Sad powszechny, II Cz 562/18

Sygnatura akt II Cz 562/18 POSTANOWIENIE K. , dnia 21 września 2018 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu, Wydział II Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Barbara Mokras Sędziowie: SSO. Janusz Roszewski SSO. Wojciech Vogt – spr. po rozpoznaniu w dniu 21 września 2018 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa S. G. przeciwko R. G. o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną od postanowienia Sądu Rejonowego w Kępnie z dnia 29 maja 2018 r., sygn.. akt I C 466/17 postanawia: oddalić zażalenie Wojciech Vogt Barbara Mokras Janusz Roszewski UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Kępnie umorzył postępowanie i koszty procesu między stronami zniósł wzajemnie. Wskazał, iż powódka nie wykazała, iż do zaspokojenia roszczenia doszło na skutek wniesienia pozwu. O wytoczeniu powództwa pozwana dowiedziała się bowiem dopiero w dniu 20 września 2017 r. , tj. w chwili doręczenia jej odpisu postanowienia Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 18 września 2017 r. (k-145 akt). W tej sytuacji cofnięcie pozwu należało traktować jak przegranie sprawy. Zażalenie od tego rozstrzygnięcia o kosztach złożyła powódka wskazując na naruszenie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. Wniosła o zmianę postanowienia i zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki zwrotu kosztów postepowania i postepowania zażaleniowego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Rejonowy trafnie wskazał, że w wypadku cofnięcia pozwu istniejący obowiązek zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanego, na jego żądanie obciąża powoda , bez względu na przyczynę cofnięcia – art. 203 § 2 k.p.c. O powyższej reguły istnieje wyjątek w sytuacji gdy cofnięcie pozwu jest konsekwencją zaspokojenia przez pozwanego wymagalnego w chwili wytoczenia powództwa roszczenia powoda. W niniejszej sprawie powódka cofnęła pozew gdyż pozwana przeniosła własność nieruchomości na A. G. . Istota niniejszej sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy powódka udowodniła, że pozwana przeniosła własność nieruchomości na A. G. dlatego, że powódka wytoczyła przeciwko niej pozew o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną. Wbrew zarzutom podniesionym w zażaleniu Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że pozwana dowiedziała się o treści pozwu w dniu 20 września 2017 r. Wynika to jednoznacznie z powołanego przez Sąd Rejonowy dowodu (k-145 akt). Natomiast pozwana przeniosła własność na brata w dniu 10 sierpnia 2017 r., czyli w momencie, w którym nie wiedziała o treści pozwu. Powódka w zażaleniu ustaleń tych skutecznie nie podważyła. Wskazała na akta PR Ds. 462.2017, k. 102 -103. Ze znajdującego się tam rozpytania R. G. nie wynika, że w dacie rozpytania wiedziała ona o wytoczeniu niniejszego powództwa. W zażaleniu pełnomocnik powódki manipuluje faktami sugerując, że skoro R. G. była rozpytywana na temat uszczuplenia przez A. G. zaspokojenia swego wierzyciela, to wiedziała o wytoczeniu przeciwko niej powództwa. Zasady logiki wskazują, że z powyższej przesłanki nie wynika wniosek przez niego wyprowadzany. Również z faktu, że brak informował ją, że S. G. zapowiadała, że poda ja do sądu nie wynika, że o wytoczonym powództwie wiedziała i w jakiej dacie. Ubocznie jedynie należy podnieść, że Sąd dołączył akta RP Ds. 462.2017 ale nie przeprowadził z nich dowodu i pełnomocnik powódki o przeprowadzenie dowodów z określonych zawartych w tych aktach dokumentów nie wnosił. W tej sytuacji powoływanie się – jako dowód – na znajdujące się tam dokumenty jest bezprzedmiotowe. Mając na uwadze powyższe okoliczności należało zgodnie z art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. , orzec jak w sentencji. Wojciech Vogt Barbara Mokras Janusz Roszewski