w zw. z art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. ; II) w dniu 29 kwietnia 2013 r. o godz. 18.00 w msc. W. ul. (...) gm. G. pomimo zakazu prowadzenia rowerów po drogach publicznych, w strefie zamieszkania i w strefie ruchu orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Radomsku za sygn. akt VI K 848/11, jechał po drodze publicznej jako kierujący rowerem będąc w stanie nietrzeźwości 1,13 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art.
w zw. z art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k ; Sąd Rejonowy w Radomsku wyrokiem z dnia 17 lipca 2013 roku w sprawie sygn. akt VI K 320/13: 1) oskarżonego R. P. uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu w punktach I) i II) wyroku czynów, z których każdy wyczerpuje znamiona art. 244 k.k. i art .
w zw. z art. 11 § 2 k.k. z tym, iż przyjął, że czyny te stanowią ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 91 § 1 k.k. wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; 2) na podstawie art. 69 § 1 k.k. , art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej w punkcie 1 ) kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 2 (dwóch) lat próby; 3) na podstawie art. 71 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego R. P. w wysokości 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując, iż jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna kwocie 10 (dziesięć) złotych; 4) na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego R. P. środek karny w postaci zakazu prowadzenia rowerów po drogach publicznych i w strefie zamieszkania na okres 2 (dwóch) lat; 5) na podstawie art. 49 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego R. P. środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 100 (stu) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, 6) zwolnił oskarżonego R. P. od obowiązku zapłaty kosztów sądowych w całości. Apelację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Prokuratury Rejonowej w Radomsku w części dotyczącej orzeczenia o karze na korzyść oskarżonego R. P. . Apelacja Prokuratora został wywiedziona z podstawy art. 438 pkt 2 k.p.k. i zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisów postępowania , która miała wpływ na treść orzeczenia , poprzez naruszenie przepisów art. 343§1 ,§ 6 i §7 k.p.k. oraz art. 335 k.p.k. , polegającą na wydaniu wyroku skazującego na posiedzeniu w trybie art.335 k.p.k. , który nie uwzględnił w całości wniosku złożonego w trybie art.335§l k.p.k. , poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 10 ( dziesięciu ) miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat , zamiast uzgodnionej kary 6 ( sześciu ) miesięcy pozbawienia wolności , z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat. W konkluzji skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, a w pozostałym zakresie o utrzymanie wyroku w mocy. Na rozprawie apelacyjnej w dniu 11 października 2013 roku Prokurator Okręgowy popierał skargę apelacyjną Prokuratora Rejonowego w Radomsku z tym, że zaskarżył wyrok w całości i w konkluzji wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Oskarżony R. P. oświadczył: „ja uzgodniłem z prokuratorem, że zostanie mi wymierzona kara 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, ale skoro mi dali 10 (dziesięć) miesięcy, to ja nie będę się sprzeciwiał, ale powiem że ta kara jest trochę za przykra”. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Skarga apelacyjna Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Radomsku okazała się zasadna w takim stopniu, że na skutek jej wniesienia powstały podstawy do zmiany zaskarżonego wyroku w ten sposób, że obniżono orzeczoną w punkcie 1 wyroku karę pozbawienia wolności do wysokości 6 miesięcy. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz przebiegu dotychczasowego postępowania rozpoznawczego prowadzi bowiem do wniosku, iż Sąd I instancji w trakcie rozpoznania sprawy dopuścił się tego rodzaju obrazy przepisów prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia merytorycznego. Bowiem podnieść należy, iż na kanwie niniejszej sprawy Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów prawa procesowego wskutek naruszenia normy wyrażonej w art. 335§1 k.p.k. Chodzi tu oczywiście o uwzględnienie przez Sąd Rejonowy wniosku złożonego w trybie art. 335§1 k.p.k. przez prokuratora i jednocześnie orzeczenie wobec oskarżonego R. P. kary 10 miesięcy pozbawienia wolności nieuzgodnionej z oskarżonym. W tym miejscu zważyć trzeba, iż przed wydaniem orzeczenia o skazaniu sąd nie przeprowadza w zasadzie postępowania dowodowego ( art. 343§4 k.p.k. ), poza ujawnianiem albo uznaniem za ujawnione dokumentów wymienionych w art. 394 k.p.k. , w trybie określonym w tych przepisach, co poprzedzone jest jednak ustaleniem na podstawie akt sprawy, że spełnione zostały wymogi określone w art. 335§1 k.p.k. , w tym przede wszystkim ten, że oskarżony opuścił się zarzucanego mu przestępstwa (por. wyrok SN z dnia 22.08.2001 r., III KKN 372/99, Prok. i Pr. 2002, nr 2, poz. 6) i wyraził zgodę na umieszczenie przez prokuratora w akcie oskarżenia wniosku o skazanie. Sąd orzekający w tym trybie jest związany wnioskiem umieszczonym przez prokuratora w akcie oskarżenia , gdyż jego treść jest wynikiem porozumienia oskarżyciela i oskarżonego, którzy zgadzają się jedynie na takie jak we wniosku rozstrzygnięcie w sprawie, w szczególności co do kar i środków karnych. Nie ma jednak przeszkód, by wniosek taki został skorygowany przez prokuratora na posiedzeniu, za zgodą oskarżonego . Nie ma też przeszkód, by sąd w toku posiedzenia przedstawił sugestię co do tego, jakie warunki porozumienia (wniosku prokuratora) gotów jest zaakceptować (por. wyrok SN z dnia 26.08.2003 r., V KK 78/03, LEX nr 80703). Zarówno w takiej sytuacji, jak i wówczas, gdy sąd rozważa zasadność takiego wniosku w niezmienionej postaci po wniesieniu aktu oskarżenia - w wypadku uznania, że nie ma podstaw do jego uwzględnienia sprawa winna zostać skierowana na rozprawę ( art. 343§7 k.p.k. ). Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy zauważyć należy, iż wniosek prokuratora został sformułowany w sposób prawidłowy i dokładnie określał warunki dobrowolnego poddania się odpowiedzialności karnej przez oskarżonego. Jednakże Sąd I instancji na posiedzeniu w dniu 17 lipca 2013 roku uwzględnił wniosek o wydanie wyroku skazującego w trybie art. 335§1 k.p.k. w sposób nieprawidłowy. Bowiem orzekł wobec oskarżonego R. P. karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat, zamiast kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat. Sąd nie może samodzielnie dokonywać zmian w treści wniosku złożonego na podstawie art. 335 § 1 k.p.k. Zmiana treści wniosku dokonana samodzielnie przez sąd stanowi wszak zmianę warunków porozumienia zawartego pomiędzy prokuratorem a oskarżonym. Każda modyfikacja treści wniosku wymaga zatem zgody stron, a bez uzyskania ich akceptacji odnośnie do dokonanych zmian, wniosek nie może stanowić podstawy wydania wyroku na podstawie art. 343 § 1 i 6 k.p.k. Jeżeli zaś sąd samodzielnie, bez zgody uprawnionych stron, dokonuje zmiany warunków zawartego porozumienia, to w konsekwencji wymierza oskarżonemu karę , na którą prokurator i oskarżony nie wyrazili zgody. Słusznie więc zauważył skarżący, iż doszło do naruszenia porozumienia zawartego pomiędzy prokuratorem i oskarżonym. Na marginesie należy wskazać, iż Sąd Rejonowy również dostrzegł swój błąd dając temu wyraz w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku. W związku z tym przedstawione uchybienia stworzyły potrzebę zmiany zaskarżonego wyroku i obniżenie wymierzonej kary pozbawienia wolności do 6 miesięcy. Z kolei nie było to uchybienie tak rażące by wymagało uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi meriti do ponownego rozpoznania, jak wnosił o to Prokurator Prokuratury Okręgowej na rozprawie apelacyjnej w dniu 11 października 2013r. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie przepisów powołanych w sentencji Sąd Odwoławczy zwolnił oskarżonego R. P. od opłaty za obie instancje i zwrotu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.