Sygn. akt VII K 273/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 maja 2018 r. Sąd Rejonowy – w Piotrkowie Tryb. VII Wydział Karny w składzie: Przewodnicząca: SSR Jolanta Korkus Protokolant: stażysta K. P. w obecności Prokuratora Olgi Gębickiej po rozpoznaniu w dniach 18.10.2017r., 06.12.2017r., 08.05.2018r. sprawy A. P. , syna R. i M. z domu P. , urodzonego (...) w W. oskarżonego o to, że: w dniu 13.12.2016 r. w miejscowości G. , (...) km, gm. T. , woj. (...) umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując pojazdem marki M. (...) o nr rej. (...) i poruszając się lewym pasem jezdni drogi (...) w kierunku łodzi nie zachował należytej ostrożności zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych z nadmierną prędkością nie mniejszą niż 95 km/h w miejscu gdzie obowiązuje administracyjne ograniczenie prędkości do 70 km/h i w sposób nienależyty obserwował przedpole jazdy wskutek czego nieumyślnie spowodował wypadek w przebiegu, którego potrącił przechodzącą przez jezdnię na oznakowanym przejściu dla pieszych ze strony prawej na lewą patrząc w kierunku jazdy, pieszą A. H. nie podejmując przed tym żadnych manewrów obronnych skutkiem czego w/w piesza doznała rozległych wielonarządowych obrażeń skutkujących zgonem tj. o czyn z art. 177 § 2 kk
- oskarżonego A. P. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 177 § 2 kk i za to na podstawie art. 177 § 2 kk wymierza mu karę 3 ( trzech) lat pozbawienia wolności; 2 na podstawie art. 42 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego A. P. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 4 ( czterech) lat; 3 na podstawie art. 46 § 1 kk zasądza od oskarżonego A. P. na rzecz M. H. i T. H. kwoty po 10 000 ( dziesięć tysięcy) złotych z tytułu częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; 4 na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres zatrzymania w dniu 13.12.2016 r. od godziny 10:00 do godziny 15:45 uznając go za równoważny 1 ( jednemu ) dniowi kary pozbawienia wolności; 5 na podstawie art. 63 § 4 kk na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 13.12.2016 r.; 6 zasądza od oskarżonego A. P. na rzecz oskarżycieli posiłkowych M. H. i T. H. kwotę 2892,56 ( dwa tysiące osiemset dziewięćdziesiąt dwa złote pięćdziesiąt sześć groszy ) z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; 7 zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 4795,07 ( cztery tysiące dziewięćdziesiąt pięć złotych siedem groszy) tytułem zwrotu poniesionych wydatków oraz kwotę 400,00 (czterysta ) złotych tytułem opłaty. Sygnatura akt VIIK 273/17 UZASADNIENIE Oskarżony A. P. w dniu 13 grudnia 2016r. około godziny 6:50 jechał jako kierujący samochodem osobowym marki M. (...) nr rej. (...) drogą (...) przez miejscowość G. w kierunku Ł. . Poruszał się lewym pasem z prędkością nie mniejszą niż 95 km/h. Przed nim znajdowało się oznakowane przejście dla pieszych. W sąsiedztwie przejścia dla pieszych na poboczach po obu stronach drogi usytuowane były przystanki autobusowe. W tym samym czasie prawym pasem ruchu w kierunku Ł. jechał bliżej nieustalony pojazd typu bus. Pojazd ten dojeżdżając do przejścia dla pieszych zmniejszył prędkość i udzielił pierwszeństwa przechodzącej przez to przejście dla pieszych ze strony prawej na lewą 15 letniej A. H. . Oskarżony nie zauważył pieszej, nie zwolnił prędkości , wyprzedził pojazd jadący prawym pasem ruchu i przodem swojego pojazdu uderzył w przechodzącą dziewczynkę. Na skutek uderzenia pokrzywdzona upadła około kilku –kilkunastu metrów za przejściem dla pieszych. Pokrzywdzona w wyniku uderzenia przez pojazd oskarżonego doznała rozległych obrażeń wielonarządowych. Przypadkowo przejeżdżali obok ratownicy medyczni R. S. i C. D. jadący do pracy w Ł. i natychmiast podjęli czynności ratunkowe wobec pokrzywdzonej. Jednocześnie wezwali pogotowie ratunkowe. Po przyjeździe karetki pogotowia prowadzili czynności ratunkowe razem załogą karetki. Nie przyniosły one pozytywnych rezultatów i małoletnia pokrzywdzona A. H. zmarła na miejscu wypadku. ( częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. P. k. 215-215 odwrót, k. 24-25, k. 28-29, k. 160-161, notatka urzędowa k. 1-3, zeznania A. K. k. 16-17, k. 56-57, k. 216-216 odwrót, opinia z sądowo-lekarskiej sekcji zwłok k. 86-89, opinia w sprawie wypadku drogowego k. 96- 128, szkic miejsca wypadku k. 53, protokół oględzin miejsca wypadku k. 18-19, zdjęcia płyta k. 54, zeznania R. S. k. 240 odwrót-242 ) W czasie wypadku na dworzu było jeszcze dość ciemno. Panowały ciemności zbliżone do nocnych. Wschód słońca o godz. 7:
- Zmierzch nautyczny zakończył się o godz. 6:17, a zmierzch cywilny zakończył się o godz. 7:
- Natężenie oświetlenia w chwili zdarzenia wynosiło 1 lux. W rejonie wypadku znajdują się latarnie uliczne wyposażone w żarówki sodowe. W chwili wypadku latarnie były włączone. Nie było opadów atmosferycznych, jezdnia była sucha i czysta. W miejscu wypadku obowiązywało ograniczenie prędkości do 70 km/h. ( opinia w sprawie wypadku drogowego k. 96-128, zeznania A. K. k. k. 16-17, k. 56-57, k. 216-216 odwrót , protokół oględzin miejsca wypadku drogowego k. 18-19 , zdjęcia - płyta k. 54 ) Stan techniczny pojazdu oskarżonego był dobry i nie miał wpływu na zaistnienie i przebieg wypadku. ( opinia biegłego k. 129-142) Zarówno oskarżony jak i pokrzywdzona w czasie wypadku byli trzeźwi. ( protokóły z przebiegu badania stanu trzeźwości k. 6, k. 48, k.49, k. 68, k.69, k.72, opinia k.86-89) Oskarżony mieszka w miejscowości W. . Pracuje w Ł. . Drogą DK (...) przez G. dojeżdżał stale do pracy swoim samochodem. ( wyjaśnienia oskarżonego k. 215-215 odwrót, k. 24-25, k. 28-29, k. 160-161 ) Oskarżony nie był nigdy karany. ( karta karna k. 201 ) Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. Wyjaśnił, że jechał sam w stronę Ł. do pracy. Nie spieszył się. Na dworze było ciemno. Zaprzeczył, aby jechał z prędkością większą niż 70 km/h. Zaprzeczył także , aby wyprzedził pojazd jadący prawym pasem. Nie potrafił wskazać, dlaczego nie zauważył pieszej na przejściu dla pieszych i dlaczego nie hamował. Po potrąceniu pieszej zatrzymał swój samochód, wezwał pogotowie. Oskarżony wyraził skruchę. (wyjaśnienia oskarżonego A. P. k. 24-25, k. 28-29, k.160-161, k. 215-215 odwrót ) Sąd częściowo dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego. Niekwestyjne są jego wyjaśnienia w części dotyczącej trasy oskarżonego przed wypadkiem, miejsca pracy, braku hamowania przed przejściem dla pieszych i niezauważenia pokrzywdzonej na przejściu dla pieszych. Jednakże niewiarygodne są wyjaśnienia oskarżonego dotyczące prędkości jego pojazdu w czasie wypadku. W tej części wyjaśnienia oskarżonego są sprzeczne z przekonującymi ustaleniami biegłego w dziedzinie techniki samochodowej i analiz wypadków komunikacyjnych. Biegły jednoznacznie wyliczył prędkość pojazdu oskarżonego w chwili potrącenia pieszej. Sąd zaakceptował opinię biegłego sądowego w dziedzinie techniki samochodowej i analiz wypadków komunikacyjnych, ponieważ jest ona jednoznaczna, dokładna i przekonująco uargumentowane. Biegły szczegółowo przeanalizował przebieg wypadku i wnikliwie uzasadnił wnioski końcowe. Nie ma podstaw, aby kwestionować opinię biegłego. Sąd w całości zaakceptował opinię w/w biegłego. Również pozytywnie Sąd ocenił opinię tego samego biegłego odnoszącą się do stanu technicznego samochodu oskarżonego przed wypadkiem . Na wiarę nie zasługują również twierdzenia oskarżonego , że nie wyprzedził pojazdu jadącego prawym pasem ruchu w tym samym kierunku. W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego są sprzeczne z zeznaniami świadków A. K. i E. Z. . Sąd zeznania tych świadków ocenił pozytywnie. Bowiem są one jasne, wewnętrznie spójne i konkretne. Zeznania tych świadków są niewątpliwie szczere i prezentują obraz zdarzenia tak jak się utrwalił im pamięci. Brak podstaw, aby odmówić im wiary. Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego T. H. . Pokrzywdzony nie widział przebiegu wypadku. Na miejsce zdarzenia przybył już po przyjeździe służb ratunkowych. Zeznania świadków A. S. , A. Ś. i A. J. nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zeznania świadka R. S. są o tyle ważne, że opisują walkę o uratowanie życia pokrzywdzonej. Sąd zaaprobował opinię biegłego z zakresu medycyny sądowej, gdyż jest ona szczegółowa , wyczerpująca i logiczna. Pozostałe zebrane dowody podlegają akceptacji Sądu jako nie budzące wątpliwości. Oskarżony A. P. wyczerpał dyspozycję art.177§ 2 kk , ponieważ umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez to, że kierując samochodem osobowym marki M. (...) nr rej. (...) podczas zbliżania się oznakowanego przejścia dla pieszych nie zachował szczególnej ostrożności, jechał z nadmierną prędkością nie mniejszą niż 95 km/h w miejscu gdzie obowiązuje administracyjne ograniczenie prędkości do 70 km/h, niestarannie obserwował przedpole jazdy skutkiem czego nie zauważył prawidłowo przechodzącej przez przejście dla pieszych A. H. doprowadzając do potracenia pieszej swoim pojazdem w wyniku czego nieumyślnie spowodował u pokrzywdzonej rozległe wielonarządowe obrażenia skutkujące jej zgonem na miejscu wypadku. Oskarżony zgodnie z art.26 ust.1 ustawy prawo o ruchu drogowym miał obowiązek zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych zachowania szczególnej ostrożności , a więc ostrożności polegającej na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie. Oskarżony tego obowiązku nie dopełnił. Podczas zbliżania się do dobrze oznakowanego przejścia dla pieszych , obowiązany był liczyć się z możliwością pojawienia się pieszych w tym rejonie. Zlekceważenie tego obowiązku jest tym wyraźniejsze, że oskarżony znał drogę, na której miał miejsce wypadek, gdyż tą trasą stale dojeżdżał do pracy. Z tego samego powodu dobrze znał ograniczenie prędkości pojazdów obowiązujące w tym miejscu. Nie ma żadnego usprawiedliwienia dla oskarżonego odnośnie przekroczenia dopuszczalnej prędkości i to w znacznym stopniu oraz zaniechania starannej obserwacji przedpola jazdy w rejonie przejścia dla pieszych. Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego Sąd stwierdził, że jest on bardzo duży , gdyż oskarżony uchybił zasadom bezpieczeństwa w ruchu drogowym o podstawowym znaczeniu. Ponadto skutek wypadku był tragiczny – pokrzywdzona z powodu doznanych w wypadku obrażeń zmarła na miejscu wypadku. Jako okoliczności łagodzące Sąd poczytał, że oskarżony bezpośrednio po wypadku zachował się prawidłowo – zatrzymał się , starał się wezwać pomoc dla pokrzywdzonej. Oskarżony wyraził ubolewanie . Oskarżony nie był nigdy karany, prowadzi ustabilizowany tryb życia. Za okoliczność obciążającą Sąd uznał fakt, że do potrącenia doszło na przejściu dla pieszych, a więc w miejscu, gdzie pieszy powinien być bezpieczny. Z tych względów uznał, że kara 3 lat pozbawienia wolności jest współmierna do stopnia społecznej szkodliwości tego czynu, w pełni realizuje cele kary w zakresie prewencji szczególnej i ogólnej. Jednocześnie Sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 4 lat. Przy określaniu okresu zakazu Sąd miał na uwadze okoliczności sprawy i stopień zawinienia oskarżonego. Brak odpowiedniej reakcji oskarżonego w momencie zbliżania się do oznakowanego przejścia dla pieszych, zlekceważenie obowiązku ograniczenia prędkości oraz zakazu wyprzedzania przed przejściem dla pieszych, tragiczny skutek wypadku świadczy o tym, że prowadzenie pojazdów mechanicznych przez oskarżonego w znacznym stopniu zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. W ocenie Sądu orzekanie wobec oskarżonego surowszego okresu zakazu jest zbędne, ale krótszy okres zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych jawiłby się jako zbyt łagodny. W wyniku wypadku pokrzywdzeni M. i T. małżonkowie H. utracili osobę najbliższą – zaledwie piętnastoletnią córkę , co z oczywistych względów stało się dla nich przyczyną cierpień psychicznych. Sąd zdaje sobie sprawę, że pieniądze nie są w stanie zniwelować pokrzywdzonym bólu po stracie dziecka, ale jako częściowe zadośćuczynienie za doznaną krzywdę Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz każdego z oskarżycieli posiłkowych kwoty po 10 000 złotych. Sąd z urzędu zaliczył oskarżonemu na poczet kary pozbawienia wolności okres zatrzymania w sprawie oraz na poczet zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy. Ponieważ oskarżony pracuje i osiąga dochody Sąd obciążył oskarżonego kosztami sądowymi, łącznie z kosztami zastępstwa procesowego na rzecz oskarżycieli posiłkowych. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.