Sad powszechny, II Cz 773/14

(1)o zniesienie współwłasności i wydanie na skutek zażalenia wnioskodawczym na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 18 kwietnia 2014 roku sygn. akt II Ns 397/12 postanawia: oddalić zażalenie. Sygn. akt II Cz 773/14 UZASADNIENIE W dniu 28 stycznia 2014 r. uczestnicy K. S. , A. W. , S. S. w sprawie o zniesienie współwłasności i wydanie wnieśli o zasądzenie solidarnie od B. G. i W. G.

(2)kosztów postępowania zabezpieczającego ustalonych postanowieniami Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy J. D. z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie Km 160/12. Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2014 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy orzekł zgodnie z wnioskiem (sygn. II Ns 397/12). W uzasadnieniu Sąd powołał art. 745 § 1 k.p.c. i podał, że postanowieniem z dnia 19 grudnia 2012 r. oddalony został wniosek o zniesienie współwłasności, a B. G. i W. G.

(2)zostali zobowiązani do wydania samochodu osobowego marki O. (...) , który podlegał zabezpieczeniu przez Komornika. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy oddalił apelację wnioskodawczym, zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w zakresie obciążenia kosztami postępowania oraz oddalił wniosek uczestników o zasądzenie kosztów postępowania zabezpieczającego. Po wydaniu tego postanowienia Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy J. D. wydał postanowienia z dnia 22 stycznia 2014 r.} ustalające koszty postępowania zabezpieczającego, które nie były znane w chwili wydawania postanowienia przez Sąd Okręgowy. Wobec tego zgodnie z art. 745 § 1 k.p.c. o kosztach tych winien rozstrzygnąć na wniosek strony Sąd, który udzielił zabezpieczenia. Wobec sprzeczności interesów uczestników postępowania, Sąd postanowił, na podstawie przepisu art. 520 § 2 k.p.c , obciążyć kosztami zabezpieczenia w całości tę stronę postępowania, której roszczenie okazało się bezzasadne i wywołało konieczność prowadzenia postępowania zabezpieczającego, czyli B. G. i W. G.

(2). Zażalenie na postanowienie złożyła B. G. i domagała się jego zmiany poprzez odstąpienie od obciążania jej kosztami postępowania zabezpieczającego. W uzasadnieniu podała, że przed udzieleniem zabezpieczenia oraz w jego trakcie poniosła ona koszty ubezpieczenia pojazdu marki O. (...) w łącznej kwocie 1.495 zł. Ponadto wskazała, że koszty postępowania zabezpieczającego powstały przed wydaniem przez Sąd Okręgowy postanowienia oddalającego wniosek o ich zasądzenie, co oznacza, że kwestia ta został już przesądzona na niekorzyść wnioskodawców. Skarżąca podniosła również 1 to, że jest osobą schorowaną i nie stać jej na poniesienie kosztów postępowania zabezpieczającego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: zażalenie nie jest zasadne. Rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego odpowiada prawu. Zgodnie z art 745 § 1 k.p.c. , o kosztach postępowania zabezpieczającego sąd rozstrzyga w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, a o kosztach postępowania zabezpieczającego później powstałych rozstrzyga na wniosek strony sąd, który udzielił zabezpieczenia. Nie ulega wątpliwości, że postanowienia Komornika ostatecznie ustalające koszty postępowania zabezpieczającego z dnia 22 stycznia z 2014 r. zostały wydane już po rozpoznaniu apelacji od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 19 grudnia 2012 r. przez Sąd Okręgowy. Sąd ten w postanowieniu z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. (II Ca 347/13) m.in. oddalił apelację, co prowadziło do uprawomocnienia się orzeczenia kończącego sprawę w pierwszej instancji, a także oddalił wniosek uczestników S. S. , K. S. i A. W. o zasądzenie kosztów postępowania zabezpieczającego. Wbrew twierdzeniom skarżącej, nie oznacza to jednak, że kwestia ta zastała ostatecznie rozstrzygnięta. Jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, Sąd Odwoławczy nie mógł orzec o kosztach postępowania zabezpieczającego, skoro w chwili orzekania nie była znana ich ostateczna wysokość. W konsekwencji rozstrzygnięcie o tych kosztach w zaskarżonym postanowieniu, już po ustaleniu ich przez Komornika w dniu 22 stycznia 2014 r., należało uznać za prawidłowe. Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 102 k.p.c , albowiem sama sytuacja materialna i zdrowotna skarżącej nie stanowi jeszcze o wystąpieniu szczególnie uzasadnionego wypadku uzasadniającego zasądzenie od niej, jako przegrywającej sprawę tylko części kosztów albo nieobciążanie jej kosztami w ogóle. W utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się stosowanie art. 102 k.p.c , gdy: sprawa ma wątpliwy i dyskusyjny charakter (yide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 1971 r., I PZ 17/71), dochodzone roszczenie powoda wynika z niejasno sformułowanych przepisów (yide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1973 r., I PR 456/73), strona przegrywająca znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji majątkowej, a wytaczając powództwo była subiektywnie przeświadczona o słuszności dochodzonego roszczenia, natomiast strona wygrywająca korzystała ze stałej obsługi prawnej i nie poniosła dodatkowych nakładów na prowadzenie procesu (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 17 listopada 1972 r., I PR 423/72). W rozpoznawanej sprawie żadna z przywołanych okoliczności nie zaktualizowała się. Odnosząc się do kwestii poniesionych przez skarżącą wydatków na ubezpieczenie zabezpieczonego (...) , należy wskazać, że zagadnienie to nie jest objęte przedmiotowym postępowaniem. Ewentualnego zwrotu kosztów powódka może domagać się na drodze odrębnego powództwa wytoczonego przeciwko właścicielom pojazdu. Z tych zasadniczych przyczyn Sąd Okręgowy oddalił zażalenie na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.