Sad powszechny, VI Ka 193/18

(1)córki K. i M. , ur. (...) w W. oskarżonej o przestępstwo z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk . na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie z dnia 16 marca 2017 r. sygn. akt VIII K 587/14 wyrok w zaskarżonej części co do E. W.

(1)zmienia w ten sposób, że w ramach przypisanego jej czynu uznaje ją za winną tego, że dniu 17 czerwca 2013 r. w W. przy ul. (...) , w siedzibie (...) sp. z o.o. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z K. Ż. i D. T. oraz innymi nieustalonymi osobami, doprowadziła (...) Sp. z o.o. w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, wprowadzając w błąd pokrzywdzonego co do uprawnienia do odbioru pieniędzy, posługując się podrobioną fakturą korygującą, na podstawie której uzyskała z kasy ww. spółki kwotę 681,91 zł na podstawie faktury nr (...) wystawionej na klienta indywidualnego (...) , czym spowodowała straty w wysokości 681,91 zł na szkodę (...) Sp. z o.o. w W. ul. (...) , który to czyn wyczerpuje dyspozycję art. 286 § 1 kk w zb. z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za to na podstawie art. 286 § 1 kk w zb. z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk . skazuje ją, a na podstawie art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierza jej karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres roku próby; w pozostałej części wyrok co do E. W.

(1)utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżoną od uiszczenia kosztów sądowych w sprawie, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt VI Ka 193/18 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonej tylko częściowo zasługuje na uwzględnienie. W sprawie niniejszej poza sporem pozostaje, że głównym dowodem obciążających oskarżoną były wyjaśnienia współoskarżonego D. T. złożone podczas postepowania przygotowawczego. To właśnie on opisał proceder objęty zarzutami aktu oskarżenia i wskazał osoby w nim uczestniczące. Co prawda na rozprawie odwołał swoje wyjaśnienia obciążające K. Ż. i E. W.

(1), ale ta okoliczność nie umknęła Sądowi I instancji. Wręcz przeciwnie – Sąd ten starannie przenalizował całokształt wyjaśnień składanych przez D. T. , także w powiązaniu z innymi dowodami i przekonująco uzasadnił, dlaczego nie daje wiary jego twierdzeniu, że niepotrzebnie oskarżył obie te osoby pod wpływem emocji. Natomiast apelacja obrońcy nie zawiera argumentów podważających zaprezentowany tok rozumowania Sądu Rejonowego. W jej kontekście przede wszystkim trzeba zauważyć, że postawy D. T. podczas postępowania przygotowawczego nie można przekonująco tłumaczyć presją wywieraną na niego przez świadka P. D. . Podnosząc ten argument obrońca zdaje się nie zauważać, że od rozmowy D. T. z P. D. przeprowadzonej w dniu 12 sierpnia 2013 r. do czasu złożenia przez oskarżonego wyjaśnień w postepowaniu przygotowawczym tj. 19 września 2014 r. upłynął ponad rok, a zatem wystarczająco dużo czasu na przemyślenie swojej postawy i odwołanie wersji przedstawionej podczas rozmowy z P. D. . Tymczasem oskarżony złożył wyjaśnienia, w których opisał mechanizm procederu objętego aktem oskarżenia i nie tylko swoją w nim rolę, ale także K. Ż. i E. W.

(1). Nie przekonuje także argumentacja eksponująca obawy D. T. , że odwołanie wersji podanej P. D. podczas przesłuchania na Policji będzie rodziło dla niego problemy. Oskarżony jest dorosłą osobą i przy swoim potencjale intelektualnym miał możliwości zrozumienia konsekwencji swojego postępowania. Tymczasem złożył wyjaśnienia obciążające oboje współoskarżonych i to w sytuacji, gdy przysługiwało mu prawo do odmowy składania wyjaśnień. Przecież nawet bez porady prawnika powinien zdawać sobie sprawę z konsekwencji prawnych swoich wyjaśnień. Ponadto obrońca zdaje się zapominać o dowodzie z zeznań świadka K. O. (uprzednio K. ) wiarygodnie zeznającej, dlaczego na jej konto wpłynęły pieniądze z firmy (...) . Zestawiając okoliczności opisane przez tego świadka z wyjaśnieniami złożonymi przez D. T. w postępowaniu przygotowawczym nie sposób przyjąć, że obciążenie w nich K. Ż. wynikało li tylko z emocji i presji wywartej podczas rozmowy z P. D. . Charakterystyczne jest także to, że w tych obciążających wyjaśnieniach D. T. dużo więcej miejsca poświęca roli K. Ż. , natomiast o udziale E. W.

(1)mówi z pewnością tylko w przypadku wypłaty z dnia 17 czerwca 2013 r. podkreślając, że na początku nie miała o niczym pojęcia, nie była wtajemniczona; nie ma pewności, czy K. Ż. wcześniej wtajemniczył ją w prowadzony proceder (k.264). Treść tych wyjaśnień wskazuje, że D. T. w postępowaniu przygotowawczym przedstawił rzeczywistą wersję zdarzeń opisując tylko to, co istotnie wiedział o udziale E. W.

(1). Tym bardziej, że z akt sprawy nie wynika, aby miał powody do celowego obciążania oskarżonej. Reasumując – Sąd I instancji dokonując oceny dowodów zgromadzonych w niniejszym postępowaniu nie przekroczył reguł wskazanych w art. 7 kpk . Podkreślić trzeba, że ocena kluczowego dowodu tj. wyjaśnień D. T. , została przeprowadzona z uwzględnieniem okoliczności, o których mowa w apelacji podważającej wiarygodność wersji obciążającej pozostałych oskarżonych. Kwestie te zostały starannie rozważone z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego. Tym samym Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do kwestionowania oceny tego dowodu dokonanej przez Sąd I instancji. W jego świetle i w powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowym omówionym przez Sąd Rejonowy nie ma wątpliwości, że oskarżona E. W.

(1)wiedziała o braku podstaw do wypłaty w dniu 17 czerwca 2013 r. Natomiast Sąd Odwoławczy podzielił zastrzeżenia apelacji co do przyjęcia, że oskarżona uczestniczyła również w kolejnych nielegalnych wypłatach w dniach 11 i 12 lipca 2013 r. Jedynym argumentem Sądu I instancji na poparcie takiego ustalenia było twierdzenie, że skoro wiedziała o braku podstaw do wypłaty z dnia 17 czerwca 2013 r., to zasadnym jest przyjęcie, że uczestniczyła także w tych z 11 i 12 lipca 2013 r. W ocenie Sądu Okręgowego taki sposób rozumowania, w realiach sprawy niniejszej, nasuwa nie dające się usunąć wątpliwości. Przede wszystkim do przyjęcia takiej tezy nie dają wystarczających podstaw obciążające wyjaśnienia D. T. , bowiem bez żadnych wątpliwości wynika z nich jedynie udział oskarżonej w wypłacie dokonanej w dniu 17 czerwca 2013 r. Jednocześnie z zeznań świadków – pracowników firmy (...) – wynika, że w tamtym czasie nie tylko oskarżona, ale także inne osoby dokonujące tego typu wypłat nie weryfikowały w należyty sposób tożsamości osób zgłaszających się po odbiór gotówki, a ówczesny system wystawiania faktur korygujących dawał łatwe pole do nadużyć ze strony pracowników. Ponadto wypłata, po której ujawniono cały proceder miała miejsce w czasie, kiedy oskarżona była na urlopie, co jest istotnym argumentem podważającym jednoznaczność wnioskowania Sądu Rejonowego. Dlatego też w tym zakresie Sąd Okręgowy, kierując się regułą wyrażoną w art. 5 § 2 kpk , uwzględnił zarzuty apelacji i wyrok w zaskarżonej części co do E. W.

(1)zmienił w ten sposób, że w ramach przypisanego jej czynu uznał ją za winną tego, że dniu 17 czerwca 2013 r. w W. przy ul. (...) , w siedzibie (...) sp. z o.o. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z K. Ż. i D. T. oraz innymi nieustalonymi osobami, doprowadziła (...) Sp. z o.o. w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, wprowadzając w błąd pokrzywdzonego co do uprawnienia do odbioru pieniędzy, posługując się podrobioną fakturą korygującą, na podstawie której uzyskała z kasy ww. spółki kwotę 681,91 zł na podstawie faktury nr (...) wystawionej na klienta indywidualnego (...) , czym spowodowała straty w wysokości 681,91 zł na szkodę (...) Sp. z o.o. w W. ul. (...) , który to czyn wyczerpuje dyspozycję art. 286 § 1 kk w zb. z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za to na podstawie art. 286 § 1 kk w zb. z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk . skazał ją, a na podstawie art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył jej karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art. 70 § 1 kk warunkowo zawiesił na okres roku próby. Sąd Okręgowy uznał, że wobec modyfikacji czynu przypisanego oskarżonej karą do niego adekwatną będzie orzeczenie jej w najniższym wymiarze przewidzianym w art. 286 § kk i warunkowe zawieszenie jej wykonania na minimalny okres próby. W pozostałej części wyrok co do E. W.

(1)utrzymano w mocy. Z tych wszystkich Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.