Sad powszechny, VI C 370/18

Sygn. akt VI C 370/18 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 2 czerwca 2017 r. (data stempla pocztowego, k. 37) skierowanym przeciwko (...) Towarzystwu Schronisk (...) , powód (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. , reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o zasądzenie kwoty 2400,56 PLN zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następnego po dniu wniesienia powództwa do dnia zapłaty. Nadto powód wniósł o zasądzenie kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz kwoty 17,00 PLN tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu wskazano, że powód zawarł w dniu 30.08.1995 r. z pozwanym umowę nr (...) , której przedmiotem była sprzedaż stronie pozwanej energii elektrycznej. Pozwany nie uregulował zapłaty należnych powodowi kwot, z tego powodu powstało po jego stronie zadłużenie opisane pozwem (pozew, k. 2-4). W dniu 13 lipca 2017 r. Referendarz sądowy tut. Sądu wydał w sprawie VI Nc 3027/17 nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zgodnie z żądaniem powoda (nakaz zapłaty, k. 38). W sprzeciwie od nakazu zapłaty, pozwany reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego zaskarżył nakaz w całości, wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwany podniósł zarzut przedawnienia. Wskazał, iż jak wynika z pozwu roszczenie powoda stało się wymagalne już w czerwcu 2012 roku. Podniósł także, iż w przedłożonych do pozwu dokumentach, w tym w umowie z dnia 30 sierpnia 1995 r. nie ma zapisu dotyczącego kary umownej. Ponadto z dokumentów i oświadczeń powódki nie wynika także w jaki sposób została ustalona dochodzona kwota oraz z czego ona wynika (sprzeciw, k. 44-47). Pismem z dnia 10 kwietnia 2018 r. (data stempla pocztowego k. 83) pełnomocnik powoda podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz dołączył dokument wygenerowany przez system powoda, wykazujący sposób wyliczenia kary umownej i wystawionej noty obciążeniowej w związku z rozwiązaniem umowy. Wskazał, iż zarzut dotyczący przedawnienia roszczenia poddaje pod rozwagę Sądu (pismo procesowe powoda k. 80-81). W dalszym toku postępowania stanowiska stron nie uległy zmianie. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 30 sierpnia 1995 r. została zawarta umowa nr (...) o dostarczenie energii elektrycznej między (...) S.A. , Rejon Energetyczny C. , a Schroniskiem (...) w U. . Dostawca zobowiązał się do dostarczenia energii elektrycznej z sieci o napięciu 220/380 V do obiektu w U. ul. (...) do celów ogólnoużytkowych. Pobór mocy i energii elektrycznej odbywać się będzie zgodnie z warunkami technicznymi przyłączenia z dnia 12.06.1995r. nr (...) , które stanowią załącznik do niniejszej umowy (k. 5-6). Pismem datowanym na dzień 19 kwietnia 2012 roku (...) S.A. Oddział I z siedzibą w Ł. wypowiedział umowę sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia usług dystrybucji dotyczącej punktów poboru energii elektrycznej ze skutkiem na dzień 31/05/2012r (k. 25). Pismem datowanym na dzień 8 czerwca 2012 r. (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. wystosowało do Schroniska (...) pismo – zatytułowana nota obciążeniowa nr (...) . W treści noty wskazano, iż obciążenie na kwotę 1592,52 PLN następuje z tytułu wypowiedzenia warunków umowy przed upływem okresu obowiązywania cen promocyjnych, z przyczyn niezależnych od (...) sp. z o.o. Termin zapłaty należności określono na dzień 22 czerwca 2012 roku (k. 21). Pismem datowanym na dzień 17 lutego 2017 roku, skierowanym do Schroniska (...) , powód wezwał do zapłaty kwoty 1592,52 PLN z tytułu kary umownej (k. 22). Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o dokumenty złożone przez strony postępowania w trakcie procesu. Okoliczności faktyczne opisane powyżej nie były kwestionowane przez strony. Pozwany kwestionował jednakże, aby dokumenty złożone przez powoda mogły wywołać jakiekolwiek skutki prawne. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo podlega oddaleniu w całości. Roszczenie strony powodowej miało znajdować swoją podstawę w umowie nr (...) o dostarczenie energii elektrycznej, jaką strony postępowania zawarły w dniu 30 sierpnia 1995 roku. Po pierwsze, pozwany podniósł skutecznie zarzut przedawnienia. Roszczenie powoda o zapłatę [jeśli w ogóle przyjąć, że jest zasadne] to stało się wymagalne w dniu 20 czerwca 2012 roku [vide: uzasadnienie pozwu – k. 3]. Pozew został złożony dopiero w dniu 02 czerwca 2017 roku. Termin przedawnienia roszczenia można ustalić na podstawie art. 118 k.c. , zgodnie z którym jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Niemniej dodatkowo, mamy do czynienia z przepisem szczególnym, tj. z art. 750 k.c. który wskazuje, że do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Powód niewątpliwie świadczy jako profesjonalny przedsiębiorca usługi w zakresie dostarczania energii elektrycznej. W art. 751 k.c. określony został dwuletni termin przedawnienia roszczenia o wynagrodzenie za spełnione czynności i o zwrot poniesionych wydatków przysługujące osobom, które stale lub w zakresie działalności przedsiębiorstwa trudnią się czynnościami danego rodzaju . Jak wynika z uzasadnienia pozwu, roszczenie stało się wymagalne w dniu 20 czerwca 2012 roku [k. 3]. Bez względu na to, czy uznamy, że w niniejszej sprawie termin przedawnienia będzie dwu, czy trzyletni, to i tak w każdej z tych sytuacji roszczenie powoda uległo już przedawnieniu. Nastąpiło to albo w dniu 20 czerwca 2014 roku, albo w dniu 20 czerwca 2015 roku. Z pewnością termin przedawnienia w niniejszej sprawie nie jest dziesięcioletni. Zatem należy uznać, że podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia okazał się w pełni zasadny. Niemniej, Sąd chciałby również dodać, że powództwo w niniejszej sprawie nie zostało udowodnione co do zasady i wysokości. W ocenie Sądu Rejonowego strona powodowa nie udowodniła, że przysługuje jej wskazane w pozwie roszczenie. Jego podstawą miałaby być kara umowna. Sąd chce na marginesie wskazać, że nie wynika to nawet z samego pozwu, lecz dopiero z jednego z dokumentów załączonych do pozwu [k. 22]. Niemniej, w umowie z dnia 30 sierpnia 1995 r. nr (...) nie ma zapisu umożliwiającego powodowi naliczenie jakiejkolwiek kary umownej. Brak jest w powyższej umowie również podstaw/zasad do jej naliczenia. Przepisu umożliwiającego naliczenie kary umownej nie ma również w Ustawie prawo energetyczne . Sąd w powyższym zakresie w pełni zgadza się ze stanowiskiem pozwanego opisanym w sprzeciwie. Zgodnie z art. 6 k.c. oraz art. 232 zd. pierwsze k.p.c. , to na stronie, która wywodzi z jakiegoś faktu korzystne dla siebie skutki prawne spoczywa ciężar dowodzenia tych faktów, w związku z czym powinna ona dostarczyć w tej mierze niezbędny materiał dowodowy. Jeżeli chodzi o rozkład ciężaru dowodu, to powód powinien udowodnić fakty pozytywne, które stanowią podstawę jego powództwa tj. okoliczności prawo tworzące, a pozwany, jeżeli faktów tych nie przyznaje, ma obowiązek udowodnienia okoliczności niweczących prawo powoda (wyrok SN z 11 grudnia 2007 roku, II CSK 332/07, LEX nr 623796). Tymczasem powód nie udowodnił, że dochodzona pozwem należność mu przysługuje, co pozwany prawidłowo uargumentował. Wyliczenia powoda załączone do pisma procesowego z dnia 10 kwietnia 2018 roku nie mają żadnego znaczenia. Sąd nie jest w stanie ustalić na jakiej podstawie i dlaczego właśnie w takiej kwocie roszczenie zostało zgłoszone [k. 82]. Nadto Sąd zasądził zwrot kosztów procesu od powoda na rzecz pozwanego, w trybie art. 98 § 1 k.p.c. Na koszty te złożyło się wynagrodzenie dla pełnomocnika – radcy prawnego w wysokości 900 PLN, stosownie do Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji orzeczenia. ZARZĄDZENIE (...)