Sad powszechny, X C 5246/17

Sygn. akt: X C 5246/17 upr. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 czerwca 2018 r. Sąd Rejonowy w Toruniu X Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Maria Żuchowska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Elżbieta Jakubowska po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2018 r. w Toruniu sprawy z powództwa Prokury Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego we W. przeciwko D. G. o zapłatę I. zasądza od pozwanego D. G. na rzecz powoda Prokury Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego we W. kwotę 7 558,35 zł (siedem tysięcy pięćset pięćdziesiąt osiem złotych trzydzieści pięć groszy) z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP rocznie ale nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 21 czerwca 2017r., do dnia zapłaty; II. nie obciąża pozwanego kosztami procesu poniesionymi przez powoda. UZASADNIENIE Pozwem z dnia 21.06.2017 r. powodowy Prokura Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W. domagał się zasądzenia na jego rzecz od pozwanego D. G. kwoty 7558,35 zł z umownymi odsetkami w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP od dnia 21.06.2017 r. do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu. Uzasadniając żądanie, powołał się na nabycie od S. B. wierzytelności przeciwko pozwanemu z tytułu umowy bankowej z dnia 15.05.2006r., na podstawie umowy przelewu wierzytelności zawartej w dniu 17.04.2015r. Wyjaśnił, że strony zawarły w dniu 23.09.2015r. ugodę dotyczącą przedmiotowej wierzytelności, którą pozwany zrealizował jedynie w niewielkiej części, bowiem wpłacił kwotę 192,91 zł. Nakazem zapłaty wydanym dnia 30.08.2017 r. w elektronicznym postępowaniu upominawczym Sąd Rejonowy Lublin - Zachód w Lublinie orzekł zgodnie z żądaniem pozwu oraz zasądził kwotę 1295,95 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. W ustawowym terminie pozwany wniósł sprzeciw, w którym zakwestionował roszczenie w całości. Wskazał, że nie zrealizował zawartej z powodem ugody, bowiem nie przyznano mu kredytu i jest osobą bezrobotną. Dodał, że jest osobą schorowaną i pozostaje na utrzymaniu żony. W uzupełnionym pozwie strona powodowa potrzymała żądanie pozwu i przedłożyła dokumenty na poparcie twierdzeń z pozwu. W uzasadnieniu pozwu strona powodowa powołała się na ugodę zawartą z pozwanym na okoliczność uznania długu przez pozwanego. Na rozprawie w dniu 23.04.2018r. stawił się pozwany, który podniósł dodatkowo zarzut przedawnienia roszczenia. W odpowiedzi na ten zarzut, powód podtrzymał żądanie pozwu, wskazując, że zawierając ugodę w dniu 23.09.2015r. pozwany uznał swoje roszczenie, co spowodowało rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia od nowa. Na rozprawie w dniu 04.06.2018r. nie stawiła się żadna ze stron, nie żądano uzupełnienia postępowania dowodowego. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 15.05.2006r. pozwany D. G. zawarł z S. B. umowę kredytu odnawialnego. Pozwany nie spłacał rat kredytu w terminie, co doprowadziło do wypowiedzenia umowy. Okoliczność bezsporna oraz dowód: - umowa z dnia 15.05.2005r. – k. 66 Prokura Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w W. na podstawie umowy z dnia 17.04.2015r. nabył wierzytelności od S. B. . Na wysokość nabytej wierzytelności wobec pozwanego na dzień zawarcia umowy przelewu składała się kwota 4933,04 zł kapitału, kwota 1236,14 zł odsetek oraz kwota 350,89 zł tytułem kosztów. Dowód : Umowa przelewu wierzytelności – k.33-

1. - wyciąg z elektronicznego załącznika do umowy cesji – k. 37, - zawiadomienie o cesji – k. 69, W dniu 23.09.2015r. powód zawarł z pozwanym D. G. ugodę, zgodnie z która pozwany uznał wierzytelność w kwocie 6644,41 zł z tytułu umowy bankowej z S. B. i zobowiązał się do jej spłaty w ratach od dnia 23.09.2015r. do 23.12.2018r. Zgodnie z umową wierzyciel mógł wypowiedzieć ugodę w razie niespłacenia dwóch kolejnych pełnych rat i wówczas cała pozostała należność miała stać się wymagalna. Pozwany zapłacił jedynie pierwszą ratę w kwocie 192,91 zł. Okoliczność bezsporna oraz dowód: ugoda z dnia 23.09.2015r. – k. 39-42 W dniu 11.02.2016.r. powód wypowiedział ugodę z pozwanym z powodu braku spłaty 4 pełnych rat i wezwał do zapłaty kwoty (...) ,
2. zł. Dowód: wypowiedzenie z dnia 11.02.2016r. – k.38, W dniu 27.
3. (...) skierowano do pozwanego wezwanie do zapłaty kwoty 7462,90zł do dnia 04.05.2017r. od rygorem skierowania sprawy do Sądu. Dowód: wezwanie do zapłaty – k. 43 Należność nie została zapłacona, w związku z czym w dniu 21.06.2017r. wniesiono pozew do Sądu. Okoliczność bezsporna Pozwany nie pracuje, jest osobą bezrobotną, pozostaje na utrzymaniu żony. Jest również osobą schorowaną. Okoliczność niezaprzeczona oraz dowód: - dokumentacja medyczna – k. 11,56-58 - dokumentacja potwierdzająca sytuację materialną pozwanego – k. 12-15,54-55,59-60, Sąd zważył, co następuje: Zawarcie umowy kredytu odnawialnego przez pozwanego z bankiem o numerze było bezsporne. Bezsporna była również wysokość dochodzonego roszczenia oraz przelew wierzytelności na powoda. Z powyższych względów Sąd oddalił wniosek pozwanego o przyznanie mu pełnomocnika z urzędu. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczył zasadności dochodzonego roszczenia, wobec powołania się przez pozwanego na swoją trudną sytuację materialną i zdrowotną oraz wobec podniesienia zarzutu przedawnienia. Stan faktyczny ustalony został na podstawie okoliczności bezspornych oraz dowodów z dokumentów, które zasługiwały na walor wiarygodności, gdyż ich rzetelność i autentyczność nie zostały w toku procesu podważone. Rozważenia w pierwszej kolejności wymaga podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia. Zgodnie z art. 118 k.c. , jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Strona powodowa zawarła umowę, której przedmiotem była wierzytelność przysługująca pierwotnie bankowi, a zatem związana z działalnością gospodarczą. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że wierzytelność powstała w wyniku umowy kredytu odnawialnego z dnia 15.05.2006r. W toku postępowania nie wskazano wprawdzie kiedy umowa została przez bank wypowiedziana, jednak biorąc pod uwagę wysokość roszczenia na dzień przelewu wierzytelności, tj. odsetek w kwocie 1236,14 zł w stosunku do wysokości kapitału 4933,04 zł można wnioskować, że wierzytelność stała się wymagalna w połowie 2013r. Następnie w dniu 23.09.2015r. doszło do zawarcia ugody między powodem a pozwanym, w której to treści pozwany uznał swoje zadłużenie wobec powoda na kwotę 6644,41 zł na dzień 24.08.2015r.. A zatem od tego terminu rozpoczął ponownie trzyletni bieg terminu przedawnienia. Pozew w przedmiotowej sprawie został wniesiony do Sądu w dniu 21.06.2017r., a zatem przed upływem terminu przedawnienia. W związku z powyższym zarzut przedawnienia okazał się niezasadny. Z podanych względów, na podstawie art. 69 ust. 1 Prawa bankowego , powództwo okazało się zasadne i podlegało uwzględnieniu, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd uznał, iż nie zachodzą w przedmiotowej sprawie podstawy do uznania, że dochodzone pozwem roszczenie jest sprzeczne z prawem czy zasadami współżycia społecznego. O odsetkach za opóźnienie rozstrzygnięto na podstawie art. 481 § 1 i 2 kc i art. 359kc. Jeżeli chodzi o sytuację materialną pozwanego, to powód - po otrzymaniu odpisu sprzeciwu i dokumentacji potwierdzającej sytuację pozwanego, nie zakwestionował twierdzeń pozwanego i przedłożonych dokumentów, a zatem przyznał okoliczności w nim wskazane. Zgodnie bowiem z art. 230 k.p.c. , gdy strona nie wypowie się, co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane. Z kolei art. 229 k.p.c. stanowi, że nie wymagają dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie, bardzo trudna sytuacja materialna pozwanego została wykazana i nie była w toku procesu kwestionowana. Odnośnie do złożonego w sprzeciwie wniosku pozwanego o rozłożenie należności na raty, to nie zasługiwał on na uwzględnienie. W myśl art. 320 k.p.c. , w szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie, a w sprawach o wydanie nieruchomości lub o opróżnienie pomieszczenia - wyznaczyć odpowiedni termin do spełnienia tego świadczenia. Celem unormowania art. 320 k.p.c. jest umożliwienie realnego zaspokojenia wierzyciela przez dłużnika, znajdującego się w określonej sytuacji ekonomicznej, rodzinnej lub zdrowotnej. Rozłożenie długu na raty ma też umożliwić prawidłowe i skuteczne wyegzekwowanie go. W rozpoznawanej sprawie pozwany nawet nie wskazał, w jakiej wysokości miesięcznie byłby w stanie spłacać raty. Nadto sytuacja materialna pozwanego, który nie posiada żadnych dochodów, jest na wyłącznym utrzymaniu żony, nie pozwala uznać, że po rozłożeniu należności na raty, byłby on w stanie je spłacać. Dlatego też Sąd nie uwzględnił wniosku pozwanego o rozłożenie należności na raty. O kosztach procesu orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 102 k.p.c. zgodnie z zasadą słuszności. D. G. nie pracuje, pozostaje na utrzymaniu żony, dodatkowo jest osobą schorowaną. Zdaniem Sądu, sytuacja materialna i zdrowotna pozwanego jest wyjątkowo trudna. Dodatkowo, po uprawomocnieniu się wyroku, pozwany będzie musiał zapłacić powodowi należność zasądzoną w przedmiotowej sprawie z odsetkami w kwocie łącznie ponad 7600zł W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie wystąpił szczególnie uzasadniony wypadek uzasadniający odstąpienie od obciążenia pozwanego kosztami procesu.