Sad powszechny, III AUa 954/17

(1)przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. o prawo do świadczenia przedemerytalnego na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII U 1101/17 oddala apelację. SSA Grażyna Czyżak SSA Daria Stanek SSA Alicja Podlewska Sygnatura akt III AUa 954/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 31 października 2016 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. odmówił ubezpieczonej K. K.

(1)prawa do świadczenia przedemerytalnego, na podstawie przepisu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych , z powodu braku uprawnień. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że ubezpieczona nie udokumentowała wymaganego 35 letniego okresu składkowego i nieskładkowego, a jedynie 34 lata, 5 miesięcy i 18 dni; była zatrudniona w firmie (...) Sp. z o.o. przez okres krótszy niż 6 miesięcy; w świadectwie pracy nie wskazano podstawy prawnej rozwiązania stosunku pracy. W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczona K. K.

(1)wniosła o jej zmianę i przyznanie jej prawa do świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu wskazała, że okres zarejestrowana w PUP w G. nie został doliczony z uwagi na niedostarczenie przez ubezpieczoną odpowiedniego zaświadczenia. Natomiast zatrudnienie w (...) Sp. z o.o. nastąpiło na podstawie przejęcia w trybie art. 23 kodeksu pracy , tak więc do stażu pracy u ostatniego pracodawcy wliczony powinien zostać okres pracy w (...) z siedzibą w G. . W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych umorzył postępowanie w zakresie rozstrzygniętym decyzją z dnia 28 listopada 2016r.(punkt I), a w pozostałym zakresie zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał ubezpieczonej K. K.

(2)prawo do świadczenia przedemerytalnego od dnia 19 października 2016r. (punkt II). Powyższe rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy oparł na następujących ustaleniach i rozważaniach: Ubezpieczona K. K.

(1), urodzona (...) , w dniu 18 października 2016 roku złożyła wniosek o przyznanie jej prawa do świadczenia przedemerytalnego. Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją z dnia 31 października 2016 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. odmówił ubezpieczonej K. K.

(2)prawa do świadczenia przedemerytalnego, na podstawie przepisu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych , z powodu braku uprawnień. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że ubezpieczona nie udokumentowała wymaganego 35-letniego okresu składkowego i nieskładkowego, a jedynie 34 lata, 5 miesięcy i 18 dni; była zatrudniona w firmie (...) Sp. z o.o. przez okres krótszy niż 6 miesięcy; w świadectwie pracy nie wskazano podstawy prawnej rozwiązania stosunku pracy. Na skutek dostarczenia przez ubezpieczoną nowych dokumentów pozwany organ rentowy decyzją z dnia 28 listopada 2016 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. odmówił ubezpieczonej K. K.

(2)prawa do świadczenia przedemerytalnego, na podstawie przepisu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych , z powodu braku uprawnień. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że ubezpieczona udokumentowała wymagany 35 letni okres składkowy i nieskładkowy, jednak była zatrudniona w firmie (...) Sp. z o.o. przez okres krótszy niż 6 miesięcy a w świadectwie pracy nie wskazano podstawy prawnej rozwiązania stosunku pracy. W okresie od 1 października 2013r. do 31 maja 2014r. zatrudniona była w Piekarni (...) . S. J. C. w G. , natomiast od 1 czerwca 2014r. do 10 stycznia 2016r. ubezpieczona była zatrudniona w (...) G. . Przejście pracownika nastąpiło w trybie art. 23

(1)Kodeksu Pracy na tym samym stanowisku. Ubezpieczona nie została poinformowana pisemnie o przejęciu. W okresie od 11 stycznia 2016r. do 31 marca 2016r. zatrudniona była w (...) Sp. z o.o. na stanowisku sprzedawcy. Stosunek pracy ustał w wyniku likwidacji stanowiska pracy. Ubezpieczona pracowała w tej samej piekarni co w czasie, gdy zatrudniona była przez (...) , tj. w sklepie piekarniczym na P. R. Prace świadczyła za tym samym wynagrodzeniem. Nie otrzymała żadnych informacji na piśmie o przejęciu, nie podpisywała nigdy listy obecności ani wniosków o urlop. Firma (...) Sp. z o.o. miała tych samych właścicieli co (...) . W okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych ubezpieczona nie odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. 180 dni pobierania zasiłku dla bezrobotnych upłynęło w dniu 1 października 2016r. Sąd I instancji wyjaśnił, iż powyższy stan faktyczny ustalił w oparciu o przedłożone przez strony dokumenty, w tym dokumenty znajdujące się w aktach ubezpieczeniowych, których wiarygodność nie była kwestionowana w trakcie postępowania przez żadną ze stron, zatem również Sąd uznał je za miarodajne dla dokonania ustaleń. Sąd Okręgowy oparł się również na zeznaniach ubezpieczonej albowiem, w jego ocenie, złożone zostały w sposób spontaniczny, były jasne, szczegółowe i spójne i Sąd nie znalazł podstaw by odmówić im wiary. Sąd Okręgowy wskazał, iż kwestią sporną pomiędzy stronami było czy do rozwiązania stosunku pracy z (...) Sp. z o.o. doszło z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia oraz czy w zakładzie tym ubezpieczona zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, Przechodząc do rozważań prawnych, Sąd I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 170 z późn. zm.) prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która: 1) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z powodu likwidacji pracodawcy lub niewypłacalności pracodawcy, w rozumieniu przepisów o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, u którego była zatrudniona lub pozostawała w stosunku służbowym przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 56 lat - kobieta oraz 61 lat - mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 roku, Nr 69, poz. 415 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o promocji zatrudnienia", w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 55 lat - kobieta oraz 60 lat - mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 3) do dnia ogłoszenia upadłości prowadziła nieprzerwanie i przez okres nie krótszy niż 24 miesiące pozarolniczą działalność, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585, z późn. zm.), zwanej dalej " ustawą o systemie ubezpieczeń społecznych ", i za ten okres opłaciła składki na ubezpieczenia społeczne oraz do dnia ogłoszenia upadłości ukończyła co najmniej 56 lat - kobieta i 61 lat - mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 4) zarejestrowała się we właściwym powiatowym urzędzie pracy w ciągu 30 dni od dnia ustania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, pobieranej nieprzerwanie przez okres co najmniej 5 lat, i do dnia, w którym ustało prawo do renty, ukończyła co najmniej 55 lat - kobieta oraz 60 lat - mężczyzna i osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 4a) zarejestrowała się we właściwym powiatowym urzędzie pracy w ciągu 60 dni od dnia ustania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1518 i 1579), lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162 i 972), pobieranych nieprzerwanie przez okres co najmniej 365 dni, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana, i do dnia, w którym ustało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub zasiłku dla opiekuna, ukończyła co najmniej 55 lat - kobieta oraz 60 lat - mężczyzna i osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 5) do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 6) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego, z powodu likwidacji pracodawcy lub niewypłacalności pracodawcy, w rozumieniu przepisów o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, u którego była zatrudniona lub pozostawała w stosunku służbowym przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, posiadała okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn. W świetle art. 2 ust. 1 pkt 29 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 149 ze zm.), do której odsyła art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o świadczeniach przedemerytalnych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 170 ze zm.), stosunek pracy uważa się za rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy m.in. kiedy miała miejsce likwidacja stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych. Wskazać przy tym należy, że w powyższym przepisie przyczyny likwidacji stanowiska pracy zostały wskazane alternatywnie, tj. wystąpienie jednej z przyczyn powoduje, iż spełniony jest warunek rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. W orzecznictwie dominuje pogląd (tak: Wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 10 października 2012 r. w sprawie o sygn.. akt III AUa 545/12, Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie o sygn.. akt III AUa 1599/12), iż niezależnie od formy rozwiązania stosunku pracy, dla celów ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz.U. Nr 120, poz. 1252 i zm.), istotne jest badanie jakie faktycznie były przyczyny utraty zatrudnienia. Ważne, aby pracownik utracił zatrudnienie oparte na umowie o pracę w wyniku okoliczności dotyczących pracodawcy, bądź z powodu likwidacji, bądź z powodu niewypłacalności. W sytuacji, gdy pracodawca traci faktycznie możliwość zatrudnienia pracownika z uwagi na brak zleceń warunek wymagany przez ustawę zostaje spełniony. Sąd Okręgowy przyjął, że rozwiązanie stosunku pracy z ubezpieczoną nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy, tj. likwidacji stanowiska pracy. Brak wskazania przez pracodawcę w świadectwie pracy odpowiednich przepisów nie może pozbawiać Sądu możliwości badania innymi dowodami jakie były faktyczne przyczyny ustania zatrudnienia. Sąd w tej kwestii dał wiarę ubezpieczonej, która wskazała, iż spółka (...) Sp. z o.o. upadła w marcu 2016r. co należy odczytywać w ten sposób, że w ocenie ubezpieczonej spółka przestała działać z przyczyn nieopłacalności ekonomicznej. Sąd Okręgowy przyjął również, że przejście pracownicy z (...) do (...) Sp. z o.o. nastąpiło w trybie art. 23 1 kodeksu pracy , jak bowiem wskazała ubezpieczona, a zeznania te Są uznał za wiarygodne, jej praca w obu wymienionych spółkach niczym się nie różniła- wykonywała ją w tym samym miejscu, na tym samym stanowisku i za tym samym wynagrodzeniem a o poprzednim przejęciu spółki również nie była informowana. W ocenie Sądu nie sposób przyjąć z uwagi na okoliczności wskazywane przez ubezpieczoną aby zatrudnienie w spółce (...) było nowym zatrudnieniem. Gdyby tak było, musiałoby dojść do zawarcia umowy o pracę pomiędzy ubezpieczoną a spółką (...) . Tożsamość właścicieli spółek, brak jakiejkolwiek zmiany w sposobie świadczenia pracy, miejscu pracy lub warunkach zatrudnienia wskazuje jednoznacznie na ciągłość zatrudnienia w rozumieniu art. 23 1 kp . Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych , świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie określonej w ust. 1 po upływie co najmniej 180 dni pobierania zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w ustawie o promocji zatrudnienia, jeżeli osoba ta spełnia łącznie następujące warunki: 1) nadal jest zarejestrowana jako bezrobotna; 2) w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia, albo zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych; 3) złoży wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia wydania przez powiatowy urząd pracy dokumentu poświadczającego 180-dniowy okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych. W ocenie Sądu I instancji, ubezpieczona spełniła powyższe przesłanki, gdyż wniosek o świadczenie przedemerytalne złożyła w dniu 18 października 2016r. natomiast 180 dni pobierania zasiłku upłynęło 1 październik 2016r., nadal jest zarejestrowana jako bezrobotna a w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia, albo zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Okręgowy uznał, że ubezpieczona K. K.

(1)spełniła wszystkie przesłanki konieczne do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego. W związku z powyższym w punkcie I wyroku Sąd Okręgowy na mocy art. 355 §1 k.p.c. umorzył postępowanie w zakresie rozstrzygniętym decyzją z dnia 28 listopada 2016r., ponieważ pozwany organ rentowy przyznał, iż ubezpieczona spełniła przesłankę wykazania co najmniej 35 lat okresów składkowych i nieskładkowych. W punkcie II wyroku natomiast Sąd I instancji, działając na mocy art. 477 14 §2 k.p.c. w związku z przywołanymi wyżej przepisami zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał ubezpieczonej prawo do świadczenia przedemerytalnego od dnia 19 października 2016r. Apelację od wyroku wywiódł pozwany organ rentowy, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 2 ust. l pkt. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o świadczeniach przedemerytalnych poprzez przyjęcie, że wnioskodawczyni spełnia ustawowe przesłanki uzasadniające przyznanie jej prawa do świadczenia przedemerytalnego poczynając od dnia 19 października 2016r. i uznanie .iż rozwiązanie stosunku pracy z wnioskodawczynią nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy, tj. likwidacji stanowiska pracy, 2) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 233 k.p.c. polegającego na braku wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy , co doprowadziło do niewłaściwej oceny stanu faktycznego. Wskazując na te zarzuty, pozwany wniósł o uwzględnienie apelacji i zmianę zaskarżonego wyroku w pkt II wyroku i oddalenie odwołania skarżącej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt II wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I Instancji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Sąd nie przeprowadził wystarczającego postępowania, brak jest jakichkolwiek dokumentów, świadków, wyciągu z KRS-u , które by potwierdziły, iż doszło do przejęcia majątku i pracowników firmy (...) przez firmę (...) . Sad nie przesłuchał także świadków na okoliczność ciągłości zatrudnienia pani K. K.

(1)w tym samym miejscu. Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, na której oparł się Sąd wydając wyrok, wynika, iż firma (...) i firma (...) to dwa różne zakłady, gdyż posiadają inny adres prowadzonej działalności, inny też NIP i REGON. Ze świadectwa pracy wystawionego przez (...) wynika wyraźnie, iż K. K.

(1)przeszła do pracy w (...) w trybie art. 23 1 , i będzie wykonywała zatrudnienie na tym samym stanowisku co w Piekarni (...) . W świadectwie pracy z firmy (...) brak jest takiego stwierdzenia, co zdaniem ZUS wyraźnie wskazuje, iż w tej firmie ubezpieczona pracowała jedynie przez 3 m-ce, a nie przez 6 m-cy, co jest jednym z wymogów przyznania pani K. K.

(1)prawa do świadczenia przedemerytalnego. Sąd zaś, prowadząc postępowanie w sprawie nie wyjaśnił wszystkich tych wątpliwości. Dlatego też, zdaniem pozwanego organu rentowego, wnioskodawczyni nadal nie spełnia warunków do przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego na podstawie art.2 ust. l pkt 5 w/w przepisów bowiem, zdaniem ZUS, stosunek pracy w firmie (...) sp. z o.o. rozwiązany z przyczyn zakładu pracy, trwał przez okres krótszy niż 6 m-cy. Świadectwo pracy wystawione przez ta firmę nie zawiera dokładnej podstawy prawnej rozwiązania stosunku pracy (brak jest nazwy aktu prawnego oraz publikatora). W odpowiedzi na apelację ubezpieczona wniosła o jej oddalenie oraz o pominięcie faktów i dowodów złożonych wraz z apelacją. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja organu rentowego, w świetle uzupełnionego postępowania dowodowego, nie zasługuje na uwzględnienie, nie zawiera bowiem zarzutów skutkujących koniecznością zmiany bądź uchylenia zaskarżonego wyroku. Przedmiotem niniejszej sprawy była ocena prawidłowości stanowiska organu rentowego o odmowie przyznania K. K.

(1)prawa do świadczenia przedemerytalnego w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2148, dalej „uśp”). W postępowaniu odwoławczym sporna przy tym była wyłącznie przesłanka legitymowania się przez ubezpieczoną okresem zatrudnienia - nie krótszym niż 6 miesięcy – w zakładzie pracy, z którym nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn dotyczących tego zakładu pracy. Wskazać na wstępie należy, że Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny niniejszej sprawy oraz dokonał wyczerpującej wykładni mających zastosowanie przepisów. Sąd Apelacyjny w pełni podziela argumenty zawarte w uzasadnieniu Sądu Okręgowego i przyjmuje je za własne, nie znajdując tym samym podstawy do ponownego przytaczania dokonanych już ustaleń faktycznych i rozważań prawnych (por. wyrok Sądu Najwyższego z 5 listopada 1998r., sygn. I PKN 339/98, opubl. OSNAPiUS z 1999 r., z. 24, poz. 776). Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy wskazać należy, iż stosowanie do art. 2 ust. 1 pkt 2 uśp, prawo doświadczenie przedemerytalnego przysługuje osobie, która do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o promocji zatrudnienia", w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 55 lat - kobieta oraz 60 lat - mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn. Na gruncie niniejszej sprawy pozwany organ rentowy odmówił ubezpieczonej wnioskowanego świadczenia zarzucając, iż ostatnie zatrudnienie skarżącej było krótsze niż wymagane 6 miesięcy pracy, a nadto, iż w przedłożonym świadectwie pracy nie wskazano podstawy prawnej rozwiązania stosunku pracy. Spełnienie przez ubezpieczoną pozostałych wymaganych przesłanek ww. było bezsporne. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, nie budzi wątpliwości, iż ubezpieczona spełnia warunek wymaganego stażu ubezpieczeniowego i wieku. Nadto bezspornym pozostaje okoliczność wykazania przez ubezpieczoną w dacie złożenia wniosku przesłanek z art. 2 ust. 3 pkt 1 – 2 uśp. Przepis art. 2 ust 1 pkt 2 uśp warunkuje przyznanie świadczenia m.in. od minimum 6-miesięcznego zatrudnienia w ostatnim zakładzie pracy. W ustawie o świadczeniach przedemerytalnych ustawodawca nie unormował pojęcia „zakładu pracy". Stąd oczywistym jest, iż pojęcie to należy wykładać odnosząc się do unormowań prawa pracy. Podkreślić należy, iż w prawie pracy odróżnia się pojęcie pracodawcy ( art. 3 k.p. ) od pojęcia zakładu pracy ( art. 23

(1)k.p. ). Pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. Natomiast zakładem pracy, który stosownie do art. 23

(1)k.p. , może być przedmiotem „przejścia" na innego pracodawcę, jest każda jednostka gospodarcza, w której odbywa się proces pracy zespołowej, np. przedsiębiorstwo produkcyjne, warsztat rzemieślniczy, sklep oraz inne jednostki będące miejscem zatrudnienia. Konieczne jest posiadanie przez daną jednostkę odrębności materialnej (urządzenia, pomieszczenia), a także ściśle określonej struktury osobowej w postaci zorganizowanej załogi, zespołu pracowników (Prawo pracy 2013r. - meritum, ABC Wolters Kluwers str. 35). Podmiotem zatrudniającym jest zatem pracodawca, a zakład pracy jest to jednostka gospodarcza, w której pracownik realizuje swoje obowiązki wynikające z umowy o pracę. W doktrynie podkreśla się, iż nadanie pojęciu „zakład pracy" nowego znaczenia tj. jako miejsce zatrudnienia pracownika wynika z pozostawienia, mimo zmiany dokonanej ustawą z dnia 2 lutego 1996 r. (Dz.U. 1996 r. poz. 110) definicji podmiotu zatrudniającego zawartej w art. 3 k.p. Dokonana zmiana (definicji podmiotu zatrudniającego) oznacza, że pojęcie zakładu pracy funkcjonuje nadal w prawie pracy, jednakże jedynie w znaczeniu przedmiotowym, a więc dla określenia wyodrębnionego mienia pracodawcy (placówka zatrudnienia) przeznaczonego do prowadzenia działalności zarobkowej i zatrudnienia w tym celu pracowników (por. Komentarz do art. 3 kp J.Iwulski, W.Sanetra, Wa-wa 2011, lexis nexis s.29). Podobny pogląd wyraziła również Teresa Romer w Komentarzu do art. 3 kp (Wydawnictwo Prawnicze Wa-wa 2000), stwierdzając, iż wprowadzenie jednolitej definicji podmiotu zatrudniającego jako pracodawcy, w miejsce poprzednio obowiązującego „zakładu pracy" oznaczającego podmiot zatrudniający nie wyeliminowało pojęcia „zakład pracy" w znaczeniu podmiotowym. Jednakże ilekroć w przepisach prawa pracy występuje termin „zakład pracy" tylekroć rozumieć przez to należy miejsce świadczenia pracy. Wobec tego Sąd Apelacyjny stwierdził, że skoro ustawa o świadczeniach przedemerytalnych wymaga co najmniej 6 miesięcznego okresu zatrudnienia w zakładzie pracy - w myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 uśp, to nie może budzić wątpliwości, iż chodzi o zakład pracy w znaczeniu przedmiotowym, czyli o konkretną jednostkę gospodarczą. W tym zakresie Sąd Okręgowy dokonał prawidłowych ustaleń i rozważań prawnych, które w zupełności zyskały aprobatę Sądu Apelacyjnego. Zaprezentowana wykładnia jest już utrwalona w orzecznictwie sądowym, które Sąd odwoławczy również aprobuje. Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 19 listopada 2013 r. w sprawie III AUa 1626/13 (LEGALIS nr 747003) zaprezentował stanowisko, zgodnie z którym „treść art. 2 ust. 1 pkt 2 uśp nie pozostawia wątpliwości, że w tym wypadku chodzi nie o pracodawcę, lecz o zakład pracy w znaczeniu przedmiotowym. Pozwala to na stwierdzenie, że pojęcie przyczyn dotyczących pracodawcy jest zakresowo węższe niż przyczyny dotyczące zakładu pracy. W konsekwencji prowadzi to do wniosku, że rozróżnienie ustawodawcy na zatrudnienie u pracodawcy i zatrudnienie w zakładzie pracy nie jest przypadkowe. Okres 6 miesięcznego zatrudnienia, o jakim mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 uśp dotyczy nie zatrudnienia u jednego pracodawcy, lecz zatrudnienia w tym samym zakładzie pracy”. Z kolei Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 16 lutego 2016 r. w sprawie III AUa 444/15 (LEX nr 2004614) zważył, iż „zatrudnienie przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 uśp oznacza zatrudnienie w zakładzie pracy w znaczeniu przedmiotowym, a nie podmiotowym. Oznacza to, że okres 6 miesięcznego zatrudnienia o jakim mowa w cytowanym przepisie dotyczy zatrudnienia w tym samym zakładzie pracy”. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż ubezpieczona w okresie od dnia 1 czerwca 2014 r. do dnia 31 marca 2016 r. wykonywała nieprzerwanie swoje obowiązki na stanowisku sprzedawcy w jednym zakładzie pracy, tj. w piekarni mieszczącej w G. na P. R. . Zaznaczenia przy tym wymaga, że w okresie od dnia 1 czerwca 2014 r. do dnia 10 stycznia 2016 r. pracowała w tej piekarni na rzecz (...) w G. , zaś w okresie od dnia 11 stycznia 2016 r. do dnia 31 marca 2016 r. – jako pracownik (...) sp. z o.o. W powyższych okresach warunki zatrudnienia ubezpieczonej pozostawały bez zmian. Ustalenia Sądu I instancji, dokonane w tym zakresie na podstawie świadectw pracy wnioskodawczyni oraz złożonych przez nią zeznań, potwierdziły nadto zeznania przesłuchanego na wniosek ubezpieczonej, w postępowaniu drugoinstancyjnym, świadka I. R. . Świadek, zatrudniona w P. oraz w (...) w tym samym czasie co wnioskodawczyni, wiarygodnie potwierdziła iż przez cały jej okres zatrudnienia, zarówno w (...) oraz P. , piekarnią zarządzała ta sama menadżer, która załatwiała z pracownicami wszystkie formalności. Świadek zeznała także, iż miejsce i warunki jej zatrudnienia były cały czas takie same. O tym, że nastąpiło przejęcie pracowników w trybie art. 23

(1)k.p. świadczy także dobitnie fakt, iż jak zeznała świadek na początku nie wiedziała ona nawet, że już nie pracuje w (...) tylko w P. . W świetle zaistniałych okoliczności podkreślenia raz jeszcze wymaga, iż ustawa o świadczeniach przedemerytalnych wiąże nabycie prawa do świadczenia z faktem wykonywania zatrudnienia w jednym, tym samym zakładzie pracy przez co najmniej 6 miesięcy i bez znaczenia jest kwestia właścicielska, czyli osoba pracodawcy. Z tego względu bez znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia sporu była wynikająca z odpisów pełnych z (...) spółek z ograniczoną odpowiedzialnością P. i (...) okoliczność, iż mają one inny skład właścicielski. W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi zaś wątpliwości, iż ubezpieczona w okresie od dnia 1 października 2013 r. do dnia 31 marca 2016 r., czyli nie krócej niż 6 miesięcy pracowała w tożsamym miejscu pracy, zatem w jednym zakładzie pracy. Sąd II instancji postanowił także uzupełnić postępowanie dowodowe, przesłuchując świadka I. M. , kuratora spółki (...) . Świadek ta jednak nie potrafiła podać żadnych informacji odnośnie przyczyn rozwiązania stosunku pracy z ubezpieczoną. W świetle zeznań nie tylko ubezpieczonej, ale także świadka I. R. , Sąd II instancji nie miał jednak żadnych wątpliwości co do prawidłowości ustaleń Sądu Okręgowego, że stosunek pracy ze spółką (...) został rozwiązany z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, tj. z powodu likwidacji stanowiska pracy. Świadek R. potwierdziła stanowisko wnioskodawczyni, zeznając, iż w marcu 2016 r. pani menadżer powiedziała jej, że od 1 kwietnia firma nie będzie już istnieć, „firma upadnie”, wobec czego nastąpi rozwiązanie z nimi umów o pracę. Reasumując, w świetle uzupełnionego postępowania dowodowego i dostatecznie wyjaśnionego stanu faktycznego, uznać należało, iż w dacie złożenia wniosku o świadczenie, ubezpieczona spełniała wszystkie przesłanki wymagane przepisem art. 2 ust 1 pkt 2 uśp, zatem decyzja pozwanego z dnia 31 października 2016 r. była nieprawidłowa. Na mocy art. 385 k.p.c. Sąd II instancji oddalił zatem apelację organu rentowego. SSA Alicja Podlewska SSA Daria Stanek SSA Grażyna Czyżak