Sad powszechny, I C 643/18

Sygn. akt I C 643/18 upr. WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 września 2018 r. Sąd Rejonowy w Jaśle I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Grzegorz Wanat Protokolant: starszy sekretarz sądowy Lucyna Szeredy po rozpoznaniu 26 września 2018 r. w J. sprawy z powództwa Prokury Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego we W. przeciwko P. L. o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt I C 643/18 upr. Uzasadnienie wyroku zaocznego z dnia 26 września 2018 r. Powód Prokura Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą we W. domagał się zasądzenia od pozwanego P. L. kwoty 1.297,83 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. Uzasadniając żądanie, powód wskazał, że na mocy umowy przelewu wierzytelności z 11.01.2018 r. zawartej z (...) sp. z o.o. nabył przysługującą wobec pozwanego wierzytelność pieniężną, wynikającą z umowy pożyczki o nr (...) z dnia 14.04.2014 r. Zadłużenie wynikające z tej umowy nie zostało przez pozwanego uregulowane. Potwierdzeniem istnienia zadłużenia jest natomiast wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu. Pozwany, będąc prawidłowo zawiadomionym o terminie rozprawy, nie stawił się na nią, ani nie złożył odpowiedzi na pozew. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód Prokura Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą we W. zawarł w dniu 19 września 2017 r. umowę przelewu wierzytelności w ramach transakcji sekurytyzacji z (...) sp. z o.o. w W. (dowód: kserokopia wyciągu z umowy przelewu wierzytelności w ramach transakcji sekurytyzacji z dn.19 września 2017 r. -k.8-11). W wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej, wystawionym przez powoda w dniu 14.05.2018 r. ujęta jest wierzytelność wobec P. L. w kwocie 997 zł tytułem należności głównej oraz odsetek w kwocie 300,83 zł - ze wskazaniem, że podstawą nabycia tej wierzytelności jest umowa przelewu z 11.01.2018 r. (dowód: wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej nr s/144/39/ (...) z dn. 14.05.2018 r. – k.7). Powyższy stan faktyczny sprawy Sąd Rejonowy ustalił w oparciu o przedłożone dokumenty oraz potwierdzone za zgodność z oryginałem - ich kserokopie. Ich autentyczność nie była kwestionowana przez strony, nie budziły też wątpliwości Sądu jako miarodajny materiał dowodowy. Przedłożony w sprawie wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu, w myśl art. 194 ust. 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych, Sąd ocenił jako dowód prywatny ( art. 245 k.p.c. ), potwierdzający, że osoba, która go podpisała, złożyła zawarte w nim oświadczenie. Wobec nieprzedłożenia umowy przelewu, na jaką powód powołuje się w pozwie tj. umowy z dnia 11.01.2018 r. oraz żadnych dokumentów dotyczących treści stosunku prawnego pomiędzy pozwanym a pierwotnym wierzycielem, nie stanowią podstawy faktycznej rozstrzygnięcia w sprawie twierdzenia powoda o istnieniu wymagalnej wierzytelności wobec pozwanego w wysokości wskazanej w pozwie. Sąd zważył, co następuje: Roszczenie nie zasługuje na uwzględnienie. Żądanie powoda opiera się na fakcie skutecznego nabycia wymagalnej wierzytelności przysługującej cedentowi wobec pozwanego P. L. . Powód nie wykazał tymczasem, ani podstawy zobowiązania pozwanego, ani własnej legitymacji w sprawie. Nie przedłożył bowiem jakichkolwiek dokumentów na okoliczność zawarcia przez pozwanego umowy pożyczki, która miałaby stanowić źródło dochodzonego zobowiązania, jak też nie wykazał faktu wstąpienia w prawa zbywcy wierzytelności przysługującej wobec pozwanego. W szczególności, w materiale dowodowym brak umowy przelewu, z której powód wywodzi swoją legitymację w procesie. Dołączony bowiem został wyciąg z umowy przelewu datowanej na 19.09.2017 r. oraz wyciąg z załącznika do innej umowy – datowanej na 11.01.2018 r. Oczywistym jest, że wyciąg ten jako stanowiący integralną część samej umowy przelewu nie może samoistnie stanowić dowodu nabycia ujętej w nim wierzytelności. W sytuacji jednak, kiedy powód nie przedstawił żadnych dokumentów pozwalających ustalić treść pierwotnego zobowiązania pozwanego, roszczenie powoda - zarówno co do należności głównej, jak i odsetek - nie poddaje się jakiejkolwiek weryfikacji. Nie stanowi w tym zakresie dostatecznego dowodu oświadczenie zawarte w wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej. Dowód w postaci wyciągu z ksiąg rachunkowych jest dokumentem prywatnym powodowego funduszu, który – zgodnie z art. 245 k.p.c. – stanowi jedynie dowód tego, że osoba, które go podpisała złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Obowiązujący przepis art. 194 ust. 2 ustawy z dnia 27 maja 2004 roku o funduszach inwestycyjnych ( tekst jednolity Dz.U.2014.157) wprost pozbawia wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego mocy prawnej dokumentów urzędowych w postępowaniu cywilnym. Nie kwestionując faktu, że wyciąg funduszu - co do zasady - może stanowić podstawę ustaleń faktycznych i wyrokowania w sprawie, należało mieć na względzie, że jego materialna moc zależy jednak od jego treści merytorycznej, a o tym rozstrzyga sąd według ogólnych zasad oceny dowodów ( art. 233 § 1 k.p.c. ) (vide: (...) ). Z uwagi na nieprzedłożenie jakichkolwiek dowodów odnoszących się do stosunku pierwotnego pomiędzy cedentem a pozwanym, Sąd nie ma możliwości weryfikacji kwoty ujętej przez powoda w wyciągu. Brak dostatecznej inicjatywy dowodowej powoda prowadził Sąd do uznania niezasadności zgłoszonego powództwa. Co istotne, na gruncie art. 339§2 k.p.c. przyjęcie za prawdziwe twierdzeń powoda dotyczy wyłącznie okoliczności faktycznych i nie zwalnia sądu orzekającego od obowiązku rozważenia, czy oświadczenia te uzasadniają należycie i w całości żądania pozwu i czy uwzględnienie tych żądań nie narusza obowiązujących przepisów. Sąd nie jest zatem zwolniony z obowiązku dokonania prawidłowej oceny materialnoprawnej zasadności żądania pozwu opartego na tych twierdzeniach ( por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 1958 r., (...) Lex nr 115574, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 września 1967 r., (...) Lex nr 707, z dnia 15 marca 1996 r., (...) , Lex nr 24031, z dnia 6 czerwca 1997 r., (...) , Prok. i Pr. - wkładka (...) s. 44, z dnia 31 marca 1999 r., (...) , Lex nr 37430 ). Jeżeli zatem w świetle przytoczonych przez powoda okoliczności, brak jest podstaw do uwzględnienia żądania pozwu, sąd wyrokiem zaocznym powództwo oddala (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 czerwca 1972 r., (...) , Lex nr 7094). W zaistniałych okolicznościach, na podstawie art. 720 k.c. i 509 k.c. w zw. z art. 6 k.c. i 232 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.