Sad powszechny, IV P 118/17

(1), k – 120v – 121 v, zeznania świadka J. W. , k – 154v-156v, przesłuchanie powoda, k -157v-158, przesłuchanie za stronę pozwaną B. K. , k – 158-159) (...) Sp. z o.o. w K. wystawiła powodowi świadectwo pracy z dnia 02.08.2016 r. za okres od 23.08.2013 r. do 19.07.2016 r., które przesłała powodowi za pośrednictwem poczty. W punkcie 2 powyższego świadectwa pracy pracodawca zawarł informację, iż w okresie zatrudnienia powód wykonywał pracę: - od 23.08.2013 r. do 31.12.2015 r. na stanowisku kierownika poradni zdrowia psychicznego, - od 01.01.2016 r. do 19.07.2016 r. na stanowisku lekarza poradni zdrowia psychicznego. Powód otrzymał świadectwo pracy w dniu 11.08.2016 r. – przesyłka pocztowa została odebrana przez dorosłego domownika. Pismem z dnia 18.08.2016 r. powód zażądał sprostowania świadectwa pracy. W dniu 18.08.2016 r. na skutek żądania powoda wystawiono sprostowane świadectwo pracy, zgodnie z którym wykonywał pracę: - od 23.08.2013 r. do 31.07.2014 r. na stanowisku kierownika poradni zdrowia psychicznego, - od 01.08.2014 r. do 31.12.2014 r. na stanowisku starszego asystenta, - od 01.01.2016 r. do 19.07.2016 r. na stanowisku lekarza poradni zdrowia psychicznego. Powód otrzymał sprostowane świadectwo pracy w dniu 18.08.2016 r. ( dowód : świadectwo pracy z dnia 18.08.2016 r.) Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na dowodach z dokumentów przedłożonych przez strony, w tym na statucie (...) Sp. z o.o. w K. , na księdze rejestrowej placówki oraz na informacji (...) w S. . Dokumenty te nie były przez żadną ze stron kwestionowane. Sąd oparł się również na zeznaniach świadków W. K. , I. J.

(1), J. W. oraz na przesłuchaniu stron, przy czym za stronę pozwaną przesłuchano prezes zarządu B. K. . Sąd zważył co następuje: Powództwo częściowo zasługiwało na uwzględnienie. Przedmiotem rozstrzygnięcia było po pierwsze żądanie sprostowania świadectwa pracy, po drugie – żądanie ustalenia wykonywania pracy w warunkach szczególnych i sprostowania świadectwa pracy o tę informację. Podstawą prawną żądania powoda był przepis art. 97 § 2

(1)k.p. , zgodnie z którym jeżeli pracownik uważa, że wydane mu świadectwo pracy zawiera nieprawdziwe lub niepełne informacje, może wystąpić do pracodawcy o sprostowanie tego świadectwa. Zwrócić uwagę należy, że w zakresie żądania sprostowania świadectwa pracy w punkcie 2 strona pozwana uznała żądanie pozwu. Zgodnie z przepisem art. 213 § 2 k.p.c. Sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego lub zmierza do obejścia prawa. Wobec uznania powództwa Sąd badał, czy było ono dopuszczalne w myśl cytowanego wyżej przepisu art. 213 § 2 k.p.c. i doszedł do przekonania, że uznanie powództwa było dopuszczalne. Stosownie do przepisu art. 97 § 2

(1)k.p. pracownikowi przysługuje, w ciągu 7 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo do wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania pracodawca w ciągu 7 dni od otrzymania wniosku pracownika powinien się do niego ustosunkować. W tym więc terminie, w przypadku uwzględnienia wniosku, wydaje pracownikowi nowe świadectwo pracy, zaś w razie odmowy jego sprostowania powiadamia o tym na piśmie pracownika. Nieuwzględnienie wniosku w sprawie sprostowania – przez co należy rozumieć zarówno brak reakcji na wniosek pracownika, jak i częściowe tylko jego uwzględnienie – daje pracownikowi prawo do wystąpienia w ciągu 7 dni od dnia zawiadomienia o odmowie sprostowania z żądaniem do sądu pracy. O dopuszczalności wystąpienia z powództwem z art. 97 § 2 1 k.p. decyduje w pierwszym rzędzie spełnienie warunków formalnych, tj. wyczerpanie postępowania reklamacyjnego. Sąd bada w pierwszej kolejności dochowanie przez pracownika terminu do wystąpienia z wnioskiem do pracodawcy, następnie dochowanie terminu do wystąpienia z powództwem do Sądu. Tym samym należy skonstatować, że przed wyczerpaniem trybu reklamacyjnego niedopuszczalna jest sądowa droga dochodzenia sprostowania świadectwa pracy. Zgodnie bowiem z utrwaloną linią orzecznictwa uprzednie wystąpienie do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy jest materialnoprawną przesłanką powództwa, co oznacza, że wystąpienie do sądu pracy o sprostowanie treści świadectwa pracy z pominięciem pracodawcy powoduje oddalenie powództwa. W przedmiotowej sprawie powód wezwał pracodawcę do sprostowania. świadectwa pracy pismem z dnia 18.08.2016 r., a więc w zakreślonym przez ustawę siedmiodniowym terminie. Pracodawca odpowiedział na żądanie sprostowania świadectwa pracy i wydał powodowi sprostowane świadectwo. W ocenie powoda świadectwo nie zostało sprostowane w pełni zgodnie z wolą powoda. Powód w dniu 24.07.2016 r., a więc jeszcze przed wezwaniem strony pozwanej do sprostowanie świadectwa pracy, złożył pozew. W ocenie Sądu przyjąć należy, że zachował termin ustawowy, a jego powództwo nie było przedwczesne, ponieważ w toku postępowania powód zgłosił pracodawcy żądanie sprostowania świadectwa pracy. Ponadto wobec uznania powództwa w tym zakresie przez stronę pozwaną rozważania w zakresie zachowania terminu do złożenia pozwu mają charakter uboczny. Treść świadectwa pracy została uregulowana w przepisie art. 97 § 2 k.p. oraz w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 15 maja 1996 r. w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania , które to rozporządzenie obowiązywało w niniejszej sprawie. Zgodnie z powyższymi przepisami pracodawca w świadectwie pracy podaje między innymi informacje dotyczące: 1) wymiaru czasu pracy pracownika w czasie trwania stosunku pracy, 1a) podstawy prawnej rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy, 2) urlopu wypoczynkowego wykorzystanego przez pracownika w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy, 3) wykorzystania dodatkowego urlopu albo innego uprawnienia lub świadczenia, przewidzianego przepisami prawa pracy, 4) należności ze stosunku pracy uznanych i nie zaspokojonych przez pracodawcę do dnia ustania tego stosunku, z powodu braku środków finansowych, 5) okresu korzystania z urlopu bezpłatnego i podstawy prawnej jego udzielenia, 6) wykorzystanego urlopu wychowawczego, 7) liczby dni, za które pracownik otrzymał wynagrodzenie, zgodnie z art. 92 Kodeksu pracy , w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy, 8) wykorzystania w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy, zwolnienia od pracy przewidzianego w art. 188 Kodeksu pracy , 9) okresu, za który pracownikowi przysługuje odszkodowanie w związku ze skróceniem okresu wypowiedzenia umowy o pracę na podstawie art. 36 1 § 1 Kodeksu pracy , 10) okresu odbytej czynnej służby wojskowej lub jej form zastępczych, 11) okresu wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, 12) okresów nieskładkowych, przypadających w okresie zatrudnienia, którego dotyczy świadectwo pracy, uwzględnianych przy ustalaniu prawa do emerytury lub renty, 13) danych, które są zamieszczane na żądanie pracownika. Katalog informacji zamieszczanych w świadectwie pracy jest katalogiem zamkniętym, a pracodawca nie powinien zamieszczać w świadectwie pracy innych informacji niż wymienione w art. 97 § 2 zdanie 1 k.p. i § 1 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia. Konieczność sprostowania świadectwa pracy zachodzi wówczas, gdy jego treść nie odpowiada rzeczywistości. Świadectwo pracy ma potwierdzać zdarzenia i czynności w znaczeniu faktycznym, a sąd w postępowaniu o sprostowanie świadectwa pracy bada, czy uzasadnione i konieczne jest jego poprawienie, skorygowanie nieprawdziwych lub niepełnych informacji, sprostowanie nieścisłości lub błędów. W niniejszej sprawie z dokumentów zawartych w aktach osobowych powoda – aneksów do umowy o pracę – wynikały informacje dotyczące zajmowanych przez powoda stanowisk, których zamieszczenia w sprostowanym świadectwie pracy powód się domagał. Z tych względów sąd uznał, że żądanie sprostowania świadectwa pracy w punkcie 2 zasługiwało na uwzględnienie, a uznanie powództwa w tym zakresie było dopuszczalne zgodnie z art. 213 § 2 k.p.c. , co skutkowało orzeczeniem jak w punkcie I wyroku. Jednocześnie powód żądał ustalenia wykonywania pracy w warunkach szczególnych i sprostowania świadectwa pracy poprzez zamieszczenie w nim informacji o wykonywaniu pracy w warunkach szczególnych. Powództwo w tym zakresie nie zasługiwało na uwzględnienie. Rozważania dotyczące terminowości złożenia pozwu zachowują aktualność i w tym zakresie. W ocenie Sądu powód nie ma interesu prawnego w ustaleniu wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Zgodnie z art. 189 k.p.c. powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Należy zaznaczyć, iż brak interesu prawnego ma miejsce w sytuacjach, gdy występuje równocześnie (obok) także inna forma ochrony praw. W piśmiennictwie i judykaturze powszechny jest pogląd, że możliwość wytoczenia powództwa o zasądzenie wyklucza po stronie powoda istnienie interesu prawnego w wytoczeniu powództwa o ustalenie naruszonego prawa lub stosunku prawnego. W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny może zależeć także od celowości dążenia do ustalenia prawa lub stosunku prawnego w postępowaniu procesowym. Jeżeli więc cel osiągnięty jest w ramach innego postępowania lub nawet postępowania pozasądowego, to brak interesu prawnego w wytoczeniu powództwa o ustalenie. Z ustaleń poczynionych przez Sąd nie wynika, jaki jest cel żądania powoda co skutkuje oddaleniem powództwa. Ponadto nawet w przypadku przyjęcia, że powód ma interes prawny w żądaniu ustalenia wykonywania pracy w warunkach szczególnych, nie spełnia on przesłanek pracy w warunkach szczególnych w rozumieniu Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8. poz. 43 ze zm.). Rozporządzenie stosuje się do pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, wymienione w § 4-15 rozporządzenia oraz w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia, zwanych dalej "wykazami". Na mocy § 2 Rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Zgodnie z wykazem A (dział XII) stanowiącym załącznik do Rozporządzenia, pracą w warunkach szczególnych jest praca w służbie zdrowia i opiece społecznej: 1. prace na oddziałach: intensywnej opieki medycznej, anestezjologii, psychiatrycznych i odwykowych, onkologicznych, leczenia oparzeń oraz ostrych zatruć w bezpośrednim kontakcie z pacjentami 2. prace w zespołach operacyjnych dyscyplin zabiegowych oraz prace lekarzy stomatologów. 3. prace w prosektoriach i zakładach anatomopatologicznych, histopatologicznych i medycyny sądowej. 4. prace w zespołach pomocy doraźnej pogotowia ratunkowego oraz medycznego ratownictwa górniczego 5. prace w domach pomocy społecznej dla nieuleczalnie i przewlekle chorych, umysłowo upośledzonych dorosłych i umysłowo niedorozwiniętych dzieci. 6. prace przy pobieraniu prób i pomiarach w warunkach i na stanowiskach pracy szkodliwych dla zdrowia, wykonywane przez personel stacji sanitarno-epidemiologicznych oraz laboratoriów środowiskowych Jedynym oddziałem spośród wymienianych w wykazie, a znajdującym się w strukturze strony pozwanej był oddział intensywnej terapii, anestezjologiczny. Pozostałe odziały nie występowania w strukturze placówki. Ustalając stan faktyczny w tym zakresie sąd oparł się na statucie strony pozwanej. W ocenie Sądu powód nie wykazał, że w okresie zatrudnienia u strony pozwanej wykonywał pracę odpowiadającą w/w stanowiskom, przy czym przy określaniu, czy pracownik pracował w warunkach szczególnych, nie jest istotna formalna nazwa stanowiska pracy wskazana w umowie o pracę, lecz faktycznie wykonywane obowiązki. Powód powoływał się na pracę w (...) w S. , jednak jak ustalono – konsultował pacjentów tej placówki w okresie od 01.07.2012 r. do 30.09.2012 r., a więc w okresie poprzedniego zatrudnienia u strony pozwanej, nie objętego niniejszym postepowaniem. W niniejszej sprawie podstawą ustalenia powyższego stanu faktycznego były uznane przez Sąd za w pełni wiarygodne zeznania świadków W. K. I. J.

(2)W. , tj. pracowników strony pozwanej. Zeznania te były spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniały, a nadto korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym – z informacją (...) , statutem strony pozwanej i z dokumentami zawartymi w aktach osobowych powoda. Zwrócić uwagę należy, że sam powód w toku przesłuchania wskazał, że konsultował pacjentów na oddziałach intensywnej terapii, chorób wewnętrznych, chirurgicznym, prawdopodobnie na ginekologicznym. Powód nie był w stanie wskazać dokładnego wymiaru czasu pracy w ramach tych konsultacji, zeznał jednak, że nie miało to charakteru pełnego wymiaru czasu pracy (k. 157: „nie przypominam sobie, aby w tym okresie były takie miesiące lub tygodnie, kiedy zajmowałem się tylko konsultacjami na oddziałach szpitalnych, a w ogóle nie wykonywałem pracy w poradni, poza pracą w S. ”). Pozwala to na przyjęcie, że konsultacje pacjentów – nawet na oddziałach szpitalnych wymienionych w wykazie A załącznika do Rozporządzenia - miały charakter incydentalny, a więc nie wypełniały przesłanek pracy w warunkach szczególnych. Nie było to bowiem 1. wykonywanie pracy stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Z tych względów Sąd dał wiarę zarówno zeznaniom świadków jak i przesłuchaniu powoda, albowiem były one spójne i wzajemnie korelujące. W związku z powyższym Sąd oddalił wniosek pełnomocnika powoda o zobowiązanie strony pozwanej do przedłożenia wykazu – zestawienia z systemu komputerowego obowiązującego w placówce – konsultacji psychiatrycznych świadczonych przez powoda na oddziale intensywnej terapii i anestezjologii w okresie objętym sporem. Skoro bowiem sam powód przyznał, że nie wykonywał pracy na tym oddziale stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy, wniosek był złożony w celu wykazania okoliczności bezspornych. Sąd w pełni dał wiarę również przedstawionym przez strony dokumentom, których żadna ze stron nie kwestionowała. Skoro zatem powód nie wykazał, że w spornym okresie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace jak w wykazie A załącznika do Rozporządzenia - powództwo o ustalenie i o sprostowanie świadectwa pracy należało oddalić. W związku z powyższym na podstawie przepisu art. 97 § 2 k.p. orzeczono jak w punkcie I i II wyroku, a w pozostałym zakresie powództwo oddalono - jak w punkcie III wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania wydano w oparciu o treść art. 98 k.p.c. Powodowi na mocy art. 96 ust. pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010r., nr 90, poz. 594) przysługiwało podmiotowe zwolnienie od kosztów sądowych – opłaty sądowej, którą tymczasowo poniósł Skarb Państwa. Koszty te podlegają rozliczeniu zgodnie z regułą przewidzianą w treści art. 113 u.o.k.s.c, tj. kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Strona pozwana proces w zasadniczej części proces przegrała i w związku z tym na zasadzie wynikającej z treści art. 98 § 1 k.p.c. i art. 113 ust. 1 u.o.k.s.c. opłata sądowa, od której powód był zwolniony podlegała zasądzeniu od strony pozwanej na Skarbu Państwa. Przedmiotowa sprawa jest sprawą o charakterze niemajątkowym i opłata wynosi 30 złotych. O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. Na koszty te składało się wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego dla powoda z urzędu, w kwocie 120 zł plus 27,60 zł tytułem podatku VAT - zgodne z § 9 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804) w brzmieniu obowiązującym w dacie wytoczenia powództwa. Sąd uznał przy tym, że brak jest podstaw do zastosowania podwyższonej do 150% stawki wynagrodzenia pełnomocnika. Sprawa nie była skomplikowana, ilość rozpraw nie była nadmierna, a postępowanie dowodowe – nie było rozbudowane. Rygor natychmiastowej wykonalności w punkcie IV wyroku nadano wyrokowi w całości na podstawie art. 333 § 1 pkt 2 k.p.c. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.