Sad powszechny, II AKa 78/18

(1)i L. N. zarzucono, że: - w okresie od 12 listopada 1994 r. do 31 grudnia 1997 r. w W. , S. i w innym miejscowościach w Polsce, działając w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu i dokumentom, według przyjętego i zaakceptowanego podziału ról i zadań przy realizacji poszczególnych przestępnych przedsięwzięć, wspólnie i w porozumieniu ze Z. B. , A. V. i innymi ustalonymi oraz nieustalonymi osobami, a także z osobami, odnośnie, których wyłączono materiały do odrębnego postępowania, podczas dokonywania wpłat na rachunki firm (...) w banku (...) Bank (...) w (...) S.A. Oddział w W. oraz (...) w bankach (...) Oddział w (...) S.A. Oddział w W. , pieniędzy wielkiej wartości i posługując się lub udostępniając w celu posłużenia się innym osobom, podrobionymi przez K. L. , L. N. i inne nieustalone osoby, a także osoby odnośnie, których postępowanie prowadzone jest odrębnie - w zakresie zapisów słownych i cyfrowych oraz podpisów pracowników urzędu celnego, jako osób potwierdzających przewożenie wskazanej w dokumencie kwoty i odcisków stempli dziennych urzędów celnych, jak również posługując oryginalnymi deklaracjami celnymi stwierdzającymi legalność wwozu do Polski dewiz na łączną kwotę, co najmniej 6 017 000 USD o wartości 21 143 738 PLN oraz 1 170 000 DM o wartości 2 294 955 PLN, chcąc ażeby pracownicy tych banków, odnośnie, których wyłączono materiały do odrębnego postępowania, podczas wpłat gotówkowych, których wartość przekraczała 20 000 zł lub ich równowartość w innych walutach, dokonywali zaksięgowania tych pieniędzy na rachunkach w/w firm wbrew zarządzeniu nr 16/92 Prezesa Narodowego Banku Polskiego z dnia 1 października 1992 roku w sprawie zasad postępowania banków w razie ujawnienia okoliczności wskazujących na lokowanie w banku środków pieniężnych lub innych wartości majątkowych pochodzących lub mających związek z przestępstwem oraz przy dokonywaniu wpłat gotówkowych przekraczających określoną kwotę, wydanym w oparciu o zapisy ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 1992 r. Nr 72, poz. 359 z późn. Zm.), nakłonili pracowników tych banków do przyjęcia w gotówce wpłacane przez siebie, a także inne osoby odnośnie, których postępowanie prowadzone jest odrębnie, faktycznie pochodzące od Z. B. , K. W.

(1), L. N. , A. V. i innych ustalonych i nieustalonych osób, odnośnie, których wyłączono materiały do odrębnego postępowania, a także od osób, wobec których postępowanie prowadzone jest odrębnie, a następnie dokonania ich transferu na inne rachunki w bankach w kraju i poza jego granicami, wielkie ilości zagranicznych środków płatniczych pochodzących z nie opodatkowanej działalności gospodarczej i świadczenia usług w zatajeniu przestępczego pochodzenia dewiz, w wyniku, czego zalegalizowali na rachunkach w/w firm pieniądze kwotę 4 660 600 USD o wartości 16 377 348, 40 PLN oraz 600 000 DM o wartości 1 176 900 PLN, co stanowi łączną kwotę 17 554 248, 40 PLN. a w szczególności: w zakresie firmy (...) : • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 6 października 1994 r. wystawioną na nazwisko G. B. na kwotę 802 000 USD, w dniu 28 listopada 1994 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 45 100 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 25 listopada 1994 r. wystawioną na nazwisko J. B. na kwotę 790 000 DM, w dniu 5 grudnia 1994 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 200 000 DM, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 26 września 1994 r. wystawioną na nazwisko J. B. na kwotę 780 000 USD, w dniu 5 grudnia 1994 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 400 000 USD, • posługując się deklaracją celną z dnia 19 grudnia 1994 r. wystawioną na nazwisko A. V. na kwotę 400 000 DM, w dniu 20 grudnia 1994 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 400 000 DM, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 30 listopada 1994 r. wystawioną na nazwisko J. B. na kwotę 680 000 USD, w dniu 27 grudnia 1994 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 342 000 USD, • posługując się fałszywymi deklaracjami celnymi z dnia 25 listopada 1994 r. i 30 listopada 1994 r. wystawioną na nazwisko J. B. na kwotę 680 000 USD, w dniu 16 stycznia 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 500 000 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 6 października 1994 r. wystawioną na nazwisko G. B. na kwotę 802 000 USD, w dniu 18 stycznia 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 388 200 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 6 października 1994 r. wystawioną na nazwisko G. B. na kwotę 802 000 USD, w dniu 19 stycznia 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 59 000 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 8 grudnia 1994 r. wystawioną na nazwisko P. W. na kwotę 400 000 USD, w dniu 7 lutego 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 340 000 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 29 grudnia 1994 r. wystawioną na nazwisko K. W.

(2)na kwotę 550 000 USD. w dniu 15 lutego 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 210 000 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 14 stycznia 1995 r. wystawioną na nazwisko A. W.

(1)na kwotę 350 000 USD, w dniu 5 kwietnia 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 205 800 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 29 grudnia 1994 r. wystawioną na nazwisko K. W.

(2)na kwotę 550 000 USD, w dniu 13 kwietnia 1995 r. wpłacili rachunek w/w firmy kwotę 70 000 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 29 grudnia 1994 r. wystawioną na nazwisko K. W.

(2)na kwotę 550 000 USD, w dniu 21 kwietnia 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 178 800 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 29 grudnia 1994 r. wystawioną na nazwisko K. W.

(2)na kwotę 550 000 USD, w dniu 28 kwietnia 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 50 000 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 29 grudnia 1994 r. wystawioną na nazwisko K. W.

(2)na kwotę 550 000 USD, w dniu 12 maja 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 41 200 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 11 maja 1995 r. wystawioną na nazwisko W. M. na kwotę 420 000 USD, w dniu 23 maja 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 150 000 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 19 stycznia 1995 r. wystawioną na nazwisko A. W.

(2)na kwotę 350 000 USD, w dniu 31 maja 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 144 200 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 11 maja 1995 r. wystawioną na nazwisko W. M. na kwotę 420 000 USD, w dniu 31 maja 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 255 800 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 26 września 1995 r. wystawioną na nazwisko I. M. na kwotę 255 000 USD, w dniu 2 października 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 150 000 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 11 września 1995 r. wystawioną na nazwisko S. P. na kwotę 485 000 USD, w dniu 13 października 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 399 500 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 20 października 1995 r. wystawioną na nazwisko I. M. na kwotę 200 000 USD, w dniu 25 października 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 96 400 USD, odnośnie firmy (...) : • posługując się fałszywą deklaracją celną bez wskazania daty, wystawioną na nazwisko A. S. na kwotę 465 000 USD, w dniu 6 października 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 450 000 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 26 września 1995 r. wystawioną na nazwisko I. M. na kwotę 255 000 USD, w dniu 18 października 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 49 600 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 19 października 1995 r. wystawioną na nazwisko A. S. na kwotę 280 000 USD, w dniu 20 października 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 135 000 USD, tj. przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 299 § 5 i § 6 k.k. w zw. z art. 299 § 2 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lipca 2017 r. sygn. akt VII K 88/15: 1. na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. umorzył postępowanie karne wobec oskarżonych K. L. , K. W.

(1)i L. N. o to, że w okresie od 12 listopada 1994 r. do 31 grudnia 1997 r. w W. , S. i innych miejscowościach w Polsce, działając w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw min. przeciwko dokumentom, według przyjętego i zaakceptowanego podziału ról i zadań przy realizacji poszczególnych przestępnych przedsięwzięć, wspólnie i w porozumieniu ze Z. B. , A. V. i innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, podczas dokonywania wpłat na rachunki firm (...) w banku (...) Bank (...) w (...) S.A. Oddział w W. oraz (...) w bankach (...) Oddział w (...) S.A. Oddział w W. pieniędzy, posłużyli się lub udostępnili w celu posłużenia się innym osobom deklaracje celne stwierdzające legalność wwozu do Polski dewiz, podrobione przez K. L. , L. N. i inne nieustalone osoby - w zakresie zapisów słownych i cyfrowych oraz podpisów pracowników urzędu celnego jako osób potwierdzających przewożenie wskazanej w dokumencie kwoty i odcisków stempli dziennych urzędów celnych , a w szczególności: w zakresie firmy (...) : • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 6 października 1994 r. wystawioną na nazwisko G. B. na kwotę 802 000 USD, w dniu 28 listopada 1994 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 45 100 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 25 listopada 1994 r. wystawioną na nazwisko J. B. na kwotę 790 000 DM, w dniu 5 grudnia 1994 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 200 000 DM, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 26 września 1994 r. wystawioną na nazwisko J. B. na kwotę 780 000 USD, w dniu 5 grudnia 1994 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 400 000 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 30 listopada 1994 r. wystawioną na nazwisko J. B. na kwotę 680 000 USD, w dniu 27 grudnia 1994 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 342 000 USD, • posługując się fałszywymi deklaracjami celnymi z dnia 25 listopada 1994 r. i 30 listopada 1994 r. wystawionymi na nazwisko J. B. na kwotę 680 000 USD, w dniu 16 stycznia 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 500 000 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 6 października 1994 r. wystawioną na nazwisko G. B. na kwotę 802 000 USD, w dniu 18 stycznia 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 388 200 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 6 października 1994 r. wystawioną na nazwisko G. B. na kwotę 802 000 USD, w dniu 19 stycznia 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 59 000 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 8 grudnia 1994 r. wystawioną na nazwisko P. W. na kwotę 400 000 USD, w dniu 7 lutego 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 340 000 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 29 grudnia 1994 r. wystawioną na nazwisko K. W.

(2)na kwotę 550 000 USD. w dniu 15 lutego 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 210 000 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 14 stycznia 1995 r. wystawioną na nazwisko A. W.

(1)na kwotę 350 000 USD, w dniu 5 kwietnia 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 205 800 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 29 grudnia 1994 r. wystawioną na nazwisko K. W.

(2)na kwotę 550 000 USD, w dniu 13 kwietnia 1995 r. wpłacili rachunek w/w firmy kwotę 70 000 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 29 grudnia 1994 r. wystawioną na nazwisko K. W.

(2)na kwotę 550 000 USD, w dniu 21 kwietnia 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 178 800 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 29 grudnia 1994 r. wystawioną na nazwisko K. W.

(2)na kwotę 550 000 USD, w dniu 28 kwietnia 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 50 000 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 29 grudnia 1994 r. wystawioną na nazwisko K. W.

(2)na kwotę 550 000 USD, w dniu 12 maja 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 41 200 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 11 maja 1995 r. wystawioną na nazwisko W. M. na kwotę 420 000 USD, w dniu 23 maja 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 150 000 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 19 stycznia 1995 r. wystawioną na nazwisko A. W.

(2)na kwotę 350 000 USD, w dniu 31 maja 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 144 200 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 11 maja 1995 r. wystawioną na nazwisko W. M. na kwotę 420 000 USD, w dniu 31 maja 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 255 800 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 26 września 1995 r. wystawioną na nazwisko I. M. na kwotę 255 000 USD, w dniu 2 października 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 150 000 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 11 września 1995 r. wystawioną na nazwisko S. P. na kwotę 485 000 USD, w dniu 13 października 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 399 500 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 20 października 1995 r. wystawioną na nazwisko I. M. na kwotę 200 000 USD, w dniu 25 października 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 96 400 USD, w zakresie firmy (...) : • posługując się fałszywą deklaracją celną bez wskazania daty, wystawioną na nazwisko A. S. na kwotę 465 000 USD, w dniu 6 października 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 450 000 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 26 września 1995 r. wystawioną na nazwisko I. M. na kwotę 255 000 USD, w dniu 18 października 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 49 600 USD, • posługując się fałszywą deklaracją celną z dnia 19 października 1995 r. wystawioną na nazwisko A. S. na kwotę 280 000 USD, w dniu 20 października 1995 r. wpłacili na rachunek w/w firmy kwotę 135 000 USD, tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. ; Nadto kosztami procesu w tej części obciążył Skarb Państwa. Od powyższego wyroku apelację złożył obrońca oskarżonego K. L. . Zaskarżył on wyrok w całości, zarzucając, że Sąd I instancji:

1. umorzył postępowanie w tym samym zakresie co w wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2015 r., dotyczącym przestępstwa z art. 270 k.k. i z art. 272 k.k. , opisanego w pkt II aktu oskarżenia,
2. niezasadnie umorzył postępowanie w oparciu o przepis art. 17 pkt 6 k.p.k. , w sytuacji, gdy w oparciu o przeprowadzone w całości postępowanie dowodowe powinien był uniewinnić oskarżonego K. L. od zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, w szczególności gdy przeprowadził pełne postępowanie dowodowe,
3. nie zasądził zwrotu kosztów obrony oskarżonego pomimo złożonego w tym zakresie wniosku i wobec treści rozstrzygnięć. W konkluzji apelacji obrońca wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: W akcie oskarżenia z dnia 15 maja 2001 r. sygn. akt VI Ds. 4/99/S Prokurator Okręgowy w Krakowie oskarżył K. L. o: - czyn z art. 270 § 1 k.k. i z art. 272 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , popełniony w okresie od 25 lutego 1994 r. do 11 listopada 1994 r. (pkt III, str. 14 – 16 aktu oskarżenia), - czyn z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 299 § 5 i 6 k.k. w zw. z art. 299 § 2 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. (pkt IV, str. 16 – 20 aktu oskarżenia), - czyn z art. 258 § 1 k.k. (pkt XV aktu oskarżenia). Sprawa była rozpoznawana przez Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie (sygn. akt II K 46/06). Tenże Sąd postanowieniem z dnia 11 lutego 2008 r. postępowanie karne w odniesieniu do czynu z art. 258 § 1 k.k. wyłączył do odrębnego rozpoznania z uwagi na wystąpienie ujemnej przesłanki procesowej w postaci przedawnienia karalności przestępstwa (k. 2387 tom CXI), a następnie postanowieniem wydanym tego samego dnia postępowanie w tej części umorzył (sygn. akt II K 72/08). Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lipca 2013 r. sygn. akt II 925/07 uniewinnił K. L. od popełnienia czynu z pkt III i z pkt IV wyżej cyt. aktu oskarżenia (czyny opisane w pkt I i w pkt II komparycji wyroku). Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2014 r. sygn. akt X Ka 560/14, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez prokuratora, uchylił powyższy wyrok i w części dotyczącej czynu z pkt III aktu oskarżenia (opisanego w pkt I wyroku Sądu I instancji) postępowanie umorzył na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. , a w pozostałej części, tj. w odniesieniu do czynu z pkt IV aktu oskarżenia (opisanego w pkt II wyroku Sądu I instancji) sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Tym samym przy ponownym rozpoznaniu sprawy w I instancji Sąd Okręgowy procedował jedynie w zakresie czynu mającego miejsce w okresie od 12 listopada 1997 r. do 31 grudnia 1997 r., zakwalifikowanego w akcie oskarżenia jako przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 299 § 5 i § 6 k.k. w zw. z art. 299 § 2 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. W zaskarżonym wyroku Sąd Okręgowy ustalił, że zachowanie oskarżonego opisane w pkt IV aktu oskarżenia nie stanowi przestępstwa z art. 299 k.k. albowiem analiza znamion tego czynu, jak i znamion art. 5 § 1 ustawy o ochronie obrotu gospodarczego , który to przepis obowiązywał w trakcie zdarzenia, wykluczała możliwość przypisania oskarżonemu przestępstwa prania brudnych pieniędzy (str. 64 – 65 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Sąd Okręgowy jednakże przyjął, że zachowanie oskarżonego pozostawało w kolizji z uregulowaniem zawartym w art. 270 § 1 k.k. , przy czym poszczególne czynności były wykonywane w ramach czynu ciągłego opisanego w art. 12 k.k. oraz w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw ( art. 65 § 1 k.k. ). W uzasadnieniu apelacji obrońca podniósł, że skoro czyn z pkt III aktu oskarżenia był kwalifikowany m. in. w oparciu o art. 270 § 1 k.k. a postępowanie w tej części umorzono, to Sąd Okręgowy nie mógł „ponownie rozpoznać tej samej sprawy w tym samym zakresie”. Stanowisko powyższe jest chybione albowiem zdarzenia opisane w pkt III i w pkt IV aktu oskarżenia są odrębnymi czynami, popełnionymi w odmiennych okresach czasu. Tym samym wydanie prawomocnego rozstrzygnięcia w zakresie czynu z pkt III aktu oskarżenia nie stanowiło przeszkody do prowadzenia postępowania w odniesieniu do czynu z pkt IV aktu oskarżenia z powodu powagi rzeczy osądzonej. Umorzenie postępowania w części odnoszącej się do postawionego oskarżonemu zarzutu popełnienia czynu z art. 258 § 1 k.k. z powodu upływu okresu przedawnienia jego karalności nie uniemożliwiało poczynienia ustaleń, że zachowanie oskarżonego, o którym mowa w pkt IV aktu oskarżenia miało miejsce w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw. Przyjmuje się, że umorzenie postępowania o czyn z art. 258 § 1 k.k. z uwagi na przedawnienie jego karalności nie stoi na przeszkodzie przyjęciu, iż innego czynu sprawca dopuścił się „w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw”, a tym samym przepis art. 65 k.k. uwzględnia się w podstawie prawnej skazania, w sytuacji gdy poczynione ustalenia faktyczne pozwalają na taką konkluzję (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 13 czerwca 2016 r., sygn. akt II AKa 105/16 LEX nr 2278237). Nie można zatem stawiać znaku równości pomiędzy brakiem możliwości skazania sprawcy za czyn z art. 258 § 1 k.k. , z uwagi na przedawnienie karalności tego przestępstwa, a możliwością ustalenia, że innego czynu dopuścił się on działając w grupie, o której mowa w art. 258 § 1 k.k. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 12 września 2013 r. sygn. II AKa 205/13, LEX 1422281). Sąd Okręgowy dokonał szczegółowej analizy wyjaśnień oskarżonego K. L. i wskazał w jakiej części należało je uznać za wiarygodne oraz w jakiej części nie stanowią one miarodajnego materiału dowodowego, drobiazgowo argumentując swoje stanowisko (str. 24 – 25 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Sąd I instancji stwierdził m. in., że: - „za absurdalne należało (...) uznać wyjaśnienia oskarżonego L. , w którym podawał on, że N. i W. tłumaczyli mu, że pieniądze, które wpłacali do banku pochodziły od osób, które spieszyły się z wyjazdem z Polski i dlatego przekazywali im gotówkę. Wskazać należy, że wpłaty gotówkowe jakich dokonywali oskarżeni opiewały na znaczne sumy pieniężne. Nie sposób przyjąć, nawet w dobie obrotu gotówkowego, że rzekomi kontrahenci obdarzyli oskarżonych aż takim zaufaniem i udostępniali im swoje pieniądze” (str. 25 – 26 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), - niewiarygodne są wyjaśnienia oskarżonego w których podał on, że mimo iż miał świadomość, że poprzez dokonywanie wpłat pieniędzy do banku za pomocą fałszywych deklaracji celnych może dochodzić do prania pieniędzy, to bezkrytycznie zaufał Z. B. , że pieniądze te faktycznie zostały przywiezione z Rosji od firmy, która płaciła za zamówiony towar. Wskazać należy, że oskarżony L. był bardzo bliskim współpracownikiem Z. B. . Oskarżony wiedział na czym polegał cały proceder z nabywaniem towarów i następnie dokonywaniem zapłaty za sprzedany już w Polsce towar. To oskarżony decydował jakie kwoty wpłacał na konta firm, których był przedstawicielem. Świadek D. B. oświadczył, że nikt z nim nie prowadził konsultacji co do obsługi rachunków w polskich bankach (str. 26 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Skarżący w złożonym środku odwoławczym nie przedstawił jakichkolwiek argumentów kwestionujących zasadność przeprowadzonej przez Sąd I instancji oceny materiału dowodowego i brak jest podstaw do twierdzenia, że poczynione w sprawie ustalenia faktyczne pozostają w kolizji z zasadą swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 7 k.p.k. Z rozstrzygnięcia zawartego w pkt 8 zaskarżonego wyroku wynika, że kosztami procesu, w części, w której postępowanie karne umorzono, a więc także w zakresie dotyczącym oskarżonego K. L. , obciążono Skarb Państwa, co zgodne jest z unormowaniem zawartym w art. 632 pkt 2 k.p.k. Art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k. określa, że do kosztów procesu należą uzasadnione wydatki stron, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy lub pełnomocnika. W ramach postępowania wykonawczego Sąd Okręgowy ustali wysokości wydatków, które poniósł oskarżony z wyżej wymienionego tytułu, a na zapadłe w tym zakresie orzeczenie stronom będzie przysługiwało prawo do złożenia środka odwoławczego ( art. 626 § 3 k.p.k. ). Wydatkami za postępowanie odwoławcze obciążono oskarżonego zgodnie z art. 626 § 1 i art. 636 § 1 k.p.k. Sąd Apelacyjny za ten etap postępowania karnego nie pobrał od oskarżonego opłaty gdyż przepisy ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (j. t. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) nie przewidują obciążenia opłatą w przypadku, gdy nie zostanie uwzględniona apelacja obrońcy od wyroku umarzającego postępowanie karne. Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.