Sad powszechny, IV U 1322/17

Sygn. akt IV U 1322/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2018 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Anna Guniewska Protokolant: st. sekr. sądowy Magdalena Rykała-Płodzień po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2018 r. w Rzeszowie sprawy z wniosku A. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. o emeryturę na skutek odwołania A. P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia 04/10/2017 r. znak (...) I. zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia 04/10/2017 r. znak: (...) w ten sposób, że przyznaje wnioskodawcy A. P. prawo do emerytury poczynając od dnia 26 sierpnia 2017r. oraz ustala brak odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.- II. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. na rzecz wnioskodawcy A. P. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt IV U 1322/17 UZASADNIENIE wyroku z dnia 28 lutego 2018r. Decyzją z dnia 4.10.2017r., znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. powołując się na przepisy ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2017r. poz. 1383 z późn.zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. nr 8 poz. 43 z późn. zm.) po rozpoznaniu wniosku z dnia 11.08.2017r. odmówił A. P. prawa do emerytury. Na uzasadnienie podano, iż wnioskodawca do dnia 01.01.1999r. nie udowodnił 15 lat zatrudnienia w szczególnych warunkach a jedynie 7 lat 8 miesięcy i 23 dni. W odwołaniu A. P. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji przez przyznanie prawa do emerytury. W odpowiedzi Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. wniósł o oddalenie odwołania. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Wnioskodawca A. P. urodził się (...) W okresie od -03.09.1973r. do 31.12.1994r. był zatrudniony w „ Z. ” w R. , gdzie wykonywał prace polegające na bieżącej konserwacji maszyn i urządzeń w wydziale będącym w ruchu – pracując na stanowisku ślusarz remontowy – dział XIV poz. 25 , Wykaz A ( dowód: świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych z dnia 21.06.2017r.) Natomiast w okresie od dnia 1.01.1995r. do 31.01.2014r. był zatrudniony w (...) Sp. z o.o. i wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych pracę: ślusarza, bieżącą konserwację agregatów i urządzeń oraz prace montażowe i remontowe w oddziałach będących w ruchu, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w „wykazie Dz.U . nr 3/1983 Dz.XIV poz. 25 p.1 Wyk A. stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. Dz.U. z 1983r. , Nr 8, poz.

1. ze zm. W świadectwie pracy z dnia 6.09.2017r. stwierdzono, że stanowisko ślusarza wymienione jest w Dz.XIV poz. 25 p.1 Wyk. A załącznika nr 1 do Zarządzenia nr 3 Ministerstwa Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30.03.1985r. w sprawie wykazu stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach uprawniające do wcześniejszego przejścia na emeryturę oraz do wzrostu emerytury lub renty (Dz.Urz. MB z 1983r. Nr 3, poz. 6). Firma (...) ulegała licznym przekształceniom oraz podziałom na różne spółki m.in. Z. – Zakład (...) Sp. z o. o. R. - Zakład (...) Sp. z o.o. Dokumenty pracownicze były wystawiane przez różne podmioty. Odwołujący się począwszy od 23 czerwca 1976r. do dnia dzisiejszego jest związany z jednym przedsiębiorstwem, w którym wykonuje ten sam zakres prac i obowiązków. W okresie spornym Z. był bardzo dużym i prężnie działającym przedsiębiorstwem, który składał się z wielu wydziałów m.in. Odlewni (...) , na której A. P. pracował do czasu przeniesienia go na Wydział PR
2. Tutaj pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy aż do końca 2004 roku. W okresie od 28 października 1977 roku do 13 października 1979r. odwołujący się odbył zasadniczą służbę wojskową. Po powrocie z wojska został ponownie przyjęty do pracy w tym samym przedsiębiorstwie, na to samo stanowisko pracy, co wynika bezpośrednio z treści świadectwa pracy z dnia 21 czerwca 2017r. W okresie od 2 stycznia 1995r. do 31 stycznia 2004r. świadczył pracę w „ Z. - Zakład (...) ” Sp. z o.o. – świadectwo pracy z dnia 31.01.2004r. R. – Zakład (...) oddelegował A. P. do innej spółki tj. Z. – Zakład (...) . Faktycznie A. P. w dalszym ciągu pracował na PR 20 tj. na dokładnie tej samej hali, w tych samych warunkach i wykonując ten sam zakres obowiązków. Odwołujący się świadczył pracę w warunkach szczególnych również w latach późniejszych. Do obowiązków A. P. należała obsługa maszyn oraz usuwanie awarii przegląd maszyn takich jak wotany w tym typ
3. Odwołujący się miał stały kontakt z chemikaliami np. płynem hydraulicznym do maszyn ciśnieniowych i centralnego smarowania maszyn. Hala na której pracował była duża. W powietrzu unosiły się pyły , opary dymu, oleju , metal) A. P. pracował na Wydziale PR-20 (dział zajmujący się przetwórstwem tworzyw sztucznych), gdzie pracował do 2004 roku. Panowała tu wysoka temperatura oraz hałas. W powietrzu unosiły się pyły. Na hali używany był silform do natłuszczania form, który był bardzo szkodliwym środkiem chemicznym. Praca na wydziale była trudna i niebezpieczna. Zakres obowiązków A. P. na hali PR 20 był dokładnie taki sam jak na Odlewni (...) uwzględnionej w świadectwach pracy jako praca w warunkach szczególnych. A. P. wykonywał pracę stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Wielokrotnie pracował w nadgodzinach, zdarzało się, że wypracował 200 godzin ponad normę w ciągu miesiąca. Sąd ustalił stan faktyczny na podstawię zgromadzonej dokumentacji, tj. akt emerytalnych, akt osobowych wnioskodawcy, zeznań świadków A. B. , E. G. , W. R. . Sąd dał wiarę zeznaniom świadków na okoliczność charakteru pracy odwołującego w spornych okresach w Z. i Firmie (...) . Zeznania w tej mierze są jasne i wzajemnie się uzupełniają. Należy zauważyć , że świadkowie pracowali z odwołującym. Posiadają zatem rzeczywistą wiedzę na temat pracy wykonywanej przez wnioskodawcę. Sąd zważył, co następuje: W niniejszej sprawie odwołujący legitymuje się wiekiem uprawniającym do spornego świadczenia z tytułu pracy w szczególnych warunkach wymienionych w wykazie A oraz posiada staż składkowy i nieskładkowy określony w § 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8 pos. 43, z późn. zm.) Kwestią sporną jest czy spełnia ostatnią przesłankę nabycia prawa do wcześniejszej emerytury, tj. wykazanie do 1.01.1999 wymaganego 15-letniego stażu pracy w szczególnych warunkach. Zgodnie z art. 184 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz.I. z 2009 nr 153, poz. 1227 z późn.zm.), ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku określonego w art. 32, 33, 39 i 40 ustawy emerytalnej, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy, tj. na dzień 1 stycznia 1999 r. osiągnęli oni okres zatrudnienia w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze wymagany według przepisów dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat ( dla kobiet) i 65 lat (dla mężczyzn), oraz okres składkowy i nieskładkowy o którym mowa w art.
4. Zgodnie z § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. nr 8 poz. 43 z późn. zm.) pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: 1 osiągnął wiek emerytalny wynoszący dla kobiet 55lt i 60 lat dla mężczyzn i ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w powyższym rozporządzeniu są okresy , w których praca w szczególnych warunkach była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy (§ 1 ust. 1 ww rozporządzenia) oraz, że okresy, w których praca była wykonywana w szczególnych warunkach, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy stwierdza zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach , wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 ww. rozporządzenia lub w świadectwie pracy. Jak ustalono odwołujący stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracował na stanowisku konserwatora maszyn i urządzeń - ślusarza remontu maszyn.. Wnioskodawca , co jednoznacznie wynika z zeznań świadków, naprawiał maszyny i usuwał bieżące awarie. Obsługiwał urządzenia do podgrzewania formy, naprawiał wtryskarki, manipulatory, termostaty, termoregulatory, urządzenia współpracujące z wtryskarką. Z zeznań wynika również, że stanowisko zajmowane przez wnioskodawcę - konserwator maszyn i urządzeń – ślusarz remontowy odpowiadało w rzeczywistości bieżącej konserwacji agregatów i urządzeń na oddziałach będących w ruchu. Stanowisko to jest wymienione w wykazie A dział XIV poz 25 Rozporządzenia Rady Ministrów z 7.02.1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Reasumując wnioskodawca spełnił warunki wynikające z art. 184 ustawy emerytalno- rentowej do uzyskania prawa do emerytury, bowiem na dzień złożenia wniosku o przyznanie prawa do emerytury w dniu 1.10.2010r. nie pozostawał w zatrudnieniu , nie należy do OFE na dzień 1.01.1999r. udowodnił do najmniej 25 lat okresów składkowych w tym 15 lat pracy w warunkach szczególnych, a w dniu (...) ukończył 60 lat życia. Dodać jeszcze potrzeba, że zasady przyznawania i wypłacania świadczeń emerytalno-rentowych reguluje ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych . W myśl art. 118 ust. 1 tej ustawy, organ rentowy wydaje decyzję w sprawie prawa do świadczenia lub ustalenia jego wysokości po raz pierwszy w terminie 30 dni od wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania tej decyzji, przy czym w razie ustalenia prawa do świadczenia lub jego wysokości orzeczeniem organu odwoławczego, za dzień wyjaśnienia ostatniej okoliczności uważa się również dzień wpływu prawomocnego orzeczenia organu odwoławczego (ust. 1a). W niniejszej sprawie nie ma podstaw do uznania, iż opóźnienie w przyznaniu świadczenia jest następstwem okoliczności, za które organ rentowy ponosi odpowiedzialność. Chociaż bowiem orzeczenie w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych ma charakter ustalający i prawo wnioskodawcy do emerytury istniało również w dacie wydania przez ZUS decyzji odmownej, to obowiązek świadczenia po stronie organu rentowego powstał dopiero od chwili ostatecznego rozstrzygnięcia sporu. Odpowiednie dowody przesądzenia kwestii stażu pracy wnioskodawcy w szczególnych warunkach zostały zgromadzone dopiero w postępowaniu sądowym zakończonym wyrokiem zmieniającym zaskarżoną decyzję. Za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności. Z tych względów na podstawie art. 477 14 § 2 kpc orzeczono jak w pkt I sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 kpc .