nie budziła również wątpliwości Sądu. Za wiarygodny dowód w sprawie Sąd uznał również opinię biegłego sądowego z zakresu techniki motoryzacyjnej K. K. . Opinia została sporządzona przez biegłego sądowego mającego odpowiednią wiedzę i doświadczenie zawodowe. Opinia jest spójna i logiczna, zaś wnioski z opinii zostały przez biegłego należycie umotywowane w opisowej części opinii. Zastrzeżenia do opinii zgłoszone przez pozwanego zostały należycie wyjaśnione przez biegłego w uzupełniającej pisemnej opinii. Strona powodowa złożyła zastrzeżenia do opinii biegłego sądowego, wnosząc o wydanie opinii uzupełniającej w zakresie okoliczności przedmiotowej sprawy i sporządzenia opinii w sprawie kosztów naprawy ekonomicznie uzasadnionych, tj. w wysokości niższej niż wyliczona wartość pojazdu, zgodnie ze wskazaniem biegłego. Zdaniem strony, biegły dokonał wyceny wartości pojazdu innego niż pojazd należący do powodów. Biegły w opinii uzupełniającej wyczerpująco ustosunkował się do zarzutów strony powodowej i podniósł, że za ekonomicznie uzasadniony koszt naprawy można jedynie uznać koszt niższy od wyliczonej wartości rynkowej pojazdu. Ponadto po ponownej analizie danych dokonał zmiany w sporządzonej wyceny, poprzez wprowadzenie korekty w wyposażeniu przedmiotowego pojazdu i ustalił, że jego wartość rynkowa na dzień 31 lipca 2015 r. wynosiła 19.100 zł. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do oceny technicznie i ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu marki T. (...) o nr rej. (...) w odniesieniu do wartości rynkowej pojazdu i wypłaconego dotychczas odszkodowania. W konsekwencji ustalić należało, czy rozliczenie szkody powinno nastąpić w oparciu o konstrukcję tzw. szkody całkowitej. W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie w niewielkiej części. Zgodnie z przepisem art. 822 k.c. , w wyniku zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. W przypadku umowy odpowiedzialności cywilnej, odpowiedzialność za szkodę zakładu ubezpieczeń jest pochodną odpowiedzialności samego sprawcy szkody. Jego odpowiedzialność za szkodę wynika z art. 436 § 2 k.c. , zgodnie z którym w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody, posiadacze mechanicznych środków komunikacji mogą wzajemnie żądać naprawienia szkód majątkowych i niemajątkowych tylko na zasadach ogólnych, a zatem winy, przy czym uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Zasada ta doszczegółowienia została art. 35 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, (...) odnośnie szkód powstałych w wyniku zdarzeń komunikacyjnych, zgodnie z którym ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. Świadczenie ubezpieczyciela obejmuje zapłatę sumy pieniężnej odpowiadającej wysokości poniesionej przez poszkodowanego szkody ( art. 805 k.c. ). Należy również wskazać, że odszkodowanie pieniężne, zgodnie z przepisem art. 363 § 1 k.c. powinno stanowić sumę adekwatną, umożliwiającą przywrócenie stanu pojazdu sprzed zaistnienia szkody i odpowiadać realnym w okolicznościach niniejszej sprawy kosztom naprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy, Sąd oparł się przede wszystkim na ustaleniach poczynionych przez biegłego sądowego K. K. , który w swojej opinii uzupełniającej wskazał, iż wartość rynkowa pojazdu T. (...) o nr rej. (...) w stanie sprzed zdarzenia z dnia 31 lipca 2015 roku wynosiła 19.100 zł. Koszt naprawy przedmiotowego pojazdu wyliczony w oparciu o średnie stawki rynkowe. Z uwzględnieniem dostępnych w dacie szkody części alternatywnych najlepszej jakości i operacji naprawczych niezbędnych do przeprowadzenia naprawy wynosi 21.878,12 zł brutto. Biegły jednoznacznie wskazał, że zarówno koszt naprawy wyliczony w oparciu o średnie stawki rynkowe i części oryginalne oraz w oparciu o średnie stawki rynkowe i dostępne części alternatywne przewyższały określoną przez biegłego wartość rynkową przedmiotowego pojazdu. W takim przypadku naprawa pojazdu jest ekonomicznie nieuzasadniona i wówczas rozliczenie szkody powinno nastąpić na zasadach szkody całkowitej, poprzez wyliczenie różnicy pomiędzy wartością rynkową pojazdu w stanie jak sprzed szkody, a wartością pozostałości ustalona na podstawie rozmiaru szkody i wysokości oszacowanego kosztu naprawy. Wartość pozostałości pojazdu została określona w toku postepowania likwidacyjnego na kwotę 9.600 zł. Ponadto powyżej wskazana cena została ustalona na aukcji internetowej, na której przedmiotowy samochód umieściła strona powodowa. Podkreślić należy, iż w toku procesu wartość ta nie była kwestionowana, Sąd zatem uznał tę okoliczność za niesporną w rozumieniu art. 230. Dodatkowo powodowie sprzedali pojazd marki T. (...) po upływie około dwóch lat od zdarzenia komunikacyjnego z dnia 31 lipca 2015 r. za cenę 9.000 zł, a więc o kwotę zaledwie 600 zł niższą niż proponowana w postępowaniu likwidacyjnym. Zdaniem Sądu nie można obciążyć odpowiedzialnością strony pozwanej za skutki zaniechania powodów i upływu czasu wartość pojazdu uległa zmniejszeniu. Sąd na podstawie art. 355 § 1 k.p.c. w zw. z art. 203 § 1 k.p.c. umorzył postępowanie, co do kwoty 9.016,27 zł z uwagi na skuteczne cofnięcie pozwu wraz ze zrzeczeniem się roszczenia. Dlatego też w wyroku w punkcie I zasądził od Č. S. z siedzibą w P. (...) na rzecz D. C. i J. S. kwotę 500 zł, stanowiącą różnicę między wartością rynkową pojazdu sprzed szkody, wynoszącą 19 100 zł, a wartością tzw. pozostałości, wynoszącą 9600 zł i wypłaconego powodom odszkodowania, tj. kwoty 9 000 zł., w pozostałym zakresie powództwo oddalając. O żądaniu w zakresie odsetek ustawowych za opóźnienie od zasądzonej kwoty Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu, tj. od dnia wniesienia pozwu – 10 maja 2016 r., stosownie do przepisów art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Sąd, w oparciu o przepisy art. 98 § 1 i 3 k.p.c. orzekł w punkcie IV wyroku o kosztach procesu. Należy zaznaczyć, że zgodnie z ogólną zasadą strona przegrywająca proces jest zobowiązana do zwrotu kosztów postępowania stronie przeciwnej. W przedmiotowej mając na uwadze, iż strona pozwana uległa jedynie co do nieznacznej części roszczenia, Sąd na potrzeby rozliczenia kosztów procesu uznał pozwaną za stronę wygrywającą w całości. W związku z tym Sąd zasądził od powodów na rzecz pozwanej kwotę 4.817 zł. Podkreślenia przy tym wymaga, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do odstąpienia od obciążania powodów obowiązkiem zwrotu pozwanemu celowych kosztów obrony. Zgodnie z art. 102 k.p.c. , w wypadkach szczególnie uzasadnionych, sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Przepis ten stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 98 k.p.c. zasady odpowiedzialności za wynik procesu, który winien być stosowany, gdy zasady wyrażonej w art. 98 k.p.c. nie można by pogodzić z zasadami słuszności. Jest to instytucja tzw. prawa sędziowskiego i sposób korzystania z art. 102 k.p.c. jest suwerennym uprawnieniem jurysdykcyjnym sądu orzekającego i to do jego oceny należy przesądzenie, czy wystąpił szczególnie uzasadniony wypadek, który uzasadnia odstąpienie od generalnej zasady obciążenia kosztami procesu strony przegrywającej spór. Dokonując oceny zastosowania bądź nie art. 102 k.p.c. , sąd kieruje się własnym poczuciem sprawiedliwości (wyrok SN z dnia 19 maja 2006 r., III CK 221/05 (niepubl.). Przepis art. 102 ma charakter dyskrecjonalny. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia szczególnie uzasadnionego wypadku, pozostawiając wypracowanie kryteriów uznania, że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek orzecznictwu i doktrynie. Ocena ta musi mieć na względzie całokształt okoliczności sprawy. Chodzi tu nie tylko o okoliczności związane z przebiegiem procesu, ale również pozostające poza jego obszarem (np. stan majątkowy stron, ich sytuacja życiowa). Okoliczności te powinny być oceniane przede wszystkim z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Zarówno w toku procesu, jak i w toku postępowania przedprocesowego powodowie reprezentowani byli przez profesjonalny podmiot zajmujący się dochodzeniem odszkodowań, zaś roszczenie od początku było sporne. Co więcej, stanowisko pozwanego było zarówno w toku postępowania likwidacyjnego niezmienne, sprowadzające się do rozliczenia szkody metodą szkody całkowitej, co zostało potwierdzone w procesie wynikami postępowania dowodowego. W zachowaniu pozwanego nie można zatem dopatrzyć się żadnych okoliczności świadczących o tym, że jego zachowanie naruszało zasady współżycia społecznego w sposób pozwalający na zastosowanie art. 102 k.p.c. Jednocześnie, na postawie art. 113 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 98 § 1 k.p.c. Sąd zasądził od strony powodowej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku nieuiszczone koszty sądowe w postaci niepokrytych z zaliczki kosztów przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w wysokości 1.019,54 zł. Sygn. akt I C 1254/16 ZARZĄDZENIE (...) 1. (...) 2. (...) 3. (...) (...)