Sad powszechny, IV Ka 623/12

Sygn. akt IV Ka 623/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 listopada 2012 r. Sąd Okręgowy w Legnicy - IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Lech Mużyło Sędziowie SO Paweł Pratkowiecki SO Marek Poddębniak (spr.) Protokolant stażysta Antonina Kubiena przy udziale Mariusza Zielińskiego Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Legnicy po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 r. sprawy W. B. ( B. ) oskarżonego o przestępstwo z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i inne na skutek apelacji wniesionej przez Prokuratora Rejonowego w Lubinie od wyroku Sądu Rejonowego w Lubinie z dnia 5 września 2012 r. sygn. akt II K 1086/12 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że za podstawę prawną orzeczenia o karze grzywny z punktu III części dyspozytywnej przyjmuje art. 33 § 2 k.k. , II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Sygn. akt IV Ka 623/12 UZASADNIENIE W. B. oskarżony był o to, że w dniu 11 lutego 2011 r. w L. , działając wspólnie i w porozumieniu z A. R. , pomógł mu doprowadzić pracownika (...) Kasy (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 20.000zł za pomocą wprowadzenia w błąd, w ten sposób, że dla uzyskania dla niego kredytu podrobił stwierdzające nieprawdę zaświadczenie o zatrudnieniu A. R. na czas nieokreślony od dnia 01.02.2010 r. w firmie (...) z siedzibą w W. , na stanowisku montera płyt kartonowe - gipsowych, które następnie przekazał w/w celem przedłożenia jako autentycznego przy podpisywaniu przez niego umowy kredytowej, co miało istotne znaczenie dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego przez A. R. , który nie dokonał żadnej wpłaty tytułem spłaty rat udzielonego kredytu, czym działał na szkodę (...) Kasy (...) to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd Rejonowy w Lubinie wyrokiem z 5 września 2012 r. w sprawie II K 1086/12 uznał oskarżonego W. B. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres 3 (trzech) lat próby. Na podstawie art. 71 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 3 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 70 (siedemdziesięciu) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ustawy o opłatach w sprawach karnych zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych i nie wymierzył mu opłaty. Z wyrokiem tym nie zgodził się oskarżyciel publiczny zarzucając wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego w art. 33 § 2 kk . w zw. z art. 115 § 4 k.k. , polegające na przyjęciu w wydanym wyroku za podstawę wymiaru kary grzywny art. 71 § 1 k.k. , w sytuacji kiedy Sąd był obowiązany orzec karę grzywny na podstawie art. 33 § 2 k.k. , gdyż zarzucane oskarżonemu przestępstwo zostało popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej a orzeczenie kary grzywny na podstawie art. 71 § 1 k.k. może nastąpić jedynie kiedy jej orzeczenie nie jest możliwe na innej podstawie prawnej i powołując się na ten zarzut wnosił zmianę zaskarżonego wyroku w pkt III poprzez orzeczenie na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. kary grzywny w wysokości 70 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł. Na rozprawie przed Sądem Okręgowym Prokurator popierał pisemną apelację i zawarty w niej wniosek. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja Prokuratora Rejonowego w Legnicy była oczywiście słuszna, na uwzględnienie zasługiwał też zawarty w niej wniosek. Sąd Rejonowy, czego nie kwestionowały także strony, prawidłowo ustalił stan faktyczny, dokonał prawidłowej kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego i trafnie ocenił stopień szkodliwości społecznej tego zachowania. W tym zakresie brak było w ocenie Sądu Okręgowego okoliczności, które uzasadniałyby uchylenie bądź zmianę zaskarżonego wyroku z urzędu. Trafnie także, i również tego nie kwestionował skarżący, Sąd I instancji uznał, że w stosunku do oskarżonego istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna i zachodzą przesłanki do zastosowania warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej mu kary pozbawienia wolności. Ma jednak rację oskarżyciel publiczny, że wskazując podstawę prawną orzeczenia w przedmiocie kary grzywny, Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego. Zważyć bowiem należało, że czyn oskarżonego popełniony został z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej, co powodowało, że podstawą prawną orzeczenia kary grzywny powinien być art. 33 § 2 k.k. , jak słusznie zauważył to skarżący Prokurator, a co także zauważył w pisemnych motywach wyroku Sąd Rejonowy. Z tych względów zaskarżony wyrok zmieniono jak na wstępie. Orzeczenie o kosztach wydano na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. stosując zasady słuszności.