Sad powszechny, I C 427/18

Sygn. akt I C 427/18 upr. WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 lipca 2018 r. Sąd Rejonowy w Jaśle I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Grzegorz Wanat Protokolant: starszy sekretarz sądowy Maria Otrębska po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2018 r. w Jaśle na rozprawie sprawy z powództwa (...) we W. przeciwko J. S. o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt I C 427/18 upr. UZASADNIENIE wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Jaśle z 03.07.2018 r. Powód (...) z siedzibą we W. domagał się zasądzenia od pozwanego J. S. kwoty 2.741,98 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. Uzasadniając żądanie, powód wskazał, że na mocy umowy przelewu wierzytelności z 21.12.2016 r. zawartej z (...) Finanse S.A. nabył przysługującą wobec pozwanego wierzytelność pieniężną, wynikającą z umowy pożyczki o nr (...) z 28.03.2013 r. Zadłużenie wynikające z tej umowy nie zostało przez pozwanego uregulowane, pomimo wezwania do zapłaty i zawiadomienia o zmianie osoby wierzyciela. Na dochodzoną sumę składa się 1.811,02 zł tytułem należności głównej oraz skapitalizowane odsetki w kwocie 930,96 zł. Pozwany, będąc prawidłowo zawiadomionym o terminie rozprawy, nie stawił się na nią, ani nie złożył odpowiedzi na pozew. Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Powód (...) z siedzibą we W. zawarł 21.12.2016 r. umowę sprzedaży wierzytelności w ramach sekurytyzacji z (...) Finanse S.A. z siedzibą we W. . W wyciągu z elektronicznego załącznika do tej umowy figuruje wierzytelność wobec pozwanego J. S. , wynikająca z umowy datowanej na 28.03.2013 r. opiewająca na kwotę należności głównej 1.811,02 zł, odsetki w kwocie 775,36 zł , koszty w kwocie 50 zł (dowód: kserokopia wyciągu z umowy przelewu wierzytelności – k. 10 - 13, wyciąg z elektronicznego załącznika do umowy – k. 14). W wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej, wystawionym przez powoda 15.03.2018 r. ujęta jest wierzytelność wobec J. S. w kwocie 1.811,02 zł tytułem należności głównej oraz odsetek w kwocie 930,96 zł (dowód: wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej – k. 9). Powyższy stan faktyczny sprawy Sąd Rejonowy ustalił w oparciu o przedłożone dokumenty oraz potwierdzone z za zgodność z oryginałem - ich kserokopie. Ich autentyczność nie była kwestionowana przez strony, nie budziły też wątpliwości Sądu jako miarodajny materiał dowodowy. Przedłożony w sprawie wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu, w myśl art. 194 ust. 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych, Sąd ocenił jako dowód prywatny ( art. 245 k.p.c. ), potwierdzający, że osoba, która go podpisała, złożyła zawarte w nim oświadczenie. Sąd zważył, co następuje. Roszczenie nie zasługuje na uwzględnienie. Żądanie powoda opiera się na fakcie skutecznego nabycia wymagalnej wierzytelności przysługującej cedentowi wobec pozwanego J. S. . Powód, co prawda, wykazał fakt skutecznego wstąpienia w prawa zbywcy wierzytelności, jednak z materiału dowodowego sprawy nie da się wywieść, że cedentowi przysługiwała wierzytelność wskazana w pozwie. Zgodnie natomiast z regułą rozkładu ciężaru dowodu, wyrażoną w art. 6 k.c. powód zobligowany był wykazać nie tylko fakt zawarcia umowy cesji, lecz – wstępując w prawa i obowiązki cedenta – analogicznie jak on, dla skuteczności zgłoszonego powództwa zobowiązany był wykazać istnienie określonej wierzytelności. Nie stanowi w tym zakresie dostatecznego dowodu, ani automatycznie wygenerowany wyciąg z załącznika do umowy cesji, ani też oświadczenie zawarte w wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej. Dowód w postaci wyciągu z ksiąg rachunkowych jest dokumentem prywatnym powodowego funduszu, który – zgodnie z art. 245 k.p.c. – stanowi jedynie dowód tego, że osoba, które go podpisała złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Obowiązujący przepis art. 194 ust. 2 ustawy z 27.05.2004 r. o funduszach inwestycyjnych (tekst jednolity Dz.U.2014.157) wprost pozbawia wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego mocy prawnej dokumentów urzędowych w postępowaniu cywilnym. Nie kwestionując faktu, że wyciąg funduszu, co do zasady, może stanowić podstawę ustaleń faktycznych i wyrokowania w sprawie, należało mieć na względzie, że jego materialna moc zależy jednak od jego treści merytorycznej, a o tym rozstrzyga sąd według ogólnych zasad oceny dowodów ( art. 233 § 1 k.p.c. ) (por. wyrok SN z 15.09.2011 r., II CSK 712/10, Lex 1129100). Z uwagi na nieprzedłożenie dowodów wskazujących na zawarcie przez pozwanego umowy pożyczki, Sąd nie ma możliwości weryfikacji kwoty ujętej przez powoda w wyciągu z ksiąg rachunkowych. Analogicznie rzecz się ma jeśli chodzi o ocenę dowodu w postaci wyciągu z elektronicznego załącznika do umowy cesji. Wydruk ten nie dowodzi, że cedentowi przysługiwała w chwili przelewu wymagalna wierzytelność ujęta w wyciągu. Materiał dowodowy sprawy nie stwarza również podstaw do weryfikacji dochodzonej wierzytelności co do jej wysokości. W szczególności, nie wiadomo w jakim terminie umowa została wypowiedziana, z jakim dniem roszczenie stało się wymagalne, a w konsekwencji czy dochodzone odsetki zostały obliczone prawidłowo. Brak dostatecznej inicjatywy dowodowej powoda prowadził Sąd do uznania niezasadności zgłoszonego powództwa. Co istotne, na gruncie art. 339 § 2 k.p.c. przyjęcie za prawdziwe twierdzeń powoda dotyczy wyłącznie okoliczności faktycznych i nie zwalnia sądu orzekającego od obowiązku rozważenia, czy oświadczenia te uzasadniają należycie i w całości żądania pozwu i czy uwzględnienie tych żądań nie narusza obowiązujących przepisów. Sąd nie jest zatem zwolniony z obowiązku dokonania prawidłowej oceny materialnoprawnej zasadności żądania pozwu opartego na tych twierdzeniach (por. orzeczenie SN z 29.05.1958 r., 1 CR 969/57, Lex nr 115574, wyrok SN z 15.09.1967 r., III CRN 175/67, Lex nr 707, z 15.03.1996 r., I CRN 26/96, Lex nr 24031, z 06.06.1997 r., I CKU 87/97, Prok. i Pr. - wkładka (...) s. 44, z 31.03.1999 r., I CKU 176/97, Lex nr 37430). Jeżeli zatem w świetle przytoczonych przez powoda okoliczności, brak jest podstaw do uwzględnienia żądania pozwu, sąd wyrokiem zaocznym powództwo oddala (tak SN w wyroku z 06.06.1972 r., III CRN 30/72, Lex nr 7094). W zaistniałych okolicznościach, na podstawie art. 509 k.c. i 720 k.c. w zw. z art. 6 k.c. i 232 k.p.c. orzeczono jak w sentencji wyroku. ZARZĄDZENIE Odpis wyroku zaocznego doręczyć: -pełnomocnikowi powoda -pozwanemu z pouczeniem o sprzeciwie. K. . 14 dni. J. , dnia 03.07.2018 r.