Sad powszechny, II Ka 51/18

Sygn. akt II Ka 51/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 26 kwietnia 2018 r. Sąd Okręgowy w Koninie Wydział II Karny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Waldemar Cytrowski Protokolant: st. sekr. sąd. Irena Bąk przy udziale Łukasza Sobczaka Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Kole po rozpoznaniu 13.04.2018 r. sprawy K. S. oskarżonego o przestępstwo z art. 157§1 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Kole z 30.11.2017r. sygn. akt II K 252/17 Uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Kole do ponownego rozpoznania. Waldemar Cytrowski II Ka 51/18 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Kole wyrokiem z 30.11.2017 r. uniewinnił oskarżonego K. S. od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art. 157§1 kk . Wyrok zaskarżył prokurator, który zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść. W oparciu o ten zarzut wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Apelacja jest zasadna. Błąd w ustaleniach faktycznych może wynikać bądź z niepełności postępowania dowodowego (błąd braku), bądź z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd dowolności). Drugą z tych postaci błędu mógł popełnić Sąd I instancji. Sąd, aczkolwiek przeprowadził wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia dowody i ustalił konkurencyjne wersje zdarzenia, to jednak wobec treści zeznań - obiektywnego według Sądu świadka K. K. - za wiarygodną uznał wersję oskarżonego, że nie popchnął pokrzywdzonej do przydrożnego rowu. Ocena taka wydaje się jednak być co najmniej przedwczesna. Sąd nie docenił bowiem zeznań policjantów, pokrzywdzonej, jej męża, córki i zięcia, natomiast przecenił zeznania świadka K. K. . Z zeznań ww. świadków wprost bowiem wynika, iż zaraz po zdarzeniu zostało wezwane pogotowie ratunkowe i zawiadomiona policja, a nadto okazało się, iż pokrzywdzona wtedy rzeczywiście doznała opisanych obrażeń. Wbrew natomiast zasadom doświadczenia życiowego byłoby ustalenie, że akurat wtedy, tj. po zdarzeniu przy posesji B. i przed wezwaniem pogotowia ratunkowego i zawiadomieniem policji, obrażeń tych pokrzywdzona doznała na skutek własnego celowego działania. Z zeznań pokrzywdzonej i jej córki wynika również, iż oskarżony mógł mieć powód do zarzucanego mu zachowania albowiem obie zeznały, iż pokrzywdzona w czasie kłótni bądź uderzyła ręką w twarz bądź odepchnęła żonę oskarżonego. Oskarżony natomiast wyjaśnił, iż pokrzywdzona zaczęła ubliżać jego żonie. Z kolei pierwsze zeznania świadka K. K. budzą wątpliwości nie tylko co do tego, iż rzeczywiście widziała całe zdarzenie ale również co do tego, iż była świadkiem całkowicie obiektywnym. W czasie przesłuchania 25.02.2017 r. (k.33-34) zeznała bowiem „ mi wydaje się, iż K. S. nie uderzył ani nie zrobił krzywdy pani N. . Wydaje mi się, że oni to sobie wymyślili. Dla mnie wydaje się mało prawdopodobnym aby S. pobił panią N. ”. Z przytoczonego fragmentu zeznań wynika zatem, iż świadkowi tak się tylko wydawało. Świadek zeznała również „ O. i N. znani są z tego, że rozpowiadają różne nieprawdziwe rzeczy na temat sąsiadów, przez co dochodzi do różnych nieporozumień”. Z tego z kolei fragmentu zeznań wynika, iż do ww. osób świadek miała stosunek krytyczny. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd powinien zatem uwzględnić ww. uwagi i ponownie, posiłkując się wskazanymi w art. 7 kpk kryteriami, dokonać analizy istotnych dla rozstrzygnięcia dowodów. Sąd powinien również rozważyć przesłuchanie A. O. z U. wskazanego w zeznaniach złożonych w postępowaniu przygotowawczym przez męża pokrzywdzonej (k. 30) i ewentualnie skonfrontować ich zeznania. W razie natomiast ustalenia, iż oskarżony rzeczywiście wepchnął pokrzywdzoną do płytkiego przydrożnego rowu (k. 125), Sąd powinien również rozważyć czy oskarżony takim zachowaniem nie wyczerpał znamion przestępstwa z art. 157§3 kk . SSO Waldemar Cytrowski