Sad powszechny, III Ca 1679/17

(1)o zapłatę Sąd Rejonowy w Kutnie oddalił powództwo. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Sąd Rejonowy wskazał, że J. F.

(2)pełnił służbę jako żołnierz zawodowy początkowo w K. , a następnie, do czasu zwolnienia ze służby w związku z przejściem na emeryturę od 1 kwietnia 2015 roku, od 2007 roku w B. . Skierowaniem z dnia 27 czerwca 2007 roku powodowi przyznano prawo do zakwaterowania w kwaterze internatowej w O. jako miejscowości pobliskiej. J. F.

(2)nie był zainteresowany przyjęciem wskazanej kwatery i nadal zajmował lokal mieszkalny w K. . W dniu 21 grudnia 2007 roku skierowano wniosek o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania pozwanego w lokalu mieszkalnym. We wniosku uwzględniono rodzaj lokalu w stosunku do sytuacji rodzinnej żołnierza. Skierowaniem z dnia 24 lutego 2012 roku pozwanemu przyznano prawo do kwatery internatowej w B. . W dniu 20 września 2013 roku pozwany złożył wniosek o przydział lokalu mieszkalnego. Decyzją z dnia 23 października 2013 roku pozwanemu przydzielono prawo do zakwaterowania w lokalu mieszkalnym w K. . Decyzja została doręczona pozwanemu w dniu 9 listopada 2013 roku, co spowodowało utratę prawa do kwatery internatowej w B. z dniem 10 grudnia 2013 roku. W związku z tym zarządca kwatery internatowej uznał, że pozwany utracił prawo do zakwaterowania internatowego w B. , co będzie oznaczało obowiązek ponoszenia przez niego kosztów zajmowania tego lokalu. Pozwany został obciążony opłatami z tytułu najmu miejsca internatowego za okres od lutego 2014 roku do marca 2015 roku na łączną kwotę 7.557,62zł. W całym okresie objętym pozwem J. F. korzystał samodzielnie z kwatery w B. , zaś wraz z żoną zamieszkiwał w lokalu w K. . Żona pozwanego nie jest i nie była żołnierzem zawodowym. W okresie objętym pozwem J. F. nie otrzymywał świadczenia mieszkaniowego. Strony nigdy nie zawierały osobnej umowy najmu kwatery internatowej w B. . Pozwany był kilkukrotnie wzywany do uregulowania należności przed wytoczeniem powództwa. Strony prowadziły również korespondencję w zakresie istnienia podstaw do posiadania przez pozwanego prawa do lokalu mieszkalnego i kwatery internatowej. W Sądzie Rejonowym w Kutnie było prowadzone postępowanie z powództwa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. przeciwko J. F.

(4)o zapłatę w sprawie I C 449/14, która została zakończona prawomocnym wyrokiem oddalającym powództwo z dnia 26 czerwca 2015 roku. Żądanie pozwu dotyczyło również opłat za lokal mieszkalny w B. za okres grudzień 2013 roku i styczeń 2014 roku. Strona powodowa zarządza lokalami mieszkalnymi wchodzącego w skład zasobu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. a więc również zajmowaną przez pozwanego kwaterą internatową. Zgodnie z zawartą umową do jej uprawnień należy również dochodzenie roszczeń związanych z zarządzanymi lokalami. Powyższy stan faktyczny Są Rejonowy ustalił w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, który był wiarygodny i korespondujący ze sobą. W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd I instancji uznał, że powództwo jest pozbawione podstaw prawnych i podlega oddaleniu w całości. Na wstępie swoich rozważań Sąd Rejonowy podniósł, że pomiędzy niniejszym postępowaniem, a prawomocnie zakończoną sprawą prowadzoną przed Sądem Rejonowym w Kutnie pod sygn. I C 449/14 zachodziła powaga rzeczy osądzonej obligująca do odrzucenia pozwu ( art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. ) z uwagi na fakt, iż pozwy w obydwu sprawach zostały wniesione przez inne, nietożsame podmioty. Sąd Rejonowy zwrócił także uwagę, że w przedmiotowej sprawie istnieje legitymacja podmiotowa po stronie powoda wynikająca z z zapisów umowy zawartej z Wojskową Agencją Mieszkaniową w dniu 3 kwietnia 2013 roku. Przechodząc do merytorycznej oceny treści powództwa Sąd I instancji wskazał, że jest ono oparte na przepisach ustawy z dnia 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. poz. 207 z 2016). Nie ulegało bowiem wątpliwości, że pozwany jako żołnierz zawodowy podlegał w zakresie określenia prawa do zakwaterowania właśnie przepisom tej ustawy. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy żołnierz zawodowy ma prawo do zakwaterowania na czas pełnienia służby w miejscowości, w które pełni służbę, miejscowości pobliskiej i za jego zgoda w innej miejscowości. Z analizy stanu faktycznego niniejszej sprawy wynikało, że powód na czas pełnienia służby w K. uzyskał prawo do lokalu mieszkalnego właśnie w tej miejscowości. W związku z przeniesieniem go do służby na terenie B. otrzymał on skierowanie najpierw na kwaterę internatową w O. , której nie przyjął, a następnie w B. , w której zamieszkiwał do czasu zwolnienia z zawodowej służb wojskowej. Decyzją z dnia 23 października 2013 roku pozwanemu przyznano prawo do lokalu mieszkalnego w K. , która – wobec braku wniesienia odwołania w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia stała się prawomocna z dniem 10 grudnia 2013 roku. Na podstawie przedmiotowej decyzji pozwany uzyskał tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego w rozumieniu ustawy, a więc nabył prawo do zakwaterowania w formie przewidzianej art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy. W ocenie Sądu Rejonowego w takiej sytuacji bezspornie jego ustawowe prawo do zakwaterowania zostało zrealizowane. Jednocześnie wobec powyższych okoliczności Sąd I instancji przyjął, że pozwany utracił prawo do kwatery internatowej w B. zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy, który wskazuje, iż miejsce takie przysługuje do czasu pełnienia czynnej służby wojskowej w miejscowości, w której zajmuje stanowisko służbowe, pozostaje w rezerwie kadrowej lub dyspozycji nie dłużej jednak niż na okres 30 dni od dnia doręczenia decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego. Brak było usprawiedliwionych podstaw prawnych do uznania, że uprawomocnienie się decyzji z 23 października 2013 roku nie miało skutków dla prawa pozwanego do zajmowanej kwatery internatowej. W ocenie Sądu Rejonowego powyższe okoliczności nie uzasadniały jednak żądania od pozwanego zapłaty należności za korzystanie ze spornej kwatery internatowej za okres objęty pozwem, a więc od lutego 2014 roku do marca 2015 roku. Zdaniem Sądu I instancji nie zachodziła żadna z przesłanek uzasadniających obciążania pozwanego opłatami za kwaterę internatową oraz ponoszenia przez niego odszkodowania na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy. W związku z powyższymi ustaleniami na podstawie powołanych przepisów Sąd Rejonowy oddalił powództwo. Apelację od powyższego orzeczenia wniosła powódka zaskarżając je w całości. Wyrokowi skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 187 § 1 k.p.c. poprzez zaniechanie przez sąd pierwszej instancji rozważenia alternatywnej podstawy prawnej uwzględnienia powództwa (odpowiednie przepisy kodeksu cywilnego ) w ramach precyzyjnie i możliwie szeroko przedstawionego stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji skutkowało niezastosowaniem przez Sąd art. 405 k.c.
2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a. art. 405 k.c. poprzez niezastosowanie polegające na pominięciu tego przepisu w ustalonym w sprawie stanie faktycznym, w sytuacji gdy powinien on stanowić podstawę zasądzenia roszczenia od pozwanego, b. art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poprzez zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego niewłaściwej normy prawnej tj. art. 53 ustawy zamiast odpowiednich przepisów kodeksu cywilnego ( art. 405 k.c. ), co skutkowało przyjęciem przez Sąd, że brak jest podstaw do obciążenia pozwanego opłatą za korzystanie z kwatery internatowej, podczas gdy wobec pozwanego został już zrealizowany obowiązek, o którym mowa w ustawie (przydzielono mu na jego wniosek lokal mieszkalny) i przepisy ustawy w przedmiotowej sprawie nie miały zastosowania. W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa. Nadto wniosła o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja powódki okazała się bezzasadna. Sąd Okręgowy w całości podziela poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne i w konsekwencji przyjmuje za swoje, a to dlatego że stanowią one wynik właściwej i rzetelnej oceny zebranego materiału dowodowego. Odzwierciedlone w stanie faktycznym okoliczności sprawy wiernie bowiem oddają całokształt stosunków i relacji zachodzących pomiędzy stronami. Sąd wnikliwie wziął pod uwagę wszystkie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia. Inaczej mówiąc okoliczności faktyczne sprawy zostały należycie zweryfikowane i ocenione oraz we właściwy sposób powiązane z odpowiednimi unormowaniami prawnymi. Strona skarżąca w sposób błędny ocenia, że Sąd I instancji jako nieprawidłową przyjął podstawę prawną wynikającą z zapisów ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2018 r. poz. 133 tj.). Nie ulega bowiem wątpliwości, że w okresie dochodzonym pozwem pozwany był żołnierzem zawodowym w służbie czynnej i w kwestii kwaterunku podlegał w/w ustawie. Tym samym uznać należy, że Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy zastosował na gruncie niniejszej sprawy przepisy w/w ustawy jako lex specialis , a nie zasady ogólne wynikające z unormowań zawartych w Kodeksie cywilnym . Sąd I instancji oceniając wniesiony w niniejszej sprawie pozew słusznie uznał, że w świetle przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2018 r. poz. 133 tj.) nie zasługuje on na uwzględnienie. Stanowisko przedstawione w apelacji przez skarżącą nie przedstawiało żadnych merytorycznych argumentów, które pozwalałyby na podważenie oceny Sądu Rejonowego. Pozwany jako żołnierz zawodowy, zgodnie z art. 21 ust. 1 w/w ustawy, ma prawo do zakwaterowania na czas pełnienia służby w miejscowości, w które pełni służbę, miejscowości pobliskiej i za jego zgoda w innej miejscowości. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego J. F.

(2)w okresie pełnienia służby wojskowej w K. uzyskał prawo do lokalu mieszkalnego w tej miejscowości. W związku z przeniesieniem na podstawie rozkazu z dnia 4 czerwca 2007 r. pozwanego do pełnienia służby w B. przyznano mu skierowaniem z dnia 27 czerwca 2007 roku prawo do zakwaterowania w kwaterze internatowej w O. jako miejscowości pobliskiej (rozkaz – k. 68, skierowanie – k. 189). Pozwany z uwagi na więzy rodzinne nie był jednakże zainteresowany przyjęciem wskazanej kwatery i w dalszym ciągu zamieszkiwał w lokalu mieszkalnym w K. . W związku z tym przyznana mu została kwatera internatowa w B. , w której pozwany zamieszkiwał do czasu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w 2015 r. Jednakże, w okresie pełnienia służby w B. decyzją z dnia 23 października 2013 r. pozwanemu przyznano prawo do lokalu mieszkalnego w K. (decyzja – k. 70). W związku z powyższym, co słusznie zauważył Sąd Rejonowy, zgodnie z art. 51 ust. 2 w/w ustawy J. F.

(2)utracił prawo do kwatery internatowej w B. . Zdaniem Sądu I instancji, co w pełni akceptuje Sąd Odwoławczy, powyższe okoliczności nie uzasadniają jednak dochodzonego przez powódkę żądania zapłaty należności za korzystanie ze spornej kwatery internatowej w B. . Zgodnie bowiem z art. 53 ust. 1 w/w ustawy zajmowanie miejsca w internacie albo kwaterze internatowej jest nieodpłatne dla żołnierzy zawodowych oraz pełniących okresową służbę wojskową. Bezspornym jest, że J. F.

(2)w okresie zajmowania kwatery internatowej w B. był żołnierzem zawodowym i z racji tego podlegał w/w unormowaniu. Jednocześnie, na gruncie niniejszej sprawy, nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 41 ust. 1 w/w ustawy zgodnie z którym żołnierz zawodowy jest obowiązany opróżnić miejsce w kwaterze internatowej, jeżeli:

1. nie przysługuje mu prawo do zakwaterowania w związku ze skorzystaniem z uprawnień, o których mowa w art. 21 ust. 6;
2. ostateczna decyzja o przydziale lokalu mieszkalnego utraciła moc oraz w przypadkach, o których mowa w art. 24 ust. 2;
3. żołnierz zawodowy i jego małżonek zajmują oddzielne lokale mieszkalne, z których jeden odpowiada co najmniej ich uprawnieniom; w takim przypadku przysługuje im prawo wyboru lokalu mieszkalnego;
4. żołnierz zawodowy i jego małżonek zajmują oddzielne miejsca w internacie albo kwaterze internatowej bez spełnienia warunków, o których mowa w art. 21 ust. 10; w takim przypadku przysługuje im prawo wyboru miejsca w internacie albo kwaterze internatowej;
5. utracił prawo do zakwaterowania na podstawie art. 21 ust. 9;
6. otrzymuje świadczenie mieszkaniowe, o którym mowa w art. 48d;
7. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. Z kolei art. 41 ust. 3 w/w wskazuje, że za okres zamieszkiwania w kwaterze internatowej do dnia doręczenia wezwania, o opróżnieniu kwatery, żołnierz jest obowiązany uiszczać odszkodowanie w wysokości opłaty za używanie miejsca w kwaterze internatowej oraz opłaty pośrednie. Analiza niniejszej sprawy prowadzi do jednoznacznego wniosku, że żadna z wymienionych w/w przepisie okoliczności nie zachodziła wobec pozwanego. Co więcej, pomiędzy stronami niniejszego postępowania nigdy nie została zawarta umowa najmu, która mogłaby stanowić podstawę obciążenia pozwanego kosztami zajmowania spornej kwatery w B. . Tym samym zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, że na gruncie przedmiotowej sprawy nie zachodziły żadne podstawy faktyczne bądź prawne do obciążania pozwanego opłatami za kwaterę internatową w B. . Z uwagi na powyższe apelacja podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. jako niezasadna.