Sad powszechny, I C 442/15

Sygn. akt I C 442/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 09 grudnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny: Przewodniczący: SSR Tadeusz Kotuk Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 grudnia 2015 r. w G. sprawy z powództwa A. W. i K. W. przeciwko Gminie M. G. o zapłatę I. oddala powództwo; II. zasądza solidarnie od powodów A. W. i K. W. na rzecz pozwanego Gminy M. G. kwotę 2.400 zł (dwa tysiące czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 442/15 UZASADNIENIE W dniu 6 marca 2001 r. pomiędzy Gminą M. G. a K. W. i A. W. doszło do zawarcia umowy najmu lokalu przy ul. (...) . Okoliczność bezsporna Decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia 8 czerwca 2001 r. nieruchomość przy ul. (...) w G. została zwrócona na rzecz M. P. (2/4 części), E. N. (1/4), R. M. (1/4 części) z obowiązkiem zwrotu na rzecz Gminy M. G. kwoty 47.604,95 zł, w tym sumy 39.945 zł odpowiadającej zwiększeniu wartości nieruchomości wskutek działań podjętych na tej nieruchomości po jej wywłaszczeniu. Okoliczność bezsporna K. W. i A. W. dokonali w latach 2001-2002 określonych nakładów na w/w lokal. Okoliczność bezsporna Do chwili obecnej K. W. i A. W. bez przerwy są w posiadaniu w/w lokalu i nadal w nim zamieszkują. Okoliczność bezsporna Ocena dowodów Stan faktyczny został ustalony w oparciu okoliczności bezsporne. Pozostałych twierdzeń (a więc w zakresie spornym) powodowie nie udowodnili. Po pierwsze, nie udowodnili wartości nakładów. Nakłady na budynek powinny być należycie udokumentowane w postaci złożenia dowodów wskazujących np. na wydatki na zakup materiałów do remontu i kosztów robocizny. Dopiero jeżeli wskaże się tego rodzaju źródła wydatków (i osób ponoszących takie wydatki) można rozpatrywać dopuszczenie dowodu z opinii biegłego (ewentualnie nawet z urzędu). Na kartach 27-28 znajduje się zwykła kserokopia „opinii A. K. ”. Jako nieuwierzytelniona kserokopia nie może w ogóle być zakwalifikowana jako dowód w rozumieniu przepisów postępowania cywilnego. Kserokopia – jako odwzorowanie oryginału – może być uznana za odpis, jednakże pod warunkiem poświadczenia jego zgodności z oryginałem ( vide Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16.06.2000 r., IV CKN 59/00, LEX Nr 533122 oraz postanowieniu z dnia 27.02.1997 r., III CKU 7/97, LEX Nr 50764; zob. też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2007 r., II CSK 401/06, LEX nr 453727). Niezależnie od tego nie ma w treści tej kserokopii „opinii” żadnych informacji o osobach dokonujących nakładów i rzeczywistym poniesieniu wydatków z tego tytułu. Po trzecie – jak wspomniano wyżej – w razie przedstawienia materiału dowodowego mogącego podstawą opinii biegłego, dopiero sąd orzekający jest władny dopuścić dowód z opinii specjalisty (biegłego) i dopiero tak dopuszczony dowód może stanowić podstawę rozstrzygnięcia. Opinie (ekspertyzy) pozaprocesowe (lub pochodzące z akt innych postępowań sądowych lub administracyjnych) nie mają waloru opinii biegłego w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego (o ile w ogóle zostaną złożone w formie pozwalającej uznać je za dokument prywatny, co w niniejszej sprawie nie zostało spełnione). Kwalifikacja prawna Jeżeli oceniać powództwo pod kątem przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu , to ponieważ pozwani nadal korzystają na wyłączność z nakładów przez siebie poczynionych, nie sposób uznać, że w ogóle można ich uznać za bezpodstawnie zubożonych. Nie doszło w ogóle do przesunięcia majątkowego pomiędzy powodami a Gminą, generującego możliwość zastosowania art. 405 k.c. Powodowie od początku mieli świadomość, że czynią nakłady na cudzą rzecz (wiedzieli, że nie są właścicielami budynku), do czego nie byli obowiązani prawnie ( art. 411 pkt 1 k.c. ). Jeżeli oceniać roszczenie powodów pod kątem przepisów o odpowiedzialności kontraktowej , to ponieważ nakłady zostały poczynione najpóźniej w 2002 r., to roszczenie – z uwagi na zarzut pozwanej – należy uznać za przedawnione, tym bardziej, że umowa najmu wygasła z mocy prawa z dniem 30 września 2001 r. Innymi słowy, roszczenie oparte na podstawie kontraktowej przedawniło się najpóźniej z upływem 10-letniego terminu przedawnienia, więc z końcem 2012 r. ( art. 117 § 2 k.c. w zw. z art. 118 k.c. ). Pozew został tymczasem złożony w roku 2015. Jeżeli oceniać roszczenie pod kątem ochrony własności ( art. 224 § 2 w zw. z art. 225 w zw. z art. 230 k.c. ), to należy stwierdzić, że treść stosunku prawnego stron nie przewidywała uprawnienia powodów do dokonywania nakładów innych, niż wynikające z treści umowy najmu (ani uprawnienia do dochodzenia ich zwrotu). Zgodnie więc z art. 230 k.c. treść stosunku prawnego regulowała odmiennie niż art. 224-225 k.c. kwestię nakładów, gdyż jednoznacznie precyzowała obowiązki remontowe wynajmującego (art. 8 umowy), jak i najemcy ( art. 6, 7, 9 ). W tej sytuacji – z mocy art. 230 k.c. – przepisy art. 224-225 k.c. nie mogą znaleźć w niniejszej sprawie zastosowania. Mając powyższe na uwadze na mocy art. 405, 441 pkt 1, 224 § 2 w zw. z art. 225 w zw. z art. 230 k.c. a contrario oraz art. 117 § 2 w zw. z art. 118 k.c. powództwo oddalono (punkt I. sentencji). Koszty O kosztach procesu orzeczono na mocy art. 98 § 2 w zw. z art. 105 § 2 k.p.c. , zgodnie z regułą odpowiedzialności za wynik procesu (tj. przegrywający zwraca koszty wygrywającemu). Na zasądzone solidarnie od powodów na rzecz pozwanego koszty składa się opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej właściwej dla wartości przedmiotu sporu (2.400 zł, § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych […]).