Sygn. akt I Ns 39/15 UZASADNIENIE Wnioskodawca T. F. wniósł o stwierdzenie, że z dniem 10 lutego 2007 roku nabył on poprzez zasiedzenie własność nieruchomości położonej w miejscowości M. , składającej się z działki nr (...) o obszarze 2,1300 ha i działki nr (...) o obszarze 3,6900 ha, łączny obszar nieruchomości to 5,8200 ha. Nieruchomość ta ujawniona jest w księdze wieczystej nr (...) Sądu Rejonowego w G. na rzecz S. K.
(1), syna K. i E. . Ponieważ wnioskodawca T. F. podał, iż S. K.
(1)zmarł nie pozostawiając po sobie znanych spadkobierców a nie wskazał innych zainteresowanych w sprawie, to na podstawie przepisu art., 609 § 2 k.p.c. Sąd wezwał zainteresowanych poprzez ogłoszenie. W toku postępowania o zasiedzenie nieruchomości przeprowadzone zostało z wniosku Gminy G. postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po S. K.
(1)i jego synu E. K. . W sprawie I Ns (...) Sąd Rejonowy w G. stwierdził, że spadek po S. K.
(1), który zmarł dnia 25 września 1984 roku, dziedziczy w całości syn E. K. wraz z wchodzącym w skład spadku gospodarstwem rolnym a spadek po E. K. , który zmarł dnia 8 września 1987 roku, dziedziczy w całości Skarb Państwa wraz z wchodzącym w skład spadku gospodarstwem rolnym. Do sprawy przystąpił jako zainteresowany A. K.
(1)i wniósł o oddalenie wniosku T. F. o zasiedzenie. Także uczestnik postępowania Skarb Państwa – Starosta Powiatu (...) wniósł o oddalenie wniosku T. F. o zasiedzenie. Sąd ustalił: Objęta wnioskiem o zasiedzenie nieruchomość składająca się z działki nr (...) o obszarze 2,1300 ha i działki nr (...) o obszarze 3,6900 ha, to grunty rolne będące częścią gospodarstwo rolnego (...) w miejscowości M. . S. K.
(1)zmarł dnia 25 września 1984 roku. Spadek po nim w całości odziedziczył syn E. K. wraz z wchodzącym w skład spadku gospodarstwem rolnym a spadek po E. K. , który zmarł dnia 8 września 1987 roku, odziedziczył w całości Skarb Państwa wraz z wchodzącym w skład spadku gospodarstwem rolnym. Po śmierci E. K. działką nr (...) o obszarze 2,1300 ha i działką nr (...) o obszarze 3,6900 ha władali rodzice uczestnika postępowania A. A. K. i D. K. . Faktycznie dzierżawione były one i uprawiane rolniczo przez A. K.
(2). Dnia 17 września 1995 roku została spisana pomiędzy A. K.
(3)i D. K. jako wydzierżawiającymi a K. Ł. jako dzierżawcą umowa dzierżawy między innym działki nr (...) o obszarze 2,1300 ha i działki nr (...) o obszarze 3,6900 ha na okres 10 lat. Umowa ta spisywana była w obecności i sygnowana przez wnioskodawcę T. F. , jako sołtysa wsi M. . K. Ł. po zawarciu tej umowy dzierżawy poddzierżawił te grunty wnioskodawcy T. F. , który uprawia je rolniczo do chwili obecnej i ponosi wszystkie ciężary publicznoprawne związane z tą nieruchomością. / dowód: akta I Ns (...) Sądu Rejonowego w G. , dokumenty k. 5 – 37 i 60, zeznania świadków A. K.
(2)k. 88, S. K.
(2)k. 88, A. Ł. k. 88, M. K. k. 88, A. W. k. 88 - 89, I. F. k. 117, J. Ł. k. 138, E. S. k. 138 oraz zeznania uczestnika postępowania A. K.
(1)k. 110 / Sąd zważył, co następuje: Wniosek T. F. o stwierdzenie, że z dniem 10 lutego 2007 roku nabył on poprzez zasiedzenie własność nieruchomości położonej w miejscowości M. , składającej się z działki nr (...) o obszarze 2,1300 ha i działki nr (...) o obszarze 3,6900 ha, w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 172 § 2 k.c. , posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem, nabywa własność, jeżeli posiada tę nieruchomość nieprzerwanie od lat trzydziestu jako posiadacz samoistny, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. W niniejszej sprawie najistotniejsze znaczenie ma fakt, iż objęta wnioskiem o zasiedzenie nieruchomość położona w miejscowości M. , działka nr (...) o obszarze 2,1300 ha i działka nr (...) o obszarze 3,6900 ha, po śmierci E. K. , który zmarł dnia 8 września 1987 roku, z chwilą jego śmierci stały się własnością Skarbu Państwa. Uchylony w 1990 roku przepis art. 177 k.c. stanowił, że przepisy o nabyciu własności przez zasiedzenie nie miały zastosowania do nieruchomości będących własnością państwową. Zmiana przepisów kodeksu cywilnego , dotyczących zasiedzenia dokonana ustawą z dnia 28 lipca 1990 roku o zmianie ustawy - kodeks cywilny ( Dz. U. Nr 55, poz. 321) spowodowała, że w odniesieniu do nieruchomości objętej wnioskiem, termin do jej zasiedzenia przez posiadacza samoistnego, zaczął więc biec ale dopiero z dniem 1 października 1990 roku. W tym stanie rzeczy termin do zasiedzenia tej nieruchomości przez posiadacza samoistnego, który uzyskał posiadanie w złej wierze zmaterializuje się dopiero dnia 1 października 2020 roku. Dlatego też należy uznać, że wniosek o zasiedzenie jest przedwczesny gdyż nie upłynął termin określony w przepisie art. 172 § 2 k.c. Okoliczności faktyczne sprawy przesądzają definitywnie o tym, że nie można w odniesieniu do nieruchomości objętej wnioskiem o zasiedzenie zastosować domniemania dobrej wiary bowiem dobra wiara polega na usprawiedliwionym w danych okolicznościach przekonaniu posiadacza, że przysługuje mu takie prawo do władania rzeczą, jakie faktycznie wykonuje. Nie budzi w sprawie żadnych wątpliwości, że wnioskodawca T. F. wszedł w posiadanie nieruchomości objętej wnioskiem o zasiedzenie ale tylko jako jej poddzierżawca. Wnioskodawca T. F. nie wykazał także w postępowaniu dowodowym drugiej istotnej przesłanki związanej ze skutecznym powoływaniem się na przepisy o zasiedzenie nieruchomości, mianowicie nie wykazał, że był posiadaczem samoistnym objętej wnioskiem o zasiedzenie nieruchomości. Należy w tym miejscu podkreślić, że tylko wykonywanie przez posiadacza nieruchomości czynności faktycznych, wskazujących na samodzielny, rzeczywisty i niezależny od woli innej osoby stan władztwa, polegającego na faktycznym władaniu rzeczą jak właściciel, znamionuje posiadanie jako samoistne. Natomiast postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie wykazało ewidentnie, że wnioskodawca T. F. wszedł jedynie w posiadanie zależne tej nieruchomości i to dopiero po roku 1995 roku, jako jej poddzierżawca od K. Ł. . Na pewno nie mógł być jej posiadaczem samoistnym skoro sam jako sołtys wsi M. był sygnatariuszem umowy dzierżawy tej nieruchomości z dnia 17 września 1995 roku zawartej pomiędzy A. K.
(3)i D. K. jako wydzierżawiającymi oraz K. Ł. jako dzierżawcą. W tym stanie rzeczy Sąd pominął dowód z przesłuchania wnioskodawcy T. F. , bowiem swoje stanowisko przedstawił on już we wniosku. Swoją postawą w postępowaniu spowodował zarówno on jak i powołani przez niego świadkowie niepotrzebne przedłużanie tego postępowania. Ani powołani przez niego świadkowie nie wnieśli wiele do materiału dowodowego sprawy, ani w ocenie Sądu zeznania wnioskodawcy T. F. nie zmieniłyby obrazu stanu faktycznego, ustalonego w postępowaniu dowodowym. Mając na względzie powyższe ustalenia i rozważania Sąd oddalił wniosek T. F. o zasiedzenie nieruchomości położonej w miejscowości M. , składającej się z działki nr (...) o obszarze 2,1300 ha i działki nr (...) o obszarze 3,6900 ha, jako bezzasadny.