Sad powszechny, VI Gz 199/18

Sygn. akt VI Gz 199/18 POSTANOWIENIE Dnia 3 sierpnia 2018 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Andrzej Borucki Sędziowie: SO Anna Harmata SO Marta Zalewska (spr.) Protokolant: Agnieszka Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa P. G. przeciwko (...) S.A. w W. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego w Rzeszowie V Wydziału Gospodarczego z dnia 26 stycznia 2018 r., sygn. akt V GC 2382/16 postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 26.01.2018r. Sąd Rejonowy w Rzeszowie odrzucił apelację powoda wskazując w uzasadnieniu, iż odpis wyroku z uzasadnieniem strona powodowa otrzymała w dniu 11.12.2017r., zaś przesyłka pocztowa zawierająca apelację została nadana na adres SR w Przemyślu w dacie 27.12.2017r. Sąd Rejonowy w Przemyślu apelację przesłał do Sądu Rejonowego w Rzeszowie jako sądu, który wydał wyrok w sprawie w dniu 10.01.2018r. Sąd I instancji uznał zatem, iż apelacja została złożona do sądu w dacie 10.01.2018r., a wiec po terminie, powołując się na przepis art. 369 kpc oraz przywołując stanowisko SN III CZP 33/87. Zażalenie na to postanowienie złożył powód. Zarzucił naruszenie art. 369 §3 kpc poprzez jego niezastosowanie i wniósł o zmianę zaskrzonego postanowienia poprzez nadanie apelacji biegu. Powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego III CZP 91/12 i III CZP 73/14 uzasadnił, iż środek odwoławczy wniesiony do sądu niewłaściwego nie może być uznany za niedopuszczalny z tej właśnie przyczyny, a sąd niewłaściwy przekazuje go do rozpoznania sądowi właściwemu na podstawie art. 200 §1 kpc . Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Stan faktyczny w sprawie nie był sporny i został prawidłowo przez Sąd Rejonowy ustalony. Oceny prawnej wymagał jedynie przepis art. 369 kpc . Stanowi on, iż apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskrzony wyrok, w terminie 2 tygodni od doręczenia stronie wyroku wraz z uzasadnieniem i termin ten uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła apelację do sądu II instancji. W takim wypadku sąd ten niezwłocznie przesyła apelację do sądu, który wydał zaskarżony wyrok (§1 i §3). Przepis §3 w brzmieniu podanym wyżej został wprowadzony Ustawą nowelizującą z dnia 16.11.2011r., która weszła w życie w dniu 3.05.2012r. i nie pozostawia on już żadnych wątpliwości interpretacyjnych, stanowiąc lex specialis w zakresie zasady liczenia terminu do złożenia apelacji, określonej w § 1 w/w przepisu. Skoro bowiem ustawodawca w sposób literalny ustanowił w §3 o zachowaniu terminu, wskazując na zasadzie wyjątku na terminowość złożenia apelacji bezpośrednio do sądu II instancji, to niedopuszczalnym jest wykładnia rozszerzająca tego lex specialis, zaprezentowana przez stronę skarżącą w uzasadnieniu zażalenia. Rację zatem należy przyznać Sądowi Rejonowemu, który powiązał termin do wniesienia apelacji nie tylko z okresem czasowym, wskazanym w §1, ale również z właściwym sądem: sądem, który wydał zaskarżony wyrok. Jedynie wniesienie apelacji do sądu II instancji w myśl §3 stanowi o zachowaniu terminu w tej dacie. W każdym innym przypadku wniesienia apelacji do każdego innego sądu niż sąd wskazany w §1 i 3 cyt. przepisu za datę wniesienia apelację liczy się datę nadania przez sąd niewłaściwy apelacji do sądu właściwego. Skarżący w sposób niewłaściwy odczytał treść orzeczenia Sądu Najwyższego III CZP 91/12, bowiem z lektury uzasadnienia uchwały wynika jednoznacznie, iż przedmiotem badania sądu nie był termin na wniesienie apelacji, lecz dopuszczalność wniesienia apelacji do sądu niewłaściwego ze skutkiem jej odrzucenia, w przypadku uznania tego za niedopuszczalne, bądź też w przypadku uznania tego za dopuszczalne stwierdzenia swej niewłaściwości i przekazania apelacji do sądu właściwego. Sąd Najwyższy przyjął to drugie stanowisko, nie analizując w ogóle kwestii, w jakim terminie taką apelację należy uznać za złożoną skutecznie. Powyższe orzeczenie tym bardzie wzmacnia pogląd SR w Rzeszowie, że w takim przypadku sąd niewłaściwy miejscowo przekazuje sprawę sądowi I instancji, który wydał zaskarżony wyrok i data tego przekazania jest datą wniesienia apelacji. Odnośnie drugiej przywołanej przez skarżącego uchwały SN III CZP 73/14 odnosiła się ona do oceny terminu złożenia skargi na czynność komornika i mając na względzie treść art. 767 §4 kpc , który to przepis w ogóle nie reguluje i nie wskazuje sądu właściwego funkcjonalnie czy miejscowo, do którego należy złożyć skargę, Sąd Najwyższy faktycznie uznał, iż skarga jest złożona w dacie nadania jej (wniesienia) do każdego sądu niewłaściwego miejscowo. Analizowany stan faktyczny w tamtej sprawie odnoszący się do odmiennego uregulowania przez ustawodawcę terminu do złożenia skargi na czynność komornika nie przystaje zatem do niniejszego stanu faktycznego, podległego przepisowi art. 369 kpc . (por. nadto IV CZ 153/12, II PZ 1/17, I PK 24/17, V CZ 73/16, I CZ 6/14) Z tych względów zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu na podstawie art. 385 kpc w zw. z art. 397 §2 kpc .