← Polska

Sad powszechny, II K 215/15

Sygn. akt II K 215/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 stycznia 2018 roku Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Renata Folkman Protok

§ 1kks .

Jako prezes zarządu spółki z o.o. (...) był osobą decyzyjną i odpowiedzialną za wszelkie działania spółki. Potwierdza to nie tylko wypis z KRS (k. 812 – 815), ale i zeznania M. K.

(2), z których wynika, że to prezes właśnie o wszystkim decydował (podobnie zresztą wynika z zeznań zatrudnianych pracowników, czy osób, które wynajmowały spółce lokale). Spółka z o.o. (...) nie była uprawniona do prowadzenia działalności hazardowej, gdyż nie posiadała do tego stosownych decyzji. W świetle zaś ustaleń w tej sprawie (a poczynionych w szczególności w oparciu o opinie biegłego i zeznania oraz dokumentację służbową wytworzoną przez celników w przebiegu przeprowadzonych kontroli) nie budzi żadnych wątpliwości, iż automaty, jakie spółka udostępniała w wynajmowanych lokalach, były automatami do gier losowych ( art. 1 ust. 2 ugh, art. 2 ust. 3 i ust. 4 ugh, art. 3 ugh, art. 6 ust. 1 ugh). Skoro tak, to wypełniony został przepis art. 107 § 1 kks (także w związku z art. 6 § 2 kks , bowiem ustalenia wszystkich trzech kontroli dotyczą krótkiego przedziału czasowego, zaś działanie K. K. było konsekwencją jego niezmiennego zamiaru), za co odpowiedzialność spada na prezesa zarządu spółki, w tym wypadku na K. K. . Nieskuteczne oczywiście pozostają jego tłumaczenia o tym, że osobiście nie wstawiał przedmiotowych automatów (podobnie zresztą tłumaczył co do reklam, że ich nie zakładał, a stan taki zastał już po poprzednim prezesie). Istotne jest bowiem, że w dacie każdej z kontroli to K. K. był prezesem zarządu (czyli ponosił jednoosobową odpowiedzialność za działania spółki), a z pewnością nie zlecił demontażu i wycofania z obrotu spornych automatów (do gier hazardowych), zatem nie może skutecznie się tłumaczyć stanem zastanym po poprzednim prezesie. Skoro spółka z o.o. (...) nie była uprawniona do prowadzenia gier na automatach hazardowych, to i nie miała prawa do ich reklamowania (art. 29 ust. 1 ugh). Zgodnie z art. 29 ust. 1 ugh zabrania się reklamy i promocji gier, w szczególności na automatach. Zgodnie z art. 29 ust. 6 ugh przez reklamę gier, w szczególności na automatach, rozumie się publiczne rozpowszechnianie znaków towarowych lub symboli graficznych i innych oznaczeń z nimi powiązanych, a także nazw i symboli graficznych podmiotów prowadzących działalność w zakresie gier, w szczególności na automatach oraz informacji o miejscach, w których takie gry są urządzane i możliwościach w nich uczestnictwa. Zważywszy, że we wszystkich skontrolowanych lokalach znajdowały się urządzenia, na których można było prowadzić gry, w których jednym z symboli graficznych była cyfra 7, to umieszczenie baneru reklamowego z symbolami graficznymi związanymi z grami na automatach „ (...) ” oraz napis (...) naruszało przepis art. 29 ust. 1 ugh (jednoznaczność przekazu tych reklam wynika z zeznań A. C. , który przyznał, że gdyby nie ta reklama - „ (...) ” - to nie wszedłby do tego lokalu, bowiem szukał właśnie lokalu z automatami do gry, z czym jednoznacznie tę reklamę kojarzył). Skoro zatem na lokalach, jakie spółka wynajmowała i w których udostępniała automaty do gier losowych, widniały reklamy tychże gier, to wypełniony został przepis art.

§ 1kks , zaś odpowiedzialność za to spada na K.

K. , jako prezesa zarządu. Nie zwalniają go od tej odpowiedzialności jego tłumaczenia, iż stan taki zastał po poprzednim prezesie, bowiem nie budzi wątpliwości, iż w dniach kontroli reklamy wisiały, prezesem (czyli osoba decyzyjną i odpowiedzialną zarazem) był K. K. , a nie zlecił demontażu tychże reklam. Wymierzając karę sąd kierował się dyrektywami wymiary kary. Po stronie okoliczności obciążających uwzględnił karalność oskarżonego. Po stronie okoliczności łagodzących uwzględnił rozbieżności w linii orzeczniczej, jakie wystąpiły w temacie art. 107 kks w ostatnich latach (na co zresztą powoływał się oskarżony, z tym że twierdził, iż – już tylko samo to - winno to skutkować zdjęciem z niego odpowiedzialności). Reasumując, sąd wymierzył oskarżonemu za czyn I (z art. 107 § 1 kks ) karę grzywny 150 stawek dziennych po 100 zł każda, a za czyn II (z art.

§ 1kks ) karę grzywny 100 stawek dziennych po 100 zł każda.

Jako karę łączną sąd orzekł (w oparciu o przywołane w wyroku przepisy) grzywnę 150 stawek dziennych po 100 zł każda, stosując zasadę całkowitego pochłonięcia kary niższej przez karę wyższą, bowiem oba czyny dotyczą tego samego czasokresu i są powiązane przedmiotowo. W oparciu o przywołany w wyroku przepis sąd orzekł przepadek dowodów rzeczowych (tych, które są nadal do tej sprawy zabezpieczone, czyli z pominięciem tych automatów, jakie zostały w toku postępowania wydane spółce). O kosztach postępowania sąd orzekł w oparciu o art. 627 kpk , art. 616 § 2 kpk .

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.