Sygn. akt V U 932/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 lutego 2018 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie : Przewodniczący SSO Romuald Kompanowski Protokolant p.o. stażysty Patrycja Kinder po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 r. w Kaliszu odwołania K. M. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. z 12 września 2017 r. i 18 października 2017 r. Nr (...) w sprawie K. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. o emeryturę Zmienia zaskarżone decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. z 12 września 2017 r. i 18 października 2017 r. znak (...) w ten sposób, że przyznaje odwołującemu K. M. prawo do emerytury poczynając od (...) . UZASADNIENIE Decyzjami z 12 września 2017 r. i z 20 października 2017 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. odmówił K. M. prawa do emerytury dla pracowników zatrudnionych w szczególnych albowiem wnioskodawca nie osiągnął wymaganego okresu takiej pracy. Tym samym organ rentowy nie uwzględnił wnioskodawcy do okresu pracy w warunkach szczególnych żadnego okresu zatrudnienia albowiem wnioskodawca nie przedłożył dokumentu potwierdzającego taką pracę. Odwołanie od każdej z powyższych decyzji złożył K. M. wnosząc o ich zmianę decyzji i przyznanie prawa do emerytury przy zaliczeniu pracy wykonywanej w latach 1976 - 95 jako okresu pracy w warunkach szczególnych. W toku postępowania odwoławczego, odwołujący powołał się dodatkowo na pracę w charakterze kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony w okresie 1.05.1996 – 31.12.
- Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania. Sąd ustalił, co następuje: Odwołujący K. M. urodzony (...) , w okresie 8.03.1976 – 28.02.1995 był pracownikiem K. (...) Spółdzielni Pracy w K. Oddział w P. zatrudnionym na stanowisku kierowcy ciągnika a od 1 sierpnia 1976 r. – na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego. W okresie 4.05.1978 – 3.05.1980, w którym odwołujący odbywał zasadniczą służbę wojskową. Po zakończeniu odbywania służby wojskowej, pracodawca od 3 maja 1980 r. ponownie zatrudnił odwołującego ale na stanowisku mechanika samochodowego. Od 1 lipca 1980 r. odwołującemu wskazane zostało stanowisko kierowcy w transporcie ciężarowym bez określenia kategorii prowadzonego pojazdu. Dekretem z kwietnia 1981 r. pracodawca poczynając od 1 stycznia 1981 r. określił dla odwołującego zasady wynagrodzenia odpowiednie dla kierowców transportu bagażowego. Z dniem 1 maja 1985 r. pracodawca określił dla odwołującego zasady wynagrodzenia dla kierowców taboru ciężarowego wskazując w dekrecie pojazd S. (...) i do rozwiązania stosunku pracy nie zmieniał mu tego stanowiska. dowód: świadectwo pracy w aktach ZUS, umowa o pracę, dekrety płacowe w aktach osobowych. Odwołujący wykonywał codziennie i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązki kierowcy wskazanych wyżej pojazdów. Samochód S. (...) był samochodem ciężarowym o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. dowód: zeznania świadków: B. J. , J. G. , zeznania odwołującego. Pracodawca w dekretach płacowych oddzielnie określał stawki dla kierowców zatrudnianych w transporcie bagażowym i oddzielnie w transporcie ciężarowym. W przypadku wskazania transportu bagażowego, kierowca prowadził samochód dostawczy. W przypadku wskazania transportu ciężarowego, kierowanym samochodem był samochód ciężarowy marki S. . dowód: zeznania świadka B. J. . W okresie 1.05.1996 – 10.11.2000 odwołujący był zatrudniony w firmie P.P.H.U. (...) Z. K. w D. na stanowisku kierowcy. dowód: świadectwo pracy w aktach ZUS. W powyższym okresie odwołujący stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał obowiązki kierowcy samochodu ciężarowego. Najpierw była to S. (...) a później R. (...) . Każdy z tych samochodów miał ładowność ok.40 ton. Odwołujący tymi pojazdami przewoził towary masowe na trasach pozamiejskich. Najczęściej były to trasy na (...) oraz na P. . Czas pracy odwołującego przy kierowaniu tymi pojazdami wyznaczały dopuszczalne normy czasu pracy kierowców. dowód: zeznania świadków: R. K. , M. K. , zeznania odwołującego. Łączny okres składkowy i nieskładkowy odwołującego na dzień 1 stycznia 1999 r. wynosi 25 lat 7 miesięcy i 4 dni. /bezsporne/ Ustalając powyższy stan faktyczny sąd dał wiarę zeznaniom świadków Sąd dał również zeznaniom odwołującego oraz przedłożonemu w ZUS-ie świadectwu pracy oraz ujawnionym w postępowaniu odwoławczym dokumentom z akt osobowych w tym umowie o pracę i dekretom płacowym. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17.
- 1998 r. o emeryturach i rentach (Dz. U. nr 162 poz.1118 z póz. zm.) ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącymi pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 ustawy. Osoby urodzone po dniu 31 grudnia 1948 r. w myśl uregulowania zawartego w przepisie art. 184 ust. 1 cytowanej ustawy mogą nabyć prawo do emerytury na powyższych warunkach po osiągnięciu wieku określonego w art.32 ustawy, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 1 stycznia 1999 r. osiągnęli: - okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wynoszący co najmniej 15 lat oraz - okres składkowy i nieskładkowy wynoszący w przypadku mężczyzn co najmniej 25 lat. Dla celów ustalenia uprawnień, o których mowa wyżej, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia w podmiotach, w których obowiązują wykazy stanowisk ustalone na podstawie przepisów dotychczasowych. Wiek emerytalny, o którym mowa w art. 32 ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie, których osobom wymienionym wyżej przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Zgodnie z przepisem § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 .02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach … /Dz. U. nr 8 poz. 43 z póz. zm. / za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej "wymaganym okresem zatrudnienia", uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami składkowymi, okresami nieskładkowymi oraz ewentualnie okresami uzupełniającymi / okresy ubezpieczenia rolniczego, okresy pracy w gospodarstwie rolnym /. W myśl § 4 ust.1 cytowanego rozporządzenia pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: 1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, 2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Przepis § 2 ust. 1 cytowanego rozporządzenia wymaga do zaliczania okresów pracy w warunkach szczególnych do okresów uprawniających do wcześniejszej emerytury aby praca taka była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku. Zebrany w sprawie materiał dowodowy o charakterze osobowym jak i w postaci dokumentacji pracowniczej ( dekrety płacowe, umowa o pracę, świadectwo pracy ), wskazuje jednoznacznie, iż odwołujący legitymuje się wymaganym co najmniej 15-letnim okresem pracy w warunkach szczególnych. Odwołujący wykonywał bowiem co najmniej od 8 marca 1976 r. do 31 lipca 1976 r. pracę traktorzysty w transporcie, od 1 sierpnia 1976 r. do 3 maja 1978 r. pracę kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, od 1 lipca 1980 r. do 31 grudnia 1980 r., od 1 maja 1985 r. do 28 lutego 1995 r. – pracę kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Taką samą pracę odwołujący wykonywał w okresie 1.05.1996 – 31.12.
- Prace takie spełniały warunki wymienione w wykazie A dział VIII pkt. 2 załącznika do cytowanego wyżej rozporządzenia jeżeli chodzi o pracę wykonywaną przy kierowaniu samochodem ciężarowym oraz w wykazie A dział VIII pkt 3 – w odniesieniu do pracy w charakterze traktorzysty. Każdą z tych prac odwołujący wykonywał codziennie i w pełnym wymiarze czasu pracy. Łączny okres wykonywania takiej pracy wynosi ponad 15 lat. Spełniona została zatem przesłanka co najmniej 15-letniej pracy w warunkach szczególnych Cały badany okres pracy w warunkach szczególnych przypada przed dniem 1 stycznia 1999 r. Poza sporem pozostawało spełnienie przez odwołującego pozostałych warunków koniecznych do przyznania emerytury. Odwołujący legitymował się na dzień 1 stycznia 1999 r. ponad 25 - letnim okresem ubezpieczenia i w chwili składania odwołania miał ukończony 60-ty rok życia. Zaskarżona decyzja podlegała więc zmianie jak w sentencji.