Sad powszechny, II W 94/18

(1)tj. o czyn z art. 119 § 1 kw Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Obwiniony R. M. w bloku przy ul. (...) w P. prowadził prace elewacyjne i wymianę okien klatkowych. W dniu 22 października 2017 roku około godziny 17:30 – 19.00 z klatki schodowej tego bloku zabrał w celu przywłaszczenia rower typu górskiego o nazwie B. , koloru czarnego z czerwonymi napisami o wartości 470,00 zł na szkodę B. G.

(1). Następnie rower ten oddał na przechowanie M. S. , mieszkającemu w miejscowości (...) . Policja odnalazła przedmiotowy rower w chwili przeszukania powyższej posesji w dniu 19 stycznia 2018 r. w związku z innym postępowaniem. Pokrzywdzona B. G.

(1)rozpoznała swój rower i pokwitowała jego odbiór. Nie miała zastrzeżeń, co do jego stanu technicznego. M. S. został obwiniony w odrębnym postępowaniu o popełnienie czynu z art. 122 § 2 kw. Obwiniony R. M. był kilkukrotnie karany sądownie za popełnienie przestępstwa. Nie notowany w bazie (...) za wykroczenia. W chwili orzekania przebywał w AŚ w S. jako osoba pozbawiona wolności w innej sprawie. Koniec kary przypadał na dzień 08 listopada 2018 r. Przed osadzeniem utrzymywał się z prac dorywczych. (dowód: wyjaśnienia obwinionego R. M. k. 24 – 25, k. 26v., k. 35, k. 80; zeznania świadków: B. G.

(1)k. 3, k. 6, k. 80 – 80v.; M. S. k. 18, k. 22v. – 23, k. 26v., k. 91v. – 92; protokół przeszukania pomieszczeń k. 19-21; protokół oględzin rzeczy wraz z dokumentacją fotograficzną k. 28-32; pokwitowanie k. 33; dane obwinionego R. M. k. 79v., k. 42; notatka ze sprawdzenia w bazie (...) k. 38; informacja z systemu NOE-SAD k. 65, 66) Obwiniony R. M. nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. Wyjaśnił, że został pomówiony przez M. S. . Nie zaprowadzał żadnych kradzionych rowerów do niego. Podał, że pracował wcześniej w bloku, gdzie skradziono rower, przy pracach elewacyjnych i wymianie okien klatkowych. (dowód: wyjaśnienia obwinionego R. M. k.24 – 25,k. 26v.,k. 35, k. 80) Sąd zważył co następuje: Sąd w niniejszej sprawie rozważył wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody, opierając swe ustalenia na zeznaniach świadka M. S. , B. G.

(1), a częściowo także na podstawie wyjaśnień obwinionego. Dokonując oceny zeznań świadka M. S. Sąd dał im wiarę w całości uznając je za rzeczowe, logiczne i mogące stanowić podstawę do dokonywania w oparciu o nie właściwych ustaleń faktycznych. Opis zdarzenia przedstawiony przez świadka był spójny wewnętrznie, konsekwentny i tworzący jednolitą całość. Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności mogących podważyć wiarygodność złożonych przez świadka relacji ze zdarzenia z udziałem obwinionego. Ponadto, zeznania tego świadka korelują z pozostałym materiałem dowodowym zgormadzonym w sprawie, a w szczególności z zeznaniami B. G.

(1), protokołami przeszukania pomieszczeń i protokołem oględzin rzeczy wraz z dokumentacją fotograficzną. Mężczyźni przed tą sprawą nie byli skonfliktowani i świadek nie miał żadnego interesu w tym, aby podawać fałszywie na niekorzyść obwinionego. Ponadto, rower został skradziony z klatki, w której wcześniej pracował obwiniony, co sam zresztą przyznał w swoich wyjaśnieniach. Świadek M. S. konsekwentnie i od samego początku wskazywał zaś na obwinionego jako sprawcę kradzieży. Zbieg okoliczności, iż wskazana przez świadka potencjalnie przypadkowa osoba pracowała wcześniej akurat w miejscu kradzieży roweru, w tym wypadku byłby wysoce nieprawdopodobny. Sam M. S. został zaś obwiniony o czyn stanowiący pochodną zachowania R. M. , tj. o czyn z art. 122 § 2 kw. Powszechnie znanym w polskim orzecznictwie jest pogląd, iż pomówienie współoskarżonego/współobwinionego nie stanowi dowodu pełnowartościowego, chyba że jest ono jasne i konsekwentne, a nadto znajduje potwierdzenie w innych dowodach bezpośrednich lub pośrednich, w szczególności zaś w logice wydarzeń. Nie bez znaczenia w tym względzie jest też osobowość pomawiającego, jako zasadnicza podstawa do uznania wszelkiego wyjaśnienia czy zeznania za prawdziwe i wiarygodne (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 1955 r. IV K 834/55 [w:] OSNCK 1956/2/29) . Należy wyraźnie wyeksponować w tym miejscu, iż nie ulegało wątpliwościom, że zeznania M. S. w realiach niniejszej sprawy miały charakter tzw. „dowodu z pomówienia”. Stwierdzić należy, że dowód z pomówienia chociaż powinien być traktowany na równi z innymi, to jednak stanowi dowód szczególny i dlatego – co wielokrotnie podkreślono w orzecznictwie – powinien podlegać ocenie ze „szczególną wnikliwością”, „z całą ostrożnością”. Dowód z pomówienia może być dowodem winy o ile jest logiczny, stanowczy, konsekwentny, zgodny z logiką wypadków, nie jest wyrazem osobistego zainteresowania pomawiającego, wyrażającym się w przerzucaniu winy na inną osobę czy umniejszaniu swojego stopnia zawinienia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. akt WA 45/07; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt WA 28/06; wyrok Sądu najwyższego z dnia 7 października 1999 r., sygn. akt II KKN 506/97; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 31 lipca 2008 t., sygn. akt II AKa 198/08) . W ocenie Sądu wskazanie M. S. na R. M. jako na sprawcę kradzieży roweru, pomimo że w trakcie przeszukania znaleziono więcej rzeczy pochodzenia przestępczego, w ocenie Sądu spełniało wszystkie te wymogi o których była mowa powyżej, a zatem polegało na prawdzie. Gdyby świadek M. S. chciał „dokuczyć” obwinionemu i w jakiś sposób „zemścić się na nim” jak to wskazał obwiniony, pomówiłby go również o inne zachowania związane np. z zabezpieczonym suszem roślinnym. Sąd nie dał wiary stanowisku obwinionego, iż twierdzenia M. S. to fałszywe pomówienie, a on sam nie miał nic wspólnego z przedmiotową kradzieżą. Wyjaśnienia obwinionego były niespójne, pokrętne i ewoluowały w miarę trwania postępowania. Za w pełni wiarygodne i zasługujące na uwzględnienie Sąd uznał dowody z dokumentów w postaci protokołów przeszukania pomieszczeń i oględzin rzeczy z dokumentacją fotograficzną. Zostały one sporządzone zgodnie z obowiązującą procedurą i nie budziły żadnych zastrzeżeń. Biorąc pod uwagę całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz jego przeprowadzoną ocenę, Sąd uznał, iż zachowanie obwinionego wyczerpało znamiona wykroczenia opisanego w art. 119 § 1 kw, albowiem obwiniony w dniu 22 października 2017 roku, około godziny 17:30 – 19.00 z klatki schodowej bloku przy ul. (...) w P. dokonał kradzieży roweru typu górskiego o nazwie B. , koloru czarnego z czerwonymi napisami o wartości 470,00 zł na szkodę B. G.

(1). Obwiniony niewątpliwie działał celowo, z zamiarem przywłaszczenia mienia. Zabrał rower z klatki schodowej i następnie przekazał go do przechowania M. S. . Mężczyzna był już w przeszłości karany za przestępstwa, więc dobrze znał konsekwencje wchodzenia w konflikt z prawem. Mając powyższe na uwadze i kierując się wskazanymi w art. 33 kw dyrektywami sądowego wymiaru kary, Sąd wymierzył obwinionemu R. M. karę miesiąca ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin, uwzględniając jego warunki osobiste i rodzinne. Biorąc po uwagę stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe obwinionego niecelowe było orzekanie kary grzywny. Bowiem obwiniony nie posiadał stałego źródła dochodu, a w ostatnim okresie przebywał w Areszcie Śledczym w S. . Przed osadzeniem utrzymywał się prac dorywczych. Jego sytuacja finansowa i majątkowa nie była zatem stabilna. W ocenie Sądu orzeczona kara ograniczenia wolności spełni swoje cele w sposób wystarczający, w zakresie prewencji ogólnej. Ponadto, obwiniony jest mężczyzną zdrowym i w sile wieku. Sąd nie dostrzegł żadnych przeciwskazań, aby obwiniony nie mógł wykonywać kontrolowanej pracy na cele społeczne. Kara w orzeczonym wymiarze będzie także pozytywnie oddziaływać na opinię publiczną. Na podstawie wskazanych w punkcie II wyroku przepisów Sąd orzekł o kosztach sądowych i o opłacie. ZARZĄDZENIE - (...) - (...) - (...) (...)