Sad powszechny, I C 1411/17

Sygn. akt: I C 1411/17 upr. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 lutego 2018 r. Sąd Rejonowy w Kwidzynie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Halina Ostafińska-Kołacka Protokolant: stażysta Natalia Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. w Kwidzynie na rozprawie sprawy z powództwa (...) w G. przeciwko R. B. o zapłatę powództwo oddala. SSR Halina Ostafińska-Kołacka Sygn. akt I C 1411/17 upr. UZASADNIENIE Powód (...) z siedzibą w G. wnosił o zasądzenie od pozwanego R. B. kwoty 832,02 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie i kosztami postępowania. W uzasadnieniu powód wskazał, że wierzytelność dochodzona pozwem wynika z braku zapłaty przez pozwanego należności wynikającej z umowy pożyczki numer (...) zawartej z wierzycielem pierwotnym (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. . Ponieważ pozwany nie dokonywał spłaty pożyczki zgodnie z ustaleniami umownymi, umowa została wypowiedziana i z dniem 19 kwietnia 2010 r. kwota stała się wymagalna. Powód nabył przedmiotową wierzytelność w wyniku umowy przelewu wierzytelności z dnia 27 maja 2013 r. Pozwany R. B. wnosił o oddalenie powództwa, podnosząc zarzut przedawnienia. Zdaniem pozwanego powód nie wykazał, w jaki sposób wyliczył kwotę dochodzoną pozwem i na co zostały przeznaczone wpłaty dokonane przez pozwanego. Ponadto pozwany podniósł, że nie został zawiadomiony o przelewie wierzytelności przez wierzyciela pierwotnego na rzecz powoda. Sąd ustalił i zważył, co następuje: W dniu 30 grudnia 2008 r. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz pozwany R. B. zawarli umowę pożyczki na kwotę 1178,33 zł. Płatność miała nastąpić w ratach tygodniowych w wysokości po 34,00 zł. Powyższa umowa została wypowiedziana i z dniem 19 kwietnia 2010 r. kwota stała się wymagalna. Wierzyciel pierwotny (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz powód (...) z siedzibą w G. w dniu 27 maja 2013 r. zawarły umowę przelewu wierzytelności, w wyniku której powód nabył wierzytelność wobec pozwanego R. B. wynikającą z umowy pożyczki z dnia 30 grudnia 2008 r. nr (...) . Powód pismem z dnia 11 sierpnia 2017 r. wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 966,49 zł w terminie do dnia 18 sierpnia 2017 r. / dowód: umowa pożyczki z dnia 30.12.2008 r. – k. 6-8, wezwanie do zapłaty – k. 9, 10, umowa przelewu wierzytelności z dnia 27.05.2013 r. – k. 31 - 39/ Sąd ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie na podstawie dokumentów zawartych w aktach sprawy. Dokumenty te nie były kwestionowane przez strony. Sąd również nie znalazł podstaw, aby odmówić im wiarygodności. Zdaniem Sądu powód w niniejszej sprawie wbrew swemu obowiązkowi wynikającemu z art. 6 k.c. nie wykazał zasadności swojego roszczenia. Powód wywodził swoje roszczenie z umowy pożyczki z dnia 30 grudnia 2008 r. numer (...) zawartej przez pozwanego z wierzycielem pierwotnym (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. . Z treści umowy pożyczki z dnia 30 grudnia 2008 r. nie wynika jednakże, aby nosiła ona numer (...) . Treść powyższej umowy nie zawiera żadnego numeru. Wobec powyższego uznać należy, że powód wbrew swemu obowiązkowi nie wykazał ponad wszelką wątpliwość, aby nabył wierzytelność wynikającą z powyższej umowy. Niezależnie od powyższego Sąd uznał, iż zasadny jest zarzut przedawnienia podniesiony przez pozwanego. Powód jako datę postawienia roszczenia w stan wymagalności wskazał dzień 19 kwietnia 2010 r. Zgodnie z art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi dla roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej trzy lata. Roszczenie dochodzone przez powoda w niniejszej sprawie uznać należy za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wierzyciel pierwotny (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. jest bowiem przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na udzielaniu pożyczek. Przedsiębiorcą jest również powód, który jako fundusz inwestycyjny zamknięty prowadzi działalność gospodarczą w zakresie obrotu wierzytelnościami. Z powyższego wynika, że roszczenie dochodzone pozwem przedawniło się wobec powoda najpóźniej wraz z upływem trzech lat po postawieniu go w stan wymagalności, tj. z dniem 19 kwietnia 2013 r. Pozew w niniejszej sprawie został wniesiony do Sądu dopiero w dniu 17 listopada 2017 roku. Powód nie wykazał skutecznie, wbrew swemu obowiązkowi wynikającemu z przepisu art. 6 k.c. , że w międzyczasie nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia. W związku z powyższym Sad na podstawie przepisu art. 720 § 1 k.c. a contrario w zw. z art. 509 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 6 k.c. w zw. z art. 118 k.c. oddalił powództwo w niniejszej sprawie jako nieudowodnione co do zasady i wysokości oraz przedawnione. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. Powodowi jako stronie przegrywającej sprawę w całości nie należy się zwrot kosztów postępowania od pozwanego.