Sad powszechny, I1 C 1076/17

Sygn. akt I 1 C 1076/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 grudnia 2017 roku Sąd Rejonowy w Gdyni Wydział I Cywilny – Sekcja d.s. rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym w składzie: Przewodniczący: SSR Marzanna Stefaniuk-Muczyńska Protokolant: sekr. sąd. Monika Welka po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. w Gdyni na rozprawie sprawy z powództwa: (...) (...) z siedzibą w W. przeciwko: G. B. o zapłatę I. oddala powództwo; I. obciąża powoda kosztami procesu i uznaje je za uiszczone w całości. UZASADNIENIE Przedmiotowym pozwem powód (...) z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego G. B. kwoty 6.440,02 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu od dnia zapłaty, a także o obciążenie pozwanego obowiązkiem zwrotu na rzecz powoda kosztów procesu. Uzasadniając swoje żądanie powód wskazał, iż wierzytelność dochodzona niniejszym pozwem powstała w wyniku zawarcia przez pozwanego w dniu 14 maja 2001 r. umowy kredytu konsumpcyjnego gotówkowego o nr (...)- (...) ze (...) Bankiem (...) S.A. Według twierdzeń pozwu - ponieważ pozwany nie wywiązał się z przyjętego na siebie zobowiązania i nie dokonywał spłaty w terminach i wysokościach określonych w umowie - bank dokonał wypowiedzenia umowy. Powód wyjaśnił nadto, że w dniu 13 grudnia 2010 r. (...) Bank (...) S.A. zawarł z (...) Bank S.A. umowę przelewu wierzytelności, która objęła m.in. wierzytelność dochodzoną pozwem, a następnie (...) Bank S.A. zbył tę wierzytelność na rzecz (...) , który następnie przeniósł ją na rzecz easyDEBT (...) , a ten z kolei przeniósł ją na rzecz powoda. Powód podał nadto, że na kwotę dochodzoną pozwem składa się niespłacona przez pozwanego część kapitału w wysokości 1.333,36 zł, opłaty, prowizje i koszty w wysokości 133,40 zł oraz skapitalizowane odsetki: umowne w wysokości 4.045,14 zł naliczone za okres od daty zawarcia umowy bankowej do dnia jej rozwiązania, za opóźnienie w spełnieniu świadczenia w kwocie 836,70 zł i ustawowe w kwocie 91,42 zł. W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa z uwagi na przedawnienie roszczenia dochodzonego pozwem; zarzut ten podtrzymał także na rozprawie w dniu 7 listopada 2017 r. (k. 102) W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 22 listopada 2017 r. (wniesionym do Sądu ze skutkiem na dzień 23 listopada 2017 r. powód oświadczył, iż cofa przedmiotowy pozew, bez zrzeczenia się roszczenia. (k. 111) Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2017 r. pozwany oświadczył, iż nie wyraża zgody na cofnięcie przez powoda pozwu bez jednoczesnego zrzeczenia się przez niego roszczenia. (k. 115) Sąd zważył, co następuje: Uwzględniając fakt, iż przytoczone wyżej twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych sprawy nie zostały przez pozwanego zanegowane, wskazane przez powoda w treści uzasadnienia pozwu okoliczności faktyczne Sąd uznał za przyznane ( art. 230 kpc ). Przy czym, podkreślić należy, iż twierdzenia powoda zostały przez niego poparte złożoną do akt sprawy dokumentacją (vide: k. 15-79). Twierdzenia powoda, w świetle zgłoszonego przez pozwanego zarzutu przedawnienia roszczenia pozwanego nie dawały jednakże podstaw do uwzględnienia powództwa. Podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnia był bowiem skuteczny. Dochodzone przez powoda roszczenie, wynikające z umowy o pożyczkę pieniężną nr (...) w wysokości 2.000 zł, którą wraz z prowizją w wysokości 600 zł pozwany zobowiązany był zwrócić bankowi w 12-tu równych miesięcznych ratach począwszy od 14 czerwca 2001 r., stało się bowiem wymagalne z dniem 14 czerwca 2002 r. (vide: umowa pożyczki - k. 18 akt sprawy) . Skoro więc z pozwem o zapłatę należności wynikających z tej umowy powód wystąpił dopiero w dniu 21 marca 2017 r. (co wynikało z daty wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym - vide k. 2 akt sprawy) , to stwierdzić należało, że w dacie wniesienia pozwu roszczenie to było przedawnione. Z brzmienia art. 117 §1 kc wynika bowiem, że z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Artykuł 118 kc stanowi natomiast, że jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej — trzy lata. W związku z powyższym, skoro roszczenie dochodzone pozwem w zakresie najpóźniej płatnej raty stało się wymagalne z dniem 14 czerwca 2002 r., to z tym dniem rozpoczął się bieg 3-letniego terminu przedawnienia, który zakończył się z dniem 14 czerwca 2005 r. Przedawnieniu uległo także roszczenie o zapłatę przez pozwanego odsetek w uregulowaniu należności głównej i to zarówno w zakresie odsetek kapitałowych (te były bowiem ujęte w wysokości miesięcznej raty), jak i odsetek skapitalizowanych na dzień poprzedzający wystąpienie z przedmiotowym pozwem, a także odsetek od łącznej kwoty dochodzonej należności liczonych od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. W tym zakresie Sąd podzielił w całości uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2005 r. (wydaną w sprawie III CZP 42/04, a opublikowaną w OSNC 2005/9/149), zgodnie z którą roszczenie o odsetki za opóźnienie przedawnia się najpóźniej z chwilą przedawnienia się roszczenia głównego. Ze względu na akcesoryjność roszczenia o odsetki za opóźnienie przedawnia się ono bowiem w takim terminie jak roszczenie o niespełnione we właściwym czasie świadczenie pieniężne W tym stanie rzeczy, mając na względzie, iż stosownie do treści art. 117 §2 kc , po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia oraz uwzględniając okoliczność, iż w niniejszej sprawie pozwany podniósł zarzut przedawnienia, który to zarzut w toku postępowania okazał się zasadny, Sąd na mocy art. 117 §2 kc w zw. z art. 118 kc w punkcie I wyroku powództwo oddalił, jako przedawnione. W tym miejscu wskazać należy, że rozstrzygając w powyższy sposób Sąd miał na uwadze, że jakkolwiek w odpowiedzi na zgłoszony przez pozwanego zarzut przedawnienia powód złożył pismo, w którym podał, że cofa pozew bez zrzeczenia się roszczenia, to jednak skuteczność tego oświadczenia, z uwagi na złożenie go już po wywołaniu rozprawy (której pierwszy termin miał miejsce w dniu 7 listopada 2017 r.) uzależnione było od wyrażenia przez pozwanego zgody na tę czynność. Udzielenia takiej zgody pozwany zaś odmówił. Powyższe skutkowało koniecznością merytorycznego rozpoznania przez Sąd niniejszej sprawy, a w konsekwencji rozstrzygnięcia o zasadności powództwa przedmiotowym wyrokiem. W pkt. II wyroku powód, jako strona przegrywająca, na podstawie art. 98 §1 kpc w zw. art. 99 kpc i art. 108 kpc został obciążony obowiązkiem poniesienia w całości powstałych w sprawie kosztów procesu, przy czym z uwagi na ich uprzednie już przez niego poniesienie, zostały one uznane za uiszczone w całości.