Sad powszechny, I C 887/17

Sygn. akt I C 887/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 maja 2018r. Sąd Rejonowy w Nowym Sączu Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Grażyna Poręba Protokolant: prot. sąd. Magdalena Konopka po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2018 roku w Nowym Sączu na rozprawie sprawy z powództwa (...) Sp z o.o. w W. przeciwko B. S. (zd. C. ) o zapłatę I. oddala powództwo, II. kosztami procesu obciąża powoda, III. przyznaje kuratorowi pozwanej adw. K. M. wynagrodzenie w kwocie 332,10 zł (trzysta trzydzieści dwa 10/100) brutto, które w kwocie 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden 40/100) poleca wypłacić z zaliczki uiszczonej przez powoda a w pozostałej części tj. w kwocie 110,70 zł (sto dziesięć 70/100) poleca wypłacić tymczasowo ze środków Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Nowym Sączu, IV. nakazuje ściągnąć od powoda (...) Sp. z o.o. w W. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Nowym Sączu kwotę 110,70 zł (sto dziesięć 70/100) tytułem wydatków wyłożonych tymczasowo ze środków Skarbu Państwa. Sygn. akt I C 887/17 UZASADNIENIE wyroku z dnia 9 maja 2018 r. Powód – (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł w dniu 7.11.2016r. w elektronicznym postępowaniu upominawczym pozew przeciwko B. S. (zd. C. ) o zapłatę kwoty 659,15 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dni zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu. W uzasadnieniu podniósł, że pozwana zawarła z (...) S.A. umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych telewizji satelitarnej w dniu 30.11.2010 roku w formie pisemnej. W trakcie trwania umowy (...) S.A. przekazał pozwanej dekoder, do którego zwrotu pozwana była zobowiązana w przypadku rozwiązania lub wygaśnięcia umowy, zgodnie z treścią regulaminu o świadczeniu usług. W przypadku niezwrócenia sprzętu w zakreślonym terminie (...) S.A. uprawniony był do naliczania kary umownej w wysokości 640,00 złotych. Umowa została z pozwaną rozwiązana. Pozwana nie zwróciła sprzętu i dlatego (...) S.A. obciążył pozwaną karą umowną, wystawiając w dniu 17.05.2016 roku notę obciążeniową nr (...) , wzywając jednocześnie do zapłaty powyższej kwoty do dnia 31.05.2016 roku. Pomimo upływu zakreślonego terminu płatności, pozwana nie uiściła należności. Powstałą wierzytelność (...) S.A. na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 14.07.2016 roku sprzedał powodowi. Tym samym powód stał się następcą prawnym mającym możliwość dochodzenia roszczenia od pozwanej. Powód informował pozwanego o cesji wierzytelności, zmianie wierzyciela i obowiązku spełnienia świadczenia na rzecz powoda. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie postanowieniem z dnia 20.02.2017 roku, wydanym w sprawie VI Nc-e 2049388/16, stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty i przekazał sprawę do tutejszego Sądu. Kurator nieznanej z miejsca pobytu pozwanej, w odpowiedzi na pozew z dnia 20.02.2018 r., wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie na jego rzecz od Skarbu Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a dotąd w żadnej części nie uiszczonej, według norm przepisanych. W uzasadnieniu Kurator podniósł zarzut przedawnienia dochodzonego roszczenia, wywodząc, że umowa, będąca podstawą naliczonej kary umownej, została zawarta w dniu 30.11.2010 r. na 29 miesięcy, zatem wygasła w dniu 30.04.2013 r. W związku z tym roszczenie przedawniło się 1.05.2015 r. W odpowiedzi na zarzut przedawnienia powód w piśmie z dnia 20.03.2018r. podał, iż umowa łącząca pozwaną i poprzednika prawnego została rozwiązana w dniu 27.02.2012r. Klient miał obowiązek zwrócić wypożyczony sprzęt w terminie 30 dni od daty rozwiązania umowy. Roszczenie dochodzone niniejszym pozwem nie przedawniło się bowiem w nocie obciążeniowej wskazano termin płatności na dzień 31.05.2016r. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwana – B. S. w dniu 30.11.2010 r. zawarła z (...) S.A. z siedzibą w W. umowę abonencką nr (...) na okres 29 miesięcy. W ramach zawartej umowy pozwanej udostępniono dekoder oraz kartę, które na podstawie regulaminu stanowiącego cześć umowy, podlegały zwrotowi w przypadku rozwiązania lub wygaśnięcia umowy. (dowód: umowa abonencka z dnia 30.11.2010 roku - k. 28-31, regulamin świadczenia usług – k. 35-36, protokół odbioru - k. 32) Poprzednik prawny powoda w dniu 17.05.2016 r. roku sporządził notę obciążeniową, która zawierała również wezwanie pozwanej B. S. (zd. C. ) do zapłaty kary umownej z tytułu braku sprzęt. a naliczonej na podstawie cennika. Określił w dokumencie termin płatności na dzień 31.05.2016r. (dowód; nota obciążeniowa nr (...) – k. 53; cennik sprzętu – k. 34; zawiadomienie – k. 41/2) W dniu w dniu 14 lipca 2016 roku powód zawarł z (...) S.A. z siedzibą w W. umowę przelewu wierzytelności, której przedmiotem były istniejące, bezsporne i wymagalne wierzytelności pieniężne przysługujące zbywcy od abonentów. Na podstawie tej umowy powód nabył wierzytelność wobec pozwanego. Pismem z dnia 3 sierpnia 2016 r. powód zawiadomił pozwaną o cesji wierzytelności. (dowód: umowa przelewu wierzytelności wraz z załącznikiem k. 37 – 40; zawiadomienie o przelewie z dnia 3.08.2016 r. – k. 41) Kurator nieznanej z miejsca pobytu pozwanej podniósł zarzut przedawnienia w piśmie procesowym z dnia 20.02.2018 r. Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie dokumentów przedłożonych przez powoda, nie kwestionowanych przez stronę przeciwną. Sąd zważył, co następuje: W przedmiotowej sprawie kurator pozwanej B. S. przyznał, że pozwana w 2010 roku zawarła umowę z (...) S.A. z siedzibą w W. o świadczenie usług telekomunikacyjnych telewizji satelitarnej. Kurator pozwanej podniósł zarzut przedawnienia, który w ocenie Sądu zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 117 § 2 k.c. ten, przeciwko komu przysługuje dane roszczenie (podmiot zobowiązaniowy), po upływie określonego czasu, ma możliwość uchylenia się od jego zaspokojenia. Upływ czasu oznacza w istocie, że podmiot zobowiązany staje się stroną, która decyduje o zaspokojeniu roszczenia. Ma on bowiem możliwość albo powołania się na przedawnienie, albo dobrowolnego zaspokojenia uprawnionego. W myśl art. 118 kc , jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Przy czym bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, a jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, to bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie ( art. 120 § 1 k.c. ). W przedmiotowej sprawie niewątpliwym jest, że roszczenie powoda ma charakter majątkowy i jest związane z działalnością gospodarczą zarówno powoda, jak i poprzednika prawnego powoda w zakresie świadczenia usług. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci umowy abonenckiej z dnia 30.11.2010 roku wynika, że pozwana B. S. miała możliwość korzystania z pakietu podstawowego przez okres 29 miesięcy. Niemniej jak sam przyznał powód umowa została rozwiązana wcześniej bowiem 27 lutego 2012r. ( pismo k. 91/v ). Strona powodowa powoływała się w uzasadnieniu swoich żądań na to, że termin wymagalności zapłaty z tytułu niezwróconego sprzętu należy liczyć od daty wymagalności zapłaty z tytułu wystawionej noty, albowiem roszczenie powoda stanowi roszczenie o zapłatę należności wynikającej z noty obciążeniowej, którą można wystawić dopiero w przypadku niezwróconego sprzętu w terminie, a nie roszczenie o zwrot sprzętu (tak też przyjął Sąd Rejonowy w Toruniu w wyroku z dnia 16 marca 2017 r., sygn.. akt C 2903/16). Stanowisko pozwanego jest trafne w części, tj. w zakresie w jakim rozróżnia roszczenie o zwrot sprzętu od roszczenia o zapłatę kary umownej z tytułu niezwróconego sprzętu. Nie można jednak wyprowadzić z niego wniosku, że roszczenie o zapłatę kary umownej stało się wymagalne dopiero wraz z wystawieniem noty obciążeniowej, o czym mowa poniżej. Ustalając termin wymagalności roszczenia o zapłatę kary umownej z tytułu niezwróconego sprzętu, należy odpowiedzieć na pytanie od kiedy powód albo jego poprzednik prawny mogli domagać się od pozwanej zapłaty tej kary. Zgodnie z § 6 pkt 11 regulaminu świadczenia usług, zaakceptowanego przez pozwaną, w przypadku wygaśnięcia umowy, abonent jest obowiązany do zwrotu na własny koszt i ryzyko udostępnionego mu urządzenia dekodującego i karty w terminie 30 dni od wygaśnięcia umowy na adres (...) Natomiast według pkt 9 § 6 regulaminu, w przypadku niezwrócenia przez abonenta udostępnionego urządzenia dekodującego lub karty w terminie wskazanym w regulaminie, abonent będzie zobowiązany do uiszczenia kary umownej w wysokości określonej w cenniku. Za analizy tych przepisów regulaminu wynika, że sprzęt powinien być zwrócony w ciągu 30 dni od wygaśnięcia umowy, czyli jak ustalono powyżej – do 30 marca 2012 r. Pierwszym dniem, w którym powód mógł domagać się zapłaty kary umownej był zatem 31 marca 2012 r. i od tego dnia należy liczyć termin przedawnienia. Przyjęcie stanowiska powoda prowadziłoby bowiem do sytuacji, w której notę obciążeniową można by wystawić w dowolnym momencie, co stoi w sprzeczności z uregulowaniem zawartym w art. 120 § 1 k.c. W przedmiotowej sprawie zastosowanie będzie miał trzyletni termin przedawnienia roszczeń jako, że roszczenie objęte przedmiotowym powództwem jest niewątpliwie roszczeniem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej ( art. 118 k.c. ), a zastosowania nie ma przepis szczególny, tj. art. 751 k.c. , ponieważ roszczenie o zapłatę kary umownej nie jest roszczeniem tam wymienionym. Skoro zatem strona powodowa nabyła przedmiotową wierzytelność wskutek cesji wierzytelności, termin przedawnienia jej roszczenia wynosi 3 lata i upłynął 31.03.2015 r. Z powyższego wynika zatem, że w chwili wytoczenia powództwa w niniejszej sprawie tj. w dniu 7.11.2016 roku roszczenie objęte pozwem było przedawnione. Wobec powyższego zasadnym było orzec jak w pkt I sentencji. Kosztami procesu Sąd obciążył powoda zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, wyrażoną w art. 98 k.p.c. Powództwo zostało oddalone w całości, dlatego powód jest stroną przegrywającą w niniejszej sprawie. Z tych samych powodów należało zakazać ściągnąć od powoda (...) Sp. z.o.o. w W. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 110,70 zł tytułem wydatków wyłożonych tymczasowo ze środków Skarbu Państwa, na które złożyło się wynagrodzenie kuratora nieznanej z miejsca pobytu pozwanej przyznane mu w pkt III wyroku. Wynagrodzenie kuratora wyniosło 332,10 zł brutto i zostało przyznane na podstawie § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (w brzmieniu z daty wniesienia pozwu) w zw. z § 1 Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej. W związku z tym, że powód uiścił już zaliczkę na to wynagrodzenie w kwocie 221,40 zł, należało ściągnąć od niego pozostałą część, tj. kwotę 110,70 zł. Sędzia ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) (...) (...)