Sad powszechny, V U 32/18

Sygn. akt V U 32/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 kwietnia 2018 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy w składzie: Przewodniczący: SSO Regina Stępień Protokolant : star. sekr. sądowy Ewelina Trzeciak po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2018 r. w Legnicy sprawy z wniosku Z. R. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. o rekompensatę z tytułu pracy w szczególnych warunkach na skutek odwołania Z. R. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia 29 listopada 2017 r. znak (...) oddala odwołanie SSO Regina Stępień Sygn. akt V U 32/18 UZASADNIENIE Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. decyzją z dnia 29 listopada 2017r. znak: (...) , odmówił wnioskodawcy Z. R. przeliczenia wysokości emerytury z uwzględnieniem rekompensaty w związku z pracą w szczególnych warunkach. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy podał, iż ubezpieczony nie spełnił przesłanek do przyznania rekompensaty, albowiem nie udowodnił 15 lat pracy w szczególnych warunkach, a jedynie 6lat, 2 miesiące i 25 dni. Decyzję tę organ rentowy wydał w oparciu o art. 21 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze . Zakład nie uznał za pracę w szczególnych warunkach okresów pracy wnioskodawcy: - od 5 stycznia 1984r. do 25 grudnia 1984r. i od 19 września 1985r. do 30 listopada 1991r. - od 2 stycznia 1992r. do 14 marca 1993r. ponieważ przedłożone dokumenty nie określały prawidłowo charakteru pracy. Odwołanie od tej decyzji wniósł Z. R. , domagając się jej zmiany poprzez przyznanie mu prawa do przeliczenia emerytury z uwzględnieniem rekompensaty w związku z pracą w szczególnych warunkach. Podniósł, że decyzja organu rentowego kwestionująca dostarczone przez niego dokumenty potwierdzające wykonywania prac w szczególnych warunkach jest błędna. Jego zdaniem do okresów pracy w szczególnych warunkach należy zaliczyć zatrudnienie w: - Przedsiębiorstwie (...) w L. – gdzie pracował jako kierowca autobusu – w okresie od 5 września 1983r. do 30 listopada 1991r. (8 lat, 2 miesiące i 26 dni) i od 2 stycznia 1992r. do 14 marca 1993r. (1 rok, 2 miesiące i 13 dni) – łącznie okresy te wynoszą 9 lat, 5 miesięcy i 9 dni. W odpowiedzi na odwołania organ rentowy wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu powołał te same okoliczności, które zostały wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd ustalił: Wnioskodawca Z. R. ur. (...) , od dnia 1 października 2017r. pobiera emeryturę w wieku powszechnym. W dniu 15 listopada 2017r. złożył wniosek o o przeliczenie emerytury z uwzględnieni8em rekompensaty z tytułu pracy w szczególnych warunkach. Skarżoną decyzją z 29 listopada 2017r. ZUS odmówił wnioskodawcy przeliczenia wysokości emerytury z uwzględnieniem rekompensaty, wskazując w uzasadnieniu, że ubezpieczony nie spełnił przesłanek do przyznania rekompensaty, albowiem nie udowodnił 15 lat pracy w szczególnych warunkach, a jedynie 6 lat, 2 miesiące i 25 dni. Dodał, iż łącznie ze spornymi okresami pracy wnioskodawca udowadnia jedynie 14 lat, 7 miesięcy i 6 dni okresów pracy w szczególnych warunkach. Zakład Ubezpieczeń Społecznych za pracę w szczególnych warunkach uznał okresy zatrudnienia wnioskodawcy: łącznie w wymiarze 6 lat, 2 miesięcy i 25 dni. /bezsporne, a nadto dokumenty z akt ubezpieczeniowych wnioskodawcy/. Z. R. był zatrudniony w (...) Przedsiębiorstwie (...) w L. w okres od 5 września 1983r. do 30 listopada 1991r. i od 2 stycznia 1992r. do 14 marca 1993r. w tym na stanowisku : - od 5 września 1983r. do 4 stycznia 1984r. – kierowcy Ż. - od 5 stycznia 1984r. do 25 grudnia 1984r. – kierowcy autobusu – 11 miesięcy i 21 dni - od 19 września 1985r. do 31 sierpnia 1987r. – kierowcy autobusu – 1 rok, 11 miesięcy i 13 dni - od 1 września 1987r. do 15 września 1987r. – mechanika- konserwatora - od 16 września 1987r. do 15 października 1987r. – kierowcy R. (przewoził do 20 osób) – 1 miesiąc - od 16 października 1987r. do 30 listopada 1991r. – kierowcy autobusu – 4 lata, 1 miesiąc i 15 dni - od 2 stycznia 1992r. do 14 marca 1993r. – kierowcy-mechanika – 1 rok, 2 miesiące i 13 dni Na stanowisku kierowcy autobusu przewoził młodzież, dzieci, turystów na wycieczki, pielgrzymki autobusami typu I. , A. w kraju i za granicą. W czasie kiedy nie było kursów turystycznych przewoził górników z (...) do i z pracy – autobusami i R. . R. był przystosowany do przewozu 20 osób. Na stanowisku kierowcy-mechanika wykonywał takie same prace, przy czym dodano mu obowiązki mechanika, by mógł wykonywać drobne naprawy pojazdu, jakie zdarzały się w trasie. Dowody: dokumenty z akt ubezpieczeniowych wnioskodawcy, w tym świadectwa pracy i świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach dokumenty z akt osobowych wnioskodawcy: umowy o pracę, angaże, umowy o spedycję częściowo zeznania świadków e-protokół z 4.04.2018r. (k.22-23): K. E. 00:06:56-00:13:29 M. K. 00:13:29- 00:23:

1. częściowo wyjaśnienia wnioskodawcy 00:23:00- 00:40:
2. Sąd zważył: Odwołanie jest nieuzasadnione. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (t.jedn.: Dz.U. z 2015 r., poz. 965 z późn. zm.), rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 15 lat. Rekompensata nie przysługuje osobie, która nabyła prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS (ust. 2). W myśl art. 23 cyt. ustawy, ustalenie rekompensaty następuje na wniosek ubezpieczonego o emeryturę. Rekompensata przyznawana jest w formie dodatku do kapitału początkowego, o którym mowa w przepisach art. 173 i art. 174 ustawy o emeryturach i rentach z FUS (ust. 2). Rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom zatrudnionym w szczególnych warunkach przysługuje prawo do emerytury (a w niniejszej sprawie – prawo do rekompensaty), ustala się na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.). Rozporządzenie to stosuje się do pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, wymienione w § 4-15 rozporządzenia oraz w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia (§ 1 ust. 1). Z kolei w myśl § 2 ust. 1 tego rozporządzenia –okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną było, czy wnioskodawca posiada co najmniej 15-letni staż pracy w szczególnych warunkach uprawniający go do rekompensaty w myśl cyt. wyżej przepisów ustawy o emeryturach pomostowych . Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszym postępowaniu, w szczególności dowody z dokumentów zawartych w aktach osobowych i ubezpieczeniowych wnioskodawcy, ze spornego okresu jego zatrudnienia w (...) Przedsiębiorstwie (...) w L. nie pozwoliły na uznanie, że wnioskodawca spełnia warunek posiadania co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Szczególne znacznie mają to dowody z akt osobowych w postaci angaży i umów o porcję , które jednoznacznie wskazują w jakim okresie, na jakim stanowisku był zatrudniony wnioskodawca i jaką pracę wykonywał. W oparciu o nie oraz częściowo o zeznania świadków K. E. i M. K. i częściowo wyjaśnienia wnioskodawcy możn a z cała pewnościa stwierdzić, iż w okresie od 5 stycznia 1984r. do 25 grudnia 1984r. (11 miesięcy i 21 dni), od 19 września 1985r. do 31 sierpnia 1987r. (1 rok, 11 miesięcy i 13 dni), od 16 września 1987r. do 15 października 1987r. ( 1 miesiąc), od 16 października 1987r. do 30 listopada 1991r. (4 lata, 1 miesiąc i 15 dni) oraz od 2 stycznia 1992r. do 14 marca 1993r. (1 rok, 2 miesiące i 13 dni ) – łącznie 8 lat, 3 miesiące i 2 dni stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace kierowcy autobusu ujęte w Wykazie A, dziale VIII pkt 2 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Nie można uznać pozostałych spornych okresów, gdyż jak wynika z treści angaży, umów o pracę oraz częściowo ze świadectw pracy – wnioskodawca wykonywał pracę kierowcy Ż. , mechanika- konserwatora, które nie są pracami w szczególnych warunkach. Wprawdzie wnioskodawca kategorycznie zaprzeczał, by kiedykolwiek pracował jako kierowca Ż. czy mechanik-konserwator, co potwierdzali również słuchani w sprawie świadkowie, ale należy mieć na uwadze, iż te dowody stoją w sprzeczności z treścią dokumentów zawartych w aktach osobowych. W takiej sytuacji na wiarę zasługują dokumenty z akta osobowych. Są to bowiem dowody obiektywne, dokumenty te (umowy o prace, angaże) sporządzane były w przeszłości na bieżąco, kiedy z różnych powodów wnioskodawcy powierzano inne obowiązki niż kierowcy autobusu. Nie są to jednostkowe dokumenty, ale jest ich większa ilość, trudno więc zakładać, iż nazwa zajmowanego przez wnioskodawcę wielokrotnie mogła być w dokumentach błędnie określana. Logiczne jest również to, że na początku zatrudnienia powierzono mu obowiązki kierowcy mniejszego pojazdu ( Ż. ), a dopiero po pewnym czasie został kierowca autobusu. Podobnie zeznania świadków nie znajdujące potwierdzenia w dokumentach z akta osobowych również nie zasługują na wiarę w całości. Świadkowie mogą pamiętać w rzeczywistości, iż wnioskodawca pracował jako kierowca autobusu czy R. (do przewozu 20 osób) przez cały okres i nie kojarzyć początków jego pracy na stanowisku kierowcy Ż. , czy krótkiego okresu pracy w charakterze mechanika-konserwatora. Łączny okres pracy w szczególnych warunkach, omówiony wyżej wraz z uznanym przez organ rentowy daje jedynie 14 lat, 5 miesięcy i 27 dni. Okres ten jest jednak niewystarczający, by – w świetle powołanych na wstępie przepisów – przyznać mu prawo do rekompensaty. Dlatego też w rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do zmiany zaskarżonych decyzji, a odwołanie wnioskodawcy jako niezasadne podlegało oddaleniu, na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. SSO Regina Stępień