Sad powszechny, VI Ka 457/18

Sygnatura akt VI Ka 457/18 VI Kz 230/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lipca 2018 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Kazimierz Cieślikowski Protokolant Barbara Szkabarnicka przy udziale Mariusza Dulby Prokuratora Prokuratury Rejonowej G. w G. po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2018 r. sprawy J. L. ur. (...) w C. syna S. i E. oskarżonego z art. 207§1 kk i art. 157§2 kk w zw. z art. 11§2 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 8 lutego 2018 r. sygnatura akt IX K 1444/14 a także na skutek zażalenia obrońcy oskarżonego na zawarte w tym wyroku rozstrzygnięcie o kosztach obrony z urzędu na mocy art. 437 § 1 kpk , art. 624 § 1 kpk

1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. I. D. kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
3. zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając wydatkami Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 457/18 UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 8 lutego 2018 roku, sygn. akt IX K 1444/14 oskarżony J. L. został uznany za winnego dwóch przestępstw z art. 157 § 2 kk w zw z art. 31 § 2 kk . Sąd przyjął, że czyny te stanowiły ciąg przestępstw i orzekł za nie jedną karę 3 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym ( punkt 1 ). Na mocy art. 93 a § 1 pkt 3 kk , art. 93 b § 1 i 3 kk , art. 93 c pkt 2 kk , art. 93 d § 1 kk i art. 93 f § 2 kk orzekł wobec oskarżonego środek zabezpieczający w postaci terapii uzależnień od środków nasennych. Orzekł Sąd o kosztach obrony z urzędu i zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa. Od powyższego wyroku Sądu Rejonowego apelację wniósł obrońca oskarżonego, który zaskarżył wyrok w całości. Postawił orzeczeniu zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się czynów z art. 157 § 2 kk . Domagał się zmiany wyroku i uniewinnienia oskarżonego. Niezależnie od tego obrońca oskarżonego złożył zażalenie na zawarte w wyroku rozstrzygnięcie o kosztach obrony z urzędu. Utrzymywał, że Sąd przyznał wynagrodzenie jedynie za fragment procesu, uznając, że wynagrodzenie należne poprzedniemu obrońcy z urzędu nie jest należne aktualnemu obrońcy, choć ten jest likwidatorem kancelarii pierwszego z obrońców. Domagał się zmiany tego rozstrzygnięcia i orzeczenie na rzecz aktualnego obrońcy z urzędu kwoty 1756,44 zł w tym podatek VAT w kwocie 328,44 zł. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się bezzasadna. Bezzasadne okazało się także zażalenie. Co się tyczy apelacji to uniknął Sąd I instancji takich uchybień, które stanowiłyby bezwzględne przyczyny odwoławcze. Nie dopuścił się także obrazy przepisów postępowania karnego, która miałaby wpływ na treść wyroku. Zaakceptować należy też ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji. Rozstrzygnięcie o karze i środku zabezpieczającym także Sąd Okręgowy akceptuje. Nie jest przekonujący wywód obrońcy oskarżonego, że obrażenia ciała pokrzywdzonej powstały w niewyjaśnionych okolicznościach. W rzeczy samej, choć Sąd I instancji nie dysponował w tym zakresie zeznaniami pokrzywdzonej, to poczynił ustalenia faktyczne w oparciu o zeznania świadka H. G. w połączeniu z dokumentacją medyczną i wydanymi na podstawie tejże dokumentacji opiniami biegłego. I choć z wyjaśnień oskarżonego można wysnuć wniosek, że to nie on spowodował te urazy na ciele pokrzywdzonej, to bez wątpienia ustalenia poczynione przez Sąd I instancji w oparciu o wskazane wyżej dowody nie mogą być uznane za błędne. Podkreślić trzeba, że nie ma żadnych podstaw do kwestionowania zeznań H. G. . Prawdą jest, że pokrzywdzona nigdy nie zeznała że sprawcą jej obrażeń był oskarżony i żaden z fragmentów jej zeznań oskarżonego wprost nie obciążał. Nie znaczy to jednak by zeznania pokrzywdzonej negowały inne dowody w tym w szczególności zeznania H. G. . Jakkolwiek obrońca oskarżonego stawia tezę, że materiał dowodowy nie daje jednoznacznej odpowiedzi, że sprawcą wskazanych w wyroku obrażeń ciała pokrzywdzonej jest oskarżony, to teza ta jest błędna. Przeprowadzone w sprawie dowody, ocenione obiektywnie, wbrew tezie obrońcy pozwalają na poczynienie takich ustaleń, jakie Sąd I instancji opisał w uzasadnieniu i na podstawie których uznał oskarżonego za winnego dwóch przestępstw z art. 157 § 2 kk w zw z art., 31 § 2 kk . Przedstawianie w apelacji oskarżonego jako ofiary apodyktycznej matki, która przelała na niego swoje „flustracje” (sic!) niczego w sprawie nie dowodzą ani też nie stanowią argumentu podważającego ustalenia poczynione przez Sąd I instancji. Bez znaczenie są też wywody dotyczące ubezwłasnowolnienia oskarżonego. Trzeba zauważyć, że biegli z zakresu psychiatrii, którzy w tej sprawie wydali opinię, wiedzą o tym dysponowali. Dlatego Sąd Okręgowy apelacji obrońcy oskarżonego w takim zakresie w jakim zarzucała dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych nie uwzględnił a nie widząc podstaw do stwierdzenia rażącej surowości orzeczenia, nie ingerował także w treść rozstrzygnięcia o karze i środku zabezpieczającym. Co się tyczy zażalenia to jest ono chybione. Wbrew tezie zawartej w zażaleniu Sąd przyznał aktualnemu obrońcy z urzędu koszty także należne temu adwokatowi, który pełnił obowiązki obrońcy z urzędu w pierwszej fazie postępowania jurysdykcyjnego. Nie wiadomo jak skarżący obliczył kwotę wskazaną w przedostatnim zdaniu uzasadnienia zażalenia. Trzeba jednak stwierdzić, że skoro terminów rozpraw z udziałem obrońcy oskarżonego było 9 to obliczenie wynagrodzenia obrońcy w stawce minimalnej jest proste. Kwota bazowa to 420 zl. oraz 8 dodatkowych terminów po 20 % czyli po 84 zł. To daje kwotę 1092 zł. netto a wraz z podatkiem od towarów i usług kwotę wskazaną w punkcie 3 wyroku. Stąd zażalenie jest bezzasadne.