Sad powszechny, II K 109/18

Sygn. akt II K 109/18 Niniejszy wyrok został sprostowany postanowieniem z dnia 19 lipca 2018 roku k.

1. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lipca 2018 roku Sąd Rejonowy w Łukowie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Edyta Cieliszak Protokolant st. sekr. sądowy Beata Siestrzewitowska bez udziału prokuratora po rozpoznaniu dnia 10 lipca 2018 roku sprawy: J. W. c. D. i W. z domu K. ur. (...) w S. oskarżonej o to, że: I. w dniu 15 czerwca 2016 r w Ł. woj. (...) celu uzyskania informacji, do której nie była uprawniona posłużyła się urządzeniem podsłuchowym na szkodę C. J. przedstawiciela (...) Bank (...) S.A. ; tj. o przestępstwo z art. 267 § 3 kk II. w dniu 15 czerwca 2016 r w Ł. woj. (...) w celu uzyskania informacji, do której nie była uprawniona posłużyła się urządzeniem podsłuchowym na szkodę K. K. i J. S. pracowników (...) Bank (...) S.A. ; tj. o przestępstwo z art. 267 § 3 kk orzeka: J. W. uniewinnia od popełnienia zarzucanych jej czynów, wydatkami obciąża Skarb Państwa. Wyrok po sprostowaniu Sygn. akt II K 109/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lipca 2018 roku Sąd Rejonowy w Łukowie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Edyta Cieliszak Protokolant st. sekr. sądowy Beata Siestrzewitowska bez udziału prokuratora po rozpoznaniu dnia 10 lipca 2018 roku sprawy: J. W. c. D. i W. z domu K. ur. (...) w S. oskarżonej o to, że: I. w dniu 15 czerwca 2016 r w Ł. woj. (...) celu uzyskania informacji, do której nie była uprawniona posłużyła się urządzeniem podsłuchowym na szkodę C. J. przedstawiciela (...) Bank (...) S.A. ; tj. o przestępstwo z art. 267 § 3 kk II. w dniu 15 czerwca 2016 r w Ł. woj. (...) w celu uzyskania informacji, do której nie była uprawniona posłużyła się urządzeniem podsłuchowym na szkodę K. K. i J. S. pracowników (...) Bank (...) S.A. ; tj. o przestępstwo z art. 267 § 3 kk orzeka: J. W. uniewinnia od popełnienia zarzucanych jej czynów, wydatkami obciąża Skarb Państwa. sygn. akt IIK 109/18 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Łukowie ustalił następujący stan faktyczny. C. J. jest współwłaścicielem firmy m” G. ” i na podstawie umowy partnerskiej prowadzi działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu placówki bankowej dla banku (...) . W placówce tej zatrudnił jako dyrektora J. W. od 1 kwietnia 2016r. ponieważ w lipcu 2016r dotarła do niego informacja o popełnionych przez nią nieprawidłowościach wypowiedział jej umowę o pracę a wypowiedzenie kończyło się z dniem 13 sierpnia 2016r. 12 sierpnia 2016r J. W. dostarczyła pracodawcy zaświadczenie, że jest w ciąży i domagała się przedłużenia z nią umowy. o tym fakcie C. J. poinformował pozostałych pracowników placówki. Wówczas dowiedział się od pracownic J. S. i K. K. , że te w dniu 15 czerwca 2016r odkryły, iż razem z wręczonym K. K. tego dnia pękiem kluczy przez oskarżoną, który został przez nią włożony do szuflady znajdował się włączony pendrive z funkcją nagrywania dźwięku a po ujawnieniu tego, dokonały zgrania nagrań znajdujących się na tym urządzeniu, płytę przekazały następnie C. J. . Na nagraniach tych zarejestrowano fragmenty rozmów pracownic banków z klientami dotyczące propozycji kredytowych, duża część nagrań jest nieczytelna, zawiera szumy i trzaski. Na płycie przekazanej przez C. J. w toku postępowania przygotowawczego znajdowały się 4 pliki dźwiękowe, z których funkcjonariusz Policji dokonał odtworzenia i sporządził protokół k.35-36v. Z protokołu tego wynika, że na jednym czytelnym nagraniu słychać rozmowę lub rozmowy dotyczące udzielania kredytu. 15 czerwca C. J. nie było w placówce bankowej (...) Agricole w Ł. . Płyta dołączona do akt sprawy przez C. J. ( k.4) został w nieustalonych okolicznościach zniszczona. W toku postępowania przygotowawczego nie zabezpieczono oryginalnego nośnika ( pendriva) a w chwili obecnej urządzenia tego nie posiada oskarżona, żadna z pracownic nie posiada też już nagrań -2- sporządzonych z tego pendriva. J. W. jako pracownik banku a także dyrektor placówki miała dostęp do wszystkich danych klientów, zawieranych przez wszystkich pracowników umów kredytowych, w tym danych osobowych klientów, mogła uczestniczyć w rozmowach pracowników z każdym klientem banku, mogła też sama takie rozmowy prowadzić i zawierać umowy. J. W. nie przyznała się do zarzucanych jej aktem oskarżenia czynów i wyjaśniła, że nie miała zamiaru nagrywania swoich współpracowników, czy też pracodawcy, przekazała pendriva K. K. razem z pękiem kluczy, bo zawsze miała go tam dopiętego a miał on funkcję nagrywania, bowiem służył jej do zdemaskowania nagannego postępowania nauczycielki jej dziecka. jej zdaniem pendrive mógł włączyć się przypadkowo lub też zostać celowo uruchomiony przez K. K. , aby celowo oskarżoną zdyskredytować i zająć jej miejsce. Sąd Rejonowy w Łukowie zważył, co następuje. Bezsporne jest w sprawie, że J. K. wychodząc na akcje marketingową w dniu 15 czerwca 2016r z M. P. wręczyła K. K. pęk kluczy wśród których znajdował się pendrive posiadający funkcję nagrywania. Bezsporne jest również to, że na tym pendrivie nagrane zostały rozmowy toczące się między pracownikami banku- K. i S. i klientami banku dotyczące spraw typowych dla działalności bankowej ( wzięcia kredytu, jego spłaty, w tym też dane osobowe klientów, numery telefonów). Zdaniem Sądu nieprzekonujące są przy tym wyjaśnienia oskarżonej, że pendrive mógł się uruchomić przypadkowo przy wkładaniu kluczy do szuflady- a to ze względu na jego konstrukcję, konieczność przesunięcia z boku przycisku, o którym mówili świadkowie K. K. i J. S. i na fakt, że urządzenie to nie mogło być przypadkowo włączone czterokrotnie i to jeszcze przed opuszczeniem placówki bankowej przez oskarżoną. W tym zakresie należy obdarzyć wiarą zeznania K. K. i J. S. . Ich relacja jest zresztą dla Sądu wiarygodna także w pozostałym zakresie dotyczącym ujawnienia urządzenia, -3- zgrania jego zawartości, odsłuchania czy przekazania pracodawcy, wcześniejszej rozmowy z oskarżoną na temat ujawnionego nagrywania. Podobnie nie budzą zastrzeżeń co do ich prawdziwości zeznania C. J. , który opisał przekonująco tło konfliktu z oskarżoną, okoliczności przekazane mu przez pracowników dotyczące ujawnienia nagrywania. Rzecz jednak w tym, że mimo wiarygodności zeznań świadków oskarżonej nie sposób przypisać winy co do zarzucanych jej czynów, jako że swoim zachowaniem nie wypełniła dyspozycji art.267§3kk . Podzielić na wstępie należy argumentację przedstawioną w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie, że w dniu 15 czerwca 2016r C. J. nie było w budynku placówki bankowej a zarówno z jego zeznań jak i wyjaśnień oskarżonej czy innych dowodów osobowych nie sposób wywieźć aby były nagrywane jego rozmowy i aby była taka możliwość a więc popełnienie w dniu 15 czerwca 2016r przestępstwa na jego szkodę nie było możliwe. Niezależnie jednak od tych ustaleń podkreślić należy, że brak jest w zachowaniu oskarżonej znamion przestępstwa z art.267§3 kk co do obu zarzucanych jej czynów z zupełnie innych powodów. J. W. została oskarżona o to, że w dniu 15 czerwca 2016r w celu uzyskania informacji, do której nie była uprawniona posłużyła się urządzeniem podsłuchowym na szkodę C. J. , K. K. i J. S. . Artykuł 267 kk penalizuje zachowania polegające na uzyskaniu bez uprawnienia informacji nieprzeznaczonej dla sprawcy a bezpośrednim przedmiotem ochrony jest szeroko rozumiane prawo do dysponowania informacją. Przy czym art.267§3 kk zapewnia ochronę wypowiedzi uczestników rozmowy, jeżeli co najmniej w sposób dorozumiany nadano im poufny charakter - postanowienie Sądu Najwyższego z 27.04.2016r (...) 265/15, OSNKW 2016, Nr 8, poz.
2. W kontekście znamion określonych w art.267§3 kk najistotniejsze jest brak -4- uprawnienia sprawcy do uzyskania określonych informacji, aby w chwili czynu informacja nie była legalnie dostępna dla sprawcy, sprawca ma uzyskać informacje dla niego w ogóle nie przeznaczoną, do której żaden sposób nie ma dostępu- teza 13 komentarza do art.267 kk pod red. S. 2018, wyd.21/ S. H. system L. . Taki jednoznaczny zapis znamion - 2016r w celu uzyskania informacji, do której nie była uprawniona oznacza de facto depenalizację zachowania oskarżonej. Z wiarygodnych i przekonujących, zgodnych ze sobą zeznań świadków C. J. , K. K. i J. S. wynika bowiem, że na nagraniu znajdują się rozmowy K. K. i J. S. z klientami banku w dniu 15 czerwca 2016r w placówce bankowej, co potwierdzają zapisy w protokole odtworzenia utrwalonych zapisów k.35-36 ( brak możliwości zweryfikowania tego w inny sposób wobec braku oryginalnego urządzenia- pendriva oraz zapisów dokonanych przez K. K. i zniszczenia płyty z akt sprawy). Do wszystkich tych informacji które zostały nagrane, w miejscu pracy oskarżonej i świadków, dotyczących zwykłej działalności bankowej- zawarcia umów , spłaty zadłużeń, w tym danych osobowych klienta dostęp miała J. W. , co również jednoznacznie wynika z jej wyjaśnień. Mogła ona weryfikować umowy, zapoznawać się z nimi, uczestniczyć w ich zawarciu, być obecna przy rozmowach z klientami a zatem do wszystkich tych informacji była uprawniona . J. S. i K. K. wspominają co prawda o jakimś fragmencie swojej rozmowy, na tyle nieistotnym i krótkim, o swojej znajomej, bez jakichkolwiek danych które mogłyby ją zidentyfikować w jakikolwiek sposób , ale nie ma to potwierdzenia w protokole odtworzenia k.35-36 ( a zatem i pewności, że znalazło się to na nagraniu). Przepis art.267§3 kk wymaga zatem zamiaru bezpośredniego i działania w celu uzyskania informacji, do której sprawca nie był uprawniony legalnie a tak w przypadku oskarżonej nie było skoro do wszystkich informacji, które znalazły się na urządzeniu podsłuchowym J. W. była legalnie uprawniona. -5- Tylko na marginesie należy wskazać, że takie rozumowanie, słuszne zdaniem Sądu, znalazło wyraz w notatkach służbowych k.18,19,20, 21-22 i stało się powodem wydania pierwszej decyzji - o odmowie wszczęcia dochodzenia w sprawie. Nie popełnia bowiem przestępstwa z art.267§3 kk ten kto posługuje się urządzeniem podsłuchowym w celu uzyskania informacji, do której jest uprawniony, osoba uprawniona do określonych informacji może je utrwalać w dowolny sposób- teza 23 komentarza do art.267 kk pod red. S. 2018, wyd.21/ S. H. system L. . Dlatego Sąd uniewinnił oskarżoną J. W. od zarzucanych jej czynów a wydatkami na podstawie art.632 pkt.2 kpk obciążył Skarb Państwa.