Sad powszechny, VI Ka 125/18

Sygn. akt VI Ka 125/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 kwietnia 2018 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Tomasz Skowron Protokolant – Ewelina Ostrowska przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w B. M. Z. po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2018 r. sprawy J. N. ur. (...) w M. s. W. , S. zd. S. oskarżonego z art. 177 § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez Prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 28 grudnia 2017 r. sygn. akt II K 802/17 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego J. N. II. stwierdza, że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa Sygn. akt VI Ka 125/18 UZASADNIENIE J. N. został oskarżony o to, że: W dniu 30 czerwca 2017 r. o godz. 23.30 na 58.700 km drogi krajowej nr (...) , na pasie ruchu w kierunku do W. , gm. O. , pow. (...) nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym i nieumyślnie spowodował wypadek przez to, że kierując samochodem marki A. (...) o nr rej. (...) , poruszając się prawym pasem ruchu, nie dostosował prędkości do warunków ruchu, niewłaściwie obserwował przedpole jazdy i najechał na poprzedzający go pojazd marki R. (...) o nr rej. (...) , którego kierujący w wyniku uderzenia stracił panowanie nad kierowanym pojazdem, zjeżdżając na lewy pas ruchu, uderzając w pojazd marki M. (...) o nr rej. (...) , wskutek czego pasażerowie samochodu marki M. (...) o nr rej, (...) doznali obrażeń ciała, w tym: - T. R. w postaci złamania kości czołowej prawej, drobnego krwiaka podtwardówkowego prawej okolicy czołowej, które to obrażenia spowodowały u niego naruszenie czynności narządów ciała oraz spowodowały rozstrój zdrowia na czas przekraczający dni siedem - J. P. w postaci złamania kompresyjnego kręgów piersiowych Th8 i Th12, które to obrażenia spowodowały u niego naruszenie czynności narządów ciała oraz spowodowały rozstrój zdrowia na czas przekraczający dni siedem. tj. o czyn z art. 177 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w Bolesławcu wyrokiem z dnia 28 grudnia 2017 r. w sprawie II K 802/17: I. uznał oskarżonego J. N. za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 177 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 177 § 1 k.k. wymierzył mu karę grzywny w ilości 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych po 20 zł (dwadzieścia złotych) każda; II. na podstawie art. 46 § 1 k.k. zobowiązał oskarżonego do zapłaty na rzecz pokrzywdzonych J. P. i T. R. kwot po 1000 zł (tysiąc złotych) tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez nich krzywdę; III. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 812,92 zł, zaś na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych wymierzył mu opłatę w wysokości 160 zł. Apelację od tego wyroku wniósł prokurator, zaskarżając go na podstawie art. 425 § 1, 2, 3 kpk oraz art. 444 kpk na niekorzyść oskarżonego J. N. w części dotyczącej orzeczenia o karze, tj. przyjęcia za podstawę wymiaru kary grzywny przepisu art. 177 § 1 kk , przy pominięciu zastosowania art. 37a kk . Na podstawie art. 427 § 1 i 2 kpk , art. 438 pkt 1 kpk prokurator powyższemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 177 § 1 kk poprzez wymierzenie oskarżonemu za przypisane mu przestępstwo z art. 177 § 1 kk , na podstawie tego przepisu, kary grzywny w wymiarze 80 stawek dziennych po 20 zł każda, mimo że przestępstwo to nie jest zagrożone karą grzywny, a wyłącznie karą pozbawienia wolności, podczas gdy podstawą do wymierzenia sprawcy przestępstwa zagrożonego karą nieprzekraczającą ośmiu lat pozbawienia wolności kary grzywny lub kary ograniczenia wolności jest przepis art. 37a kk . Podnosząc powyższe zarzuty i powołując się na przepis z art. 437 § 1 kk prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie jako podstawy wymiaru kary grzywny orzeczonej wobec oskarżonego J. N. – art. 177 § 1 kk przy zastosowaniu art. 37a kk . Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja oskarżyciela publicznego nie zasługuje na uwzględnienie. Sformułowany w apelacji zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 177§1 k.k. poprzez wymierzenie za przypisane przestępstwo na podstawie tego przepisu kary grzywny jest niezasadny. Przepis art. 37a k.k. stanowi, iż w sytuacji gdy ustawa przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, można zamiast tej kary orzec grzywnę lub karę ograniczenia wolności, o której mowa w art. 34§1 a pkt 1,2 lub 4 k.k. W związku z tym stwierdzić należy, że każdy typ czynu zabronionego zagrożony jednorodzajową sankcją w postaci kary pozbawienia wolności nieprzekraczającej 8 lat jest typem z alternatywnym zagrożeniem karą; norma sankcjonująca jest zatem tworzona z co najmniej dwóch przepisów – art. 37a k.k. i przepisu stanowiącego podstawę wymiaru kary (post. Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2016r. sygn. II KK 361/15, OSNKW 2016/6/39). Przepis art. 37a k.k. nie ma charakteru normy stanowczej zawierającej nakaz lub zakaz określonego postępowania), zatem jego obraza – w rozumieniu art.. 438 pkt 1 k.p.k. – nie wchodzi w grę (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 14 kwietnia 2016r. sygn. II AKa 42/16, Biul. SAKa 2016/2/14, LEX nr 2047228). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że sąd I instancji zobligowany był (na podstawie art. 413§1 pkt 6 k.p.k. ) do powołania w podstawie wymiaru kary zarówno przepisu art. 177§1 k.k. (co uczynił), jak i art. 37a k.k. (czego nie uczynił). Powołanie zatem samego przepisu art. 177§1 k.k. jako podstawy wymiaru kary jest nieprawidłowe ale nie można go rozpatrywać w kontekście naruszenia prawa materialnego jak chce tego skarżący. Przepis ten został bowiem prawidłowo zastosowany w tym również jako podstawa wymiaru kary. Nieprawidłowość w działaniu sądu I instancji polega na niepowołaniu wyżej wskazanego przepisu art. 37a k.k. uchybienie to jednakże należy zaliczyć do kategorii obrazy przepisów postępowania ( art. 438 pkt 2 k.p.k. ) i w konsekwencji orzeczenie może ulec zmianie, o ile zostanie wykazane, że obraza ta miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Taki zaś zarzut w wywiedzionej przez prokuratora apelacji nie został postawiony i w związku z tym nie zasługiwała ona na uwzględnienie. Zaskarżony wyrok zatem należało utrzymać w mocy. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 636§1 k.p.k.