Sad powszechny, II AKa 45/18

(1)udzielenia korzyści majątkowej w kwocie 3.000 zł K. K. - pełniącemu funkcję Głównego Specjalisty ds. Zasobów Komunalnych Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w G. w zamian za obietnicę dalszej współpracy ze Spółką (...) przy zabezpieczaniu nieruchomości pozostających w zasobach tego podmiotu i tak opisany czyn zakwalifikował z art. 18 § 1 k.k. w związku z art. 229 § 1 i 3 k.k. w związku z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 229 § 3 k.k. w związku art. 33 § 2 k.k. skazał go na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 200 (dwieście) stawek dziennych po 200 (dwieście) złotych jedna stawka; III. oskarżonego L. L. D. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie III aktu oskarżenia, przy czym z jego opisu wyeliminował działanie w zorganizowanej grupie przestępczej i tak opisany czyn ten zakwalifikował z art. 18 § 2 k.k. w związku z art. 271 § 1 i 3 k.k. w związku z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 18 § 2 k.k. w związku z art. 271 § 3 k.k. w związku z art. 33 § 2 k.k. skazał go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych po 200 (dwieście) złotych jedna stawka; IV. oskarżonego L. L. D. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie IV aktu oskarżenia przy czym z jego opisu wyeliminował działanie w zorganizowanej grupie przestępczej i tak opisany czyn ten zakwalifikował z art. 18 § 2 k.k. w związku art. 271 § 1 i 3 k.k. w związku z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 18 § 2 w związku z art. 271 § 3 k.k. w związku z art. 33 § 2 k.k. skazał go na karę 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 40 (czterdzieści) stawek dziennych po 200 (dwieście) złotych jedna stawka; V. na podstawie art. 85 § 1 k.k. , 85a k.k. i 86 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę łączną pozbawienia wolności w wysokości 4 (czterech) lat i karę łączną grzywny w wysokości 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych po 200 (dwieście) złotych jedna stawka; VI. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 15 września 2010 r. do dnia 1 października 2010 r.; VII. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 10.400 (dziesięć tysięcy czterysta) zł tytułem opłaty oraz pozostałe koszty sądowe w wysokości 6.881,87 (sześć tysięcy osiemset osiemdziesiąt jeden i 87/100) zł. Powyższy wyrok został zaskarżony przez obrońcę oskarżonego w całości na korzyść w części skazującej oskarżonego i na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. mającą wpływ na jego treść - obrazę przepisów postępowania, to jest: a) naruszenie przepisu art. 366 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez niewskazanie konkretnych okoliczności i dowodów, które w ocenie Sądu I instancji potwierdziły realizację przez oskarżonego znamion zarzucanych mu przestępstw, tym bardziej, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wykazał, aby oskarżony polecał G. R.

(1), oraz K. L.

(1)udzielanie korzyści majątkowych ww. osobom, a także aby osobiście wręczył K. B. kwotę 10.000 zł, a także że uzgadniał z podległymi sobie pracownikami spółki (...) Sp. z o.o. , tj. G. R.

(1)oraz K. L.

(2)wysokości kwot przeznaczonych na korzyści majątkowe dla osób pełniących funkcje publiczne w jednostkach organizacyjnych dysponujących środkami publicznymi, w związku z podejmowaniem przez te osoby działań i decyzji dotyczących wyboru firm świadczących usługi w zakresie ochrony nieruchomości w związku z pełnieniem przez te osoby ww. funkcji jak też w celu skłonienia ich do naruszania przepisów prawa, jak również aby nakłaniał B. G. - samodzielną księgową spółki (...) Sp. z o.o. do poświadczania nieprawdy w dokumentacji księgowej tego podmiotu, wystawiania faktur poświadczających fikcyjną sprzedaż przez spółkę (...) Sp. z o.o. na rzecz O. D. paneli oraz do poświadczania nieprawdy w raportach, które sam przedstawiał zwierzchnictwu grupy (...) w Wielkiej Brytanii, a także aby podżegał K. L.

(1)do nakłonienia innej osoby mającej prawo do wystawiania dokumentów w imieniu podmiotu gospodarczego do poświadczenia nieprawdy w zakresie rzekomej sprzedaży blachy perforowanej na rzecz O. H. BV i O. D. G. w następnie czego doszło do sporządzenia faktury Vat nr (...) z dnia 29 grudnia 2005 r. na kwotę 70.200 zł oraz faktury VAT nr (...) z dnia 26 stycznia 2006 r. na kwotę 15.300 zł; b) naruszenie przepisu art. 2 § 2 k.p.k. , art. 4 k.p.k. , art. 5 § 2 k.p.k. , art. 7 k.p.k. , co polegało m.in. na oparciu kwestionowanego rozstrzygnięcia na niemiarodajnych źródłach dowodowych, nieuwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności przemawiających jednoznacznie na korzyść oskarżonego, jednostronnym i bezkrytycznym skupieniu uwagi na elementach teoretycznie obciążających bez należytej i dogłębnej weryfikacji w kontekście całości materiału dowodowego, nadto na przekroczeniu zasad swobodnej oceny dowodów i nie uwzględnieniu, podczas przeprowadzanej oceny zasad prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności: 1) bezwarunkowym przyznaniu prymatu wiarygodności zeznaniom świadka G. R.

(1), K. L.

(1)oraz B. G. , w sytuacji, w której zeznania te jawiły się jako nieobiektywne, niespójne, obarczone wysokim stopniem niepewności, nad wyraz oględne oraz niepotwierdzone innymi dowodami - a w przypadku dokonania ich krytycznej analizy i oceny również przez pryzmat osobistego interesu tych świadków do złożenia takich a nie innych zeznań, przyjętej przez ww. linii obrony, a także obrazu wiarygodności tych świadków wyłaniającego się z niniejszej sprawy - jako niedające podstaw do tak jednoznacznych ustaleń przyjętych przez Sąd I instancji; 2) uznaniu za wiarygodne zeznań świadka A. M. , lecz ocenę tych zeznań pobieżnie i jedynie w taki sposób, aby wybiórczo pasowały do przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego, w sytuacji gdy z zeznań złożonych przez tego świadka wynika, że oskarżony bardzo rzadko bywał w siedzibie spółki w Polsce, a także, że świadkowi (księgowej spółki (...) Sp. z o.o. ) nie rzuciły się w oczy jakieś poważniejsze nieprawidłowości, a także że świadek podlegała bezpośrednio G. R.

(1), wykonywała jego polecenia, z nim konsultowała wszelkie przelewy i problemy w spółce, a oskarżony nie zlecał jej przelewów, a także nie była świadkiem tego, aby oskarżony zlecał dokonywanie płatności G. R.

(1)bądź innemu pracownikowi (k. 6571- 6576); 3) uznaniu za wiarygodne zeznań świadka L. S. , lecz ocenę tych zeznań pobieżnie i jedynie w taki sposób, aby wybiórczo pasowały do przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego, w sytuacji gdy z zeznań złożonych przez tego świadka wynika, że oskarżony bardzo rzadko bywał w siedzibie spółki w Polsce, a także, że inicjatywa wręczania korzyści majątkowych mogła pochodzić od R. i L. (k. 6667); 4) bezpodstawnym zdyskredytowaniu zeznań świadka K. B. , który konsekwentnie w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i takie stanowisko podtrzymał w niniejszym postępowaniu z uwagi na to, że jego zeznania nie korespondują z zeznaniami złożonymi przez G. R.

(1), K. L.

(1); 5) bezpodstawnym zdyskredytowaniu zeznań świadka H. D. oraz M. P. , którzy konsekwentnie twierdzili, iż nie przyjmowali korzyści majątkowych od przedstawicieli spółki (...) Sp. z o.o. , a ich spotkania z oskarżonym były spotkaniami biznesowymi lub towarzyskimi na których nie miały miejsca próby ich przekupienia, jedynie z uwagi na to, że ich depozycje nie korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniami złożonymi przez G. R.

(1), K. L.

(1); 6) bezpodstawnym zdyskredytowaniu zeznań świadka B. P. , który zarówno w postępowaniu przygotowawczym jak i sądowym konsekwentnie twierdził, że nigdy nie przyjmował korzyści majątkowych od G. R.

(1)i nie miał wiedzy, że jego spotkania z ww. są opłacane z pieniędzy pochodzących ze spółki (...) . z o. o, a także nie wskazywał na to, aby to oskarżony wydawał polecenia G. R.

(1)we wskazanym w zarzutach zakresie z uwagi na to, że jego depozycje nie korespondowały z zeznaniami G. R.

(1)i B. G. ; 7) przyznaniu prymatu wiarygodności zeznaniom świadka S. W. , jednak pominięcie przez Sąd I instancji tego, że świadek nie wskazał, aby oskarżony miał związek czy brał udział w przekazywaniu mu przez G. R.

(1)korzyści majątkowych, a także tego że świadek nigdy z oskarżonym nie prowadził rozmów w zakresie pieniędzy, a wszystkie sprawy dotyczące współpracy ze spółką (...) Sp. z o.o. dokonywane były przez G. R.

(1)(k. 6469 - 6477); 8) bezpodstawnym zdyskredytowaniu zeznań świadka K. K. , w zakresie w którym potwierdził, że spotkanie z oskarżonym było spotkaniem kurtuazyjnym, na którym nie rozmawiano o interesach a wyjazd do S. ma na celu obejrzenie znajdującej się tam firmy, z uwagi na to, że zeznania tego świadka nie korespondują z zeznania G. R.

(1), które Sąd w tym zakresie uznał za wiarygodne; 9) dezawuowaniu - wbrew zasadzie obiektywizmu - materiału dowodowego korzystnego dla oskarżonego, a w szczególności zeznań P. E. , Ł. T. i innych, z których nie wynika, aby oskarżony dopuścił się zarzucanych mu w niniejszym postępowaniu czynów; 10) uznaniu za wiarygodne zeznań H. K. , jednak pominięciu wielu istotnych okoliczności przedstawionych przez tego świadka, a mianowicie, świadek (jako bliski współpracownik G. R.

(1)) nie potrafił ocenić, czy G. R.

(1)i K. L.

(1)mówili wszystko oskarżonemu, świadek wskazał, że wie o tym, że K. L.

(1)przekazywał oskarżonemu nieprawdziwe informacje, a także pominięciu przez Sąd przekazanych przez świadka informacji w zakresie uzyskiwania przez G. R.

(1)i K. L.

(1)premii od zabezpieczonego obiektu, świadek ten wskazał także, że nie posiadał wiedzy na temat korumpowania przez oskarżonego funkcjonariuszy publicznych, a także poświadczania nieprawdy w spółce (...) Sp. z o.o. ; 11) rozstrzyganie wszelkich, licznie pojawiających się w sprawie i zgromadzonym w niej materiale dowodowym wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, w szczególności wszelkich pojawiających się rozbieżności w zeznaniach świadków i nieścisłości, podczas gdy z przepisów postępowania karnego wynika wprost obowiązek rozstrzygania takich wątpliwości na korzyść oskarżonego; 12) bezpodstawnym zdyskredytowaniu wyjaśnień oskarżonego L. L. D. , który konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i szczegółowo ustosunkował się do przedstawianych mu zarzutów, przy jednoczesnym uznaniu jego stanowiska za linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności karnej za przypisane mu czyny, chęć wybielenia się i odwrócenia jego roli w tym procederze, a także odmowie przyznania wyjaśnieniom oskarżonego prymatu wiarygodności w szczególności z uwagi na to, że nie przyznał się on do popełnienia zarzucanych mu czynów;

1. c)naruszenie przepisu art. 424 § 1 i 2 k.p.k. polegające na sporządzeniu niepełnego uzasadnienia do wydanego rozstrzygnięcia, które nie zawiera dokładnego wykazania, jakie okoliczności i dlaczego zostały udowodnione, a inne nie, w jakiej mierze Sąd oparł się na dowodach, dlaczego nie zostały uznane dowody przeciwne, a w szczególności na nie przeprowadzeniu analitycznej i kompleksowej oceny wszystkich dostępnych w sprawie dowodów pod kątem obowiązujących reguł dowodzenia i racjonalności - ich wzajemnych relacji i zależności, sprowadzenie negatywnych ocen części dowodów do konstatacji, iż pozostają one w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, braku pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku - niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku kwalifikacji prawnej przypisanych oskarżonemu czynów, nie przytoczeniu wszystkich istotnych podstaw i okoliczności, które Sąd miał na względnie przy wymiarze kary, co czyni motywy skarżonego rozstrzygnięcia nie tylko nie wyczerpującymi, ale również nie przekonywującymi;
2. d)naruszenie przepisu art. 410 k.p.k. polegające na wydaniu wyroku na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, bez przeprowadzenia analizy wszystkich okoliczności wynikających z dowodów przeprowadzonych na rozprawie, a co za tym idzie pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie winy;
3. e)naruszenia przepisu art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8 § 1 k .pk. i art. 7 k.p.k. polegające na odstąpieniu przez Sąd I instancji od samodzielnego sporządzenia uzasadnienia wyroku i powielenia wprost fragmentów uzasadnienia wyroku Sąd Okręgowego w Warszawie, XVIII Wydział Karny z dnia 22 grudnia 2014 r., sygn. akt XVIII K 111/08, co uniemożliwia właściwą kontrolę instancyjną orzeczenia, zbadanie toku rozumowania i oceny dowodów przez Sąd I instancji oraz wskazuje na niewątpliwy brak wnikliwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego; a w konsekwencji II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż dowody ujawnione na rozprawie są wystarczające do uznania, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu w niniejszym postępowaniu czynów. Alternatywnie, na podstawie przepisu art. 438 pkt. 1 i 2 k.p.k. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: I. obrazę prawa materialnego, tj. art. 18 § 1 w zw. z art. 229 § 3 k.k. , przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskutek przyjęcia, że przypisane oskarżonemu czyny wyczerpały ustawowe znamiona kwalifikowanej postaci przestępstwa łapownictwa czynnego; II. rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec L. L. D. , polegającą na wymierzeniu kary rażąco wygórowanej w odniesieniu do kary sprawiedliwej. Na podstawie art. 427 § 1 i art. 437 § 1 i 2 k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego L. L. D. od zarzucanych mu czynów, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Wniesiona przez obrońcę oskarżonego apelacja nie jest zasadna i nie zasługują na uwzględnienie zawarte w niej zarzuty oraz wnioski końcowe. Przed merytorycznym rozważeniem poszczególnych zarzutów zawartych w przedmiotowej apelacji należy zauważyć, że są one wewnętrznie sprzeczne. Postawiono w niej bowiem wszystkie rodzajowo możliwe zarzuty określone w art. 438 k.p.k. w odniesieniu do tych samych czynów w tym jednocześnie zarówno zarzut obrazy prawa materialnego tj. art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 3 k.k. jak również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. W tym zakresie jawi się zaś jako oczywistość wynikająca z utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa Sądu Najwyższego jak również Sądów Apelacyjnych, że zarzut obrazy prawa materialnego dotyczący przepisów z części szczególnej Kodeksu karnego może być aktualny dopiero wówczas gdy nie jest kwestionowany żaden z elementów strony przedmiotowej lub podmiotowej ustaleń faktycznych. Jednoczesne kwestionowanie ustaleń faktycznych oraz podnoszenie zarzutu obrazy prawa materialnego dotyczącego kwalifikacji prawnej czynu w ocenie Sądu Apelacyjnego powoduje, że tak zredagowany środek zaskarżenia jest formalnie wadliwy zwłaszcza w sytuacji gdy jego autorem jest podmiot profesjonalny czyli w tym wypadku adwokat. Ponadto w przedmiotowej apelacji podniesiono także zarzut rażącej niewspółmierności kary, który zasadniczo powinien być postawiony dopiero wówczas gdy nie są kwestionowane ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd meriti oraz przyjęta w wyroku kwalifikacja prawna czynu lub czynów przypisanych oskarżonemu. W ocenie Sądu odwoławczego taka konstrukcja środka odwoławczego w którym podnoszone są rodzajowo wszystkie możliwe do postawienia zarzuty określone w art. 438 k.p.k. w odniesieniu do tych samych czynów świadczy o tym, że sama autorka apelacji nie jest przekonana o zasadności i słuszności postawionych zarzutów i o tym czy rzeczywiście w przedmiotowej sprawie występują określone uchybienia, a jeśli tak to jakiego rodzaju. Odnosząc się zaś do poszczególnych zarzutów stwierdzić należy, że całkowicie bezpodstawny jest zarzut obrazy przepisów postępowania zawarty w pkt I a – e, w którym wymieniono jako rzekomo naruszone przez Sąd meriti art. 366 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. , art. 2 § 2 k.p.k. , art. 4 k.p.k. , art. 5 § 2 k.p.k. , art. 7 k.p.k. oraz art. 424 § 1i 2 k.p.k. , 410 k.p.k. , 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8 § 1 k.p.k. i art. 7 k.p.k. Zauważyć należy, że art. 366 k.p.k. dotyczący kwestii kierowania przez Przewodniczącego składu orzekającego rozprawą, nakłada obowiązek czuwania nad jej prawidłowym przebiegiem w taki sposób aby zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy. Zatem przepis ten odnosi się do tego etapu postępowania karnego podczas którego orzekający w sprawie Sąd przeprowadza określone dowody zawnioskowane przez strony czy też dopuszczone z urzędu czyli do etapu gromadzenia dowodów a nie ich analizy i oceny, co ma miejsce dopiero wówczas gdy zostanie zamknięty przewód sądowy i ujawniony całokształt dowodów i okoliczności zgromadzonych w sprawie. Tymczasem analiza omawianego zarzutu i wskazanie art. 424 § 1 k.p.k. prowadzi do wniosku, że w pkt Ia kwestionowany jest sposób sporządzenia przez Sąd Okręgowy pisemnych motywów zaskarżonego wyroku. Tak zredagowany zarzut oraz wywody skarżącej zawarte w uzasadnieniu apelacji nie mogą jednak zasługiwać na uwzględnienie i akceptację ze strony Sądu odwoławczego, gdyż zgodnie z treścią art. 455a k.p.k. nie można uchylić wyroku z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 424 k.p.k. Zdaniem Sądu Apelacyjnego wbrew twierdzeniu skarżącej wskazany w treści zarzutu przepis art. 424 k.p.k. nie został naruszony, gdyż pisemne motywy sporządzone przez Sąd Okręgowy spełniają wszystkie wymogi formalne wymienione w omawianym przepisie i pozwalają Sądowi odwoławczemu na dokonanie instancyjnej kontroli zaskarżonego wyroku w aspekcie postawionych w apelacji zarzutów. Nie można również zaakceptować stanowiska skarżącej, że Sąd meriti naruszył przepisy art. 2 § 2 k.p.k. , 4 k.p.k. , 5 § 2 k.p.k. i 7 k.p.k. Podkreślić bowiem należy, że z utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa zarówno Sądu Najwyższego jak również Sądów Apelacyjnych wynika, że zarówno w art. 2 § 2 k.p.k. jak również w art. 4 k.p.k. zawarte są ogólne zasady procesowe i przepisy te nie mogą stanowić samodzielnej podstawy zarzutu apelacyjnego. W podobny sposób odnieść się należy do kwestii rzekomej obrazy art. 5 § 2 k.p.k. Przepis ten może zostać naruszony tylko wówczas gdy Sąd meriti nie dysponuje chociażby jednym dowodem pozwalającym na dokonanie stanowczych ustaleń faktycznych odnośnie przebiegu poszczególnych zdarzeń objętych zarzutami aktu oskarżenia i rozstrzyga niedające się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. Taka bowiem sytuacja w przedmiotowej sprawie nie występuje. Sąd Okręgowy dysponował dowodami w postaci zeznań G. R.

(1), K. L.

(1), B. G. , A. M. i L. S. , które pozwalały na dokonanie stanowczych ustaleń faktycznych w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu L. D. . Reguły in dubio pro reo nie można zaś interpretować jako obowiązku Sądu oparcia ustaleń na wersji najbardziej korzystnej dla oskarżonego, jeżeli takie wersje wynikające z zebranych w sprawie dowodów występują, gdyż Sąd orzekający w danej sprawie ma obowiązek ustalenia takiej wersji przebiegu zdarzenia która ma najpełniejsze oparcie w materiale dowodowym sprawy. Podkreślić także należy, że poprzez zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów, gdyż do tego służy zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 7 k.p.k. Za chybione i całkowicie bezpodstawne uznać należy kwestionowanie przez autorkę apelacji oceny dowodów wymienionych w pkt 1 – 12 tj. zeznań świadków: G. R.

(1), K. L.

(1), B. G. , A. M. , L. S. , K. B. , H. D. , B. P. , S. W. , K. K. , P. E. , Ł. T. , H. K. oraz wyjaśnień oskarżonego L. L. D. . Zdaniem Sądu odwoławczego wywody skarżącej zawarte zarówno w treści zarzutów jak również w uzasadnieniu apelacji mają charakter wyłącznie polemiczny i nie zawierają przekonujących i merytorycznych argumentów, podważających dokonaną przez Sąd meriti ocenę wymienionych wcześniej dowodów. Podkreślić bowiem w tym miejscu należy, że zarzut obrazy art. 7 k.p.k. może być uznany za skuteczny tylko wówczas jeżeli zostanie wykazane w środku odwoławczym w sposób przekonujący, że dokonana przez Sąd I instancji ocena poszczególnych dowodów zawiera błędy natury faktycznej lub logicznej, nie respektuje zasad wiedzy logiki i doświadczenia życiowego. Dla uwzględnienia omawianego zarzutu nie jest zaś wystarczające samo kwestionowanie oceny dowodów przez skarżącego jedynie w aspekcie tego, że ta ocena nie satysfakcjonuje podmiotu wnoszącego apelację, bez wskazania konkretnych uchybień jakich dopuścił się Sąd meriti przy ocenie poszczególnych dowodów i które to uchybienia powodują, że zawarta w pisemnych motywach wyroku nie respektuje treści art. 7 k.p.k. i nosi cechy dowodności. Analiza tej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku w której Sąd Okręgowy dokonał analizy i oceny zgromadzonych w niniejszej sprawie dowodów prowadzi do konstatacji, że dowody te zostały ocenione w sposób wnikliwy, wszechstronny z pełnym poszanowaniem zasady określonej w art. 7 k.p.k. Na stronach 42 – 52 Sąd meriti wskazał w sposób logiczny i przekonujący, którym dowodom i dlaczego dał wiarę, a którym i z jakich przyczyn odmówili przyznania waloru wiarygodności. Zdaniem Sądu Apelacyjnego brak jest podstaw aby stanowisko Sądu Okręgowego w omawianym zakresie zakwestionować i apelacja tego rodzaju przekonujących argumentów nie zawiera. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji zasadniczymi dowodami świadczącymi w sposób jednoznaczny o sprawstwie oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów są zeznania świadków G. R.

(1)oraz K. L.

(1). Dokonując oceny tych dowodów Sąd meriti trafnie uznał, że w twierdzeniach świadka G. R. brak jest tendencyjności, czy złośliwości wobec oskarżonego i zasadnie uznano, że świadek ten opisywał znane mu zdarzenia zgodnie z rzeczywistością i co jest bardzo istotne w żaden sposób nie umniejszał swojej roli odnośnie korumpowania pracowników instytucji państwowych i za te swoje czyny został skazany prawomocnym wyrokiem skazującym. Również K. L. w żaden sposób nie umniejszał swojej roli w procederze wręczania łapówek urzędnikom państwowym i w sposób jednoznaczny wskazywał, że pieniądze na ten cel dostawał od oskarżonego L. L. D. . W pisemnych motywach wyroku Sąd Okręgowy wskazał również, że zeznania wymienionych świadków znajdują potwierdzenie w tym co zeznali świadkowie B. G. , R. S. . Sąd meriti dokonał także prawidłowej analizy i oceny tych dowodów, które nie korespondują w swojej treści ze wskazanymi wyżej dowodami i w sposób logiczny i przekonujący podane zostały powody uznania zeznań składanych przez świadków: H. D. , B. P. , K. K. , K. B. za pozbawiane w całości lub w części waloru wiarygodności. Za całkowicie bezpodstawny uznać również należy zarzut obrazy art. 410 k.p.k. bowiem skarżąca zarówno w treści zarzutu jak również w uzasadnieniu nie wykazała w sposób przekonujący, że Sąd meriti pominął przy analizie i ocenie określone dowody i okoliczności. Natomiast wydanie wyroku i oparcie ustaleń faktycznych jedynie na części materiału dowodowego, która została przez Sąd meriti uznana za wiarygodną nie stanowi obrazy omawianego przepisu gdyż jest oczywistym, że Sąd orzekający w danej sprawie opiera ustalenia faktyczne tylko na dowodach, które wcześniej ocenił jako wiarygodne. Nie można bowiem oczekiwać od Sądu meriti , że ustalenia faktyczne oprze na dowodach, które uznał za pozbawione waloru wiarygodności. Natomiast dowody wymienione przez autorkę apelacji na str. 24 – 27 swojego pisma nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i w żaden sposób nie podważają wartości dowodowej zeznań świadków na podstawie których Sąd poczynił ustalenia faktyczne. W ocenie Sądu odwoławczego całkowicie chybiony i bezpodstawny jest również zarzut obrazy art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8 § 1 k.k. i art. 7 k.p.k. w aspekcie tego, że Sąd meriti , w ocenie autorki apelacji, nie sporządził w sposób samodzielny uzasadnienia wyroku w przedmiotowej sprawie i powielił wprost fragmenty uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie XVIII K 111/08, co rzekomo ma uniemożliwić dokonanie właściwej instancyjnej kontroli wydanego orzeczenia. Wbrew stanowisku skarżącej pisemne motywy zaskarżonego wyroku zostały sporządzone w sposób prawidłowy, respektujący treść art. 424 k.p.k. i pozwalają na dokonanie instancyjnej kontroli zaskarżonego wyroku. Brak jest również jakichkolwiek podstaw aby uznać, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie rozstrzygał w sposób samodzielny zagadnień faktycznych i prawnych i omawiana apelacja żadnych merytorycznych argumentów w tym zakresie nie zawiera. Zdaniem Sądu Apelacyjnego dokonane przez Sąd meriti ustalenia faktyczne są prawidłowe i mają pełne oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie. Wbrew bowiem stanowisku autorki apelacji ujawnione na rozprawie dowody są wystarczające do uznania, że oskarżony dopuścił się popełnienia przypisanych mu czynów. W pisemnych motywach zaskarżonego wyroku Sąd meriti wykazał w sposób przekonujący, które dowody uznane wcześniej za wiarygodne stanowią podstawę dokonanych ustaleń faktycznych odnośnie poszczególnych czynów przypisanych oskarżonemu L. D. . Zatem postawiony w pkt II apelacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest chybiony i całkowicie bezpodstawny. Odnosząc się zaś do zarzutu obrazy prawa materialnego tj. art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 3 k.k. , który to zarzut jest co najmniej przedwczesny w sytuacji gdy jednocześnie kwestionowane są ustalenia faktyczne, to uznać należy, że również jest on bezpodstawny i nie zasługują na uwzględnienie wywody autorki apelacji zawarte na str. 31, które mają charakter wyłącznie polemiczny, bowiem Sąd Okręgowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku (str. 57 – 59) wykazał w sposób prawidłowy i przekonujący, że zachowanie oskarżonego wyczerpuje dyspozycje określone w art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 1 k.k. w zb. z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. Odnośnie spełnienia znamion występku z art. 299§ 3 k.k. to Sąd meriti zasadnie uznał, że wszelkie przetargi i konkursy przeprowadzane przez jednostki organizacyjne dysponujące środkami publicznymi winny być rzetelne i uczciwe, zaś osoby decydujące o wyborze kontrahenta i dysponujące środkami publicznymi winny kierować się tylko i wyłącznie interesem publicznym. Wybieranie zaś spółki (...) po wcześniejszym przyjęciu korzyści majątkowych zaprzeczało tym zasadom. Brak jest zatem podstaw aby podważyć i zakwestionować przyjętą w zaskarżonym wyroku kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonemu w pkt II wyroku. W apelacji podniesiony został także alternatywnie zarzut rażącej niewspółmierności winy polegającej na rzekomym wymierzeniu oskarżonemu kary rażąco wygórowanej w odniesieniu do kary sprawiedliwej. Zważyć należy, że tego rodzaju zarzut jako zarzut o charakterze ocennym zasługuje na akceptację i uwzględnienie ze strony Sądu odwoławczego tylko wówczas gdy orzeczone przez Sąd meriti kary jednostkowe czy też kara łączna nosi w sobie cechy rażącej surowości w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. , czyli występuje istotna, wyraźna różnica pomiędzy karą orzeczoną przez Sąd I instancji a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kar określonych w art. 53 k.k. Zatem aby zasadne było dokonanie korekty wyroku przez Sąd odwoławczy w zakresie wymiaru kary powinny być spełnione oba wyżej wskazane warunki. Zdaniem Sądu odwoławczego tego rodzaju sytuacja w przedmiotowej sprawie nie występuje chociażby z tego względu, że Sąd meriti przy orzekaniu zarówno kar jednostkowych, jak również przy kształtowaniu wymiaru kary łącznej nie pominął żadnej istotnej okoliczności łagodzącej dotyczącej oskarżonego i występującym w sprawie okolicznościom mającym wpływ na wymiar kar nadał właściwe znaczenie. Zatem brak jest podstaw aby uznać, że zostały naruszone dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. Wywody autorki apelacji zawarte na str. 30 i 31 uzasadnienia jej pisma mają charakter wyłącznie polemiczny i ograniczają się w istocie do przytoczenia orzecznictwa Sądu Najwyższego i Sądu Apelacyjnego oraz stanowiska doktryny. Nie można zatem zaakceptować stanowiska skarżącej, że wymiar orzeczonej wobec oskarżonego kary jest sprzeczny z ujawnionymi okolicznościami czynu, a także ciężaru gatunkowego przestępstwa. Powyższe twierdzenie nie zostało w żaden sposób oparte na przekonujących argumentach i jest całkowicie gołosłowne w świetle tego co wskazał Sąd Okręgowy na str. 61 – 63 pisemnych motywów zaskarżonego wyroku. Zasadnie wskazał w tym zakresie Sąd meriti na działanie oskarżonego z niskich pobudek mających na celu osiągnięcie korzyści majątkowej. Trafnie także wskazano jakie okoliczności mają istotne znaczenie dla oceny stopnia społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu. Zdaniem Sądu odwoławczego zostało zatem wykazane w sposób logiczny i przekonujący, że orzeczone wobec oskarżonego kary jednostkowe oraz kara łączna są adekwatne do stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości popełnionych przez niego występków i realizują także w sposób właściwy dyrektywy określone w art. 53 k.k. Nie dostrzeżono więc postaw do zmiany wyroku w omawianym zakresie. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono zaś na podstawie art. 634 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k. Mając na uwadze powyższe względy Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.